acongtatsulok

paalam

2011-08-08T19:47:00.004+08:00

hindi lahat ng fairy tales happy ending ang katapusan

hindi lahat ng istorya maganda ang kinahihinatnan

hindi lahat ng buhay masaya ang hulihan

hindi lahat ng pagmamahalan nauuwi sa kasalan

may pagkakataong naghihiwalay sa huli ang prinsipe at prinsesa

may mga bidang sa huli ay napapaslang

may mga buhay na kapahamakan ang kinauwian

may mga pusong luha ang sa huli'y kinasadlakan

subalit isipin natin at pakatandaan

lahat ng bagay ay may dahilan

masakit man ang ngayo'y nararamdaman

tiyak na bukas ang kapalit ay mainam

paalam...

kalayaan (muling ipinoste)

2011-06-12T15:35:00.001+08:00

...sana nga, makamit na natin ang kalayaan, kalayaang matagal na nating inaasam, kalayaan mula sa kahirapan, kahirapang dulot ng iilan, iilan na sila sanang magaahon sa atin sa kumunoy ng kahirapan subalit sila pa palang naglulubog sa atin sa pusali ng kawalang pag-asa... at ayaw man nating mangyari damay sa kahirapan na yan pati ang mga kabataang wala pang muwang, mga kabataang nilalasap pa sana ang kanilang kamusmusan. kailan kaya natin matatamo ang kalayaang matagal nang inaasam kahit pa ng mga bayani nating matagal nang pumanaw...

reset

2011-01-12T14:45:00.005+08:00

Tumilaok na ang manok, alas-tres na nang madaling araw,wala nang palabas sa TV, sumuko na ang pati si Bro. Mike. Pipilitin ko ng matulog, no choice kundi magpaantok. Oops! Takte! Ben 10 na, tirik na pala ang araw. Ayoko pang bumangon, wala din namang gagawin… pero kumakalam na sikmura ko, luto na lang muna ng pansit canton. Batong-bato na ako kapapanuod ng Pinoy Henyo. Pagkain? Makikita sa banyo? Tagalog? Hayop ba ‘to? Tao ba ako? Araw-araw na lang akong ganito, di makalipad, bali ang pakpak ko, di makagala kapos ang pamadyak ko. Ang hirap ng walang sariling balon… nakakabwisit ang walang sariling bukid. Mahirap namang magtanim kung wala kang binhi, lalong mahirap magpalaki ng halaman kung puro dilig lang at wala namang abono, pero pinaka mahirap pa rin syempre ang maglaba ng walang sabon. Sawang-sawa na ako! Pitong beses ko nang tinapos ang Plants vs. Zombies, gusto ko namang maging produktibo pero papaano? Hapon na naman, umeere na naman si Mel at si… excuse me po! Malamig na rin ang panahon, kumukutitap na ang kapaligiran, “sa may bahay ang aming bati, merr…” patawaddDD! “Tenk kyu!… tenk kyu!… ang babarat ninyo fuck you!!!” Tangina nyo! makagat sana kayo ng aso!!! Buti pa sila feel ang xmas, naghihintay sa pagdating ni Santa Claus. Paldo-paldo ang bulsa, kabikabila ang bonus. Ako ‘eto tila inuunos. Kelan kaya magiging maayos? Kelan kaya ako mapapanuto? Gusto ko namang ituwid pero bakit laging “to the left…to the left”? magaganda naman ang aking plano pero baket laging nababasyo? Is there something wrong with me? Huh?!!! Siguro nga… siguro nga nasaken ang diperensya… di bale bawi na lang ulit… erase… erase… erase… pwede namang ireset diba?

pic by: armaneugenio www.flickr.com

kapitan

2010-07-29T14:21:00.004+08:00

'di ka dapat matakot lumuha,
'di ka dapat matakot tumawa
'di ka dapat matakot matulog,
'di ka dapat matakot gumising
'di ka dapat matakot magmahal,
'di ka dapat matakot masaktan

'di ka dapat matakot mabuhay,
'di ka dapat matakot mamatay
'di ka dapat matakot lumakad,
'di ka dapat matakot tumakbo
'di ka dapat matakot gumawa ng tama,
'di ka dapat matakot gumawa ng mali

ikaw ang kapitan ng sarili mong barko
ikaw ang diyos ng sarili mong mundo
sinong gago ang magbabawal sa'yo?
gawin mo kahit anong naisin mo
tiyakin mo lang di mo pagsisisihan
ang bunga ng mga katarantaduhang pinaggagawa mo..

pic. by: antz
marcusrevolver@yahoo.com

delete end

2010-07-18T19:46:00.007+08:00

boksing ng mga daliri
sa rotonda masarap ang mami
gusto mo siomai na puro sili?
o picnic sa cemetery?

halik sa batok
stroll kung saan-saang sulok
magdamag katext di pansin ang antok
sarap amuyin kili-kiling may putok

bahay natin sa zabarte
pati na 'dun sa may FMC
magpaalam ka muna bago mag-yosi
yellow polka dots butas na panty

stuck on you... fallin ni keahiwai
ang dalaw dadaan lang sa tapat ng bahay
liquid eye liner na itim ang kulay
'wag kang didikit sa iba kung ayaw ng away

boses mong nakakabingi
dont call me bulok baka magalit si machi
"nkauwi na po aq,im safe nman po bhy :-p"
ikaw ba yan Isabel Oli?

nakakalungkot, nakakainis!!!
ba't pa ba kita namimiss?
end na nga tayo 'di ba miss?
pero sa isip ko baket di ka maalis...

-p.s.
'ngapala 'yung mushroom soup kong nai-promise
'di ko pa naluluto, 'bat ka na umalis?

pic. by: antz
marcusrevolver@yahoo.com

'sandaan

2009-07-08T19:55:00.000+08:00

...kelan lang nangangapa pa ako, gusto ko kasing magkaroon ng sarili kong blog, gusto ko kasing mailabas yung mga samo't saring bagay na kumikiliti sa imahinasyon ko, gusto ko rin maisulat yung mga bagay na kumukutkot sa kapiraso kong utak pati na rin yung mga bagay-bagay na napapansin ko sa aking kapaligiran. Hanggang sa natuto akong magsulat at nakagawa ng sarili kong blog site sa paraang alam ko, di man ako kasing husay ng mga hinahangaan ko sa mundo ng blogosperyo pero ayos lang, ang importante maisigaw ko yung mga bagay na alam kong makakapagpaluwag sa loob ko. bukod sa nailalabas ko lahat ng saloobin ko dito, nagkaroon pa ako ng mga "instant" parekoy, kakosa, kablag, nakababatang mga kapatid, mga kaibigan at kung anu-ano pa. Nakagawa rin ako ng mundong ako ang naghahari. At sa ayaw nyo at sa gusto... isa na akong "author"ngayon, dahil sa oras na pumasok ka sa mundo ng blogosperyo at nagtangka kang magsulat at magposte ng kung anu-ano mang bagay na nilalaman ng utak mo... author ka na! sa ilang buwan kong pamamalagi sa mundong ito, di ko namamalayan nakaka-isandaang poste na rin pala ako, kasabay nito nakakatanggap din ako ng ilang mga gawad galing sa mga kaibigan natin, nagkaroon din ako ng ilang mga taga-subaybay at marami-rami ding kapalitan ng "link". Nakakalungkot nga lang at nabawasan ng halos 80% ang pagtambay ko dito sa mundo ng blogosperyo dahil sa pagbabalik eskwela ko, at yan ang dahilan kung baket di na halos ako nakakadalaw sa mga kaibigan natin... naniniwala na tuloy ako sa sinasabi ng ilan na makakasira ng barkada ang pag-aaral (biro lang po yun). Kung dati nakakagawa ako ng mga istorya ng araw-araw, ngayon halos isang istorya na lang sa loob ng isang linggo nauupod kasi ang kapiraso kong utak sa pag-iisip sa minor subject kong Mathematics kaya wala nang natitira para makapag-isip pa ng mga pamoste ko. Di na rin ako halos makadalaw sa kapitbahay ko dito... ganun pa man wag nyo sanang aakalaing patay na si tonio, buhay pa po ako... kahit papano sisingit pa rin ako sa mga singit nyo kapag di masyadong busy para at least maramdaman nyong buhay pa nga ako... sa lahat ng mga pinoy blogero at blogera, mabuhay po tayong lahat.

metropolis

2009-07-04T16:18:00.000+08:00

Sa marami kong mga poste, madalas kong banatan ang mga kabulukan ng ating abang bayan. Pero di ko ‘yun isinusulat para siraan o laitin ang sarili kong bayan.
Mga lansangang masisikip dahil sa buhol buhol na daloy ng trapiko, mga malalawak na bangketa pero pinasisikip ng mga illegal vendors, mga kalyeng hanggang bewang ang taas ng baha tuwing umiihi ng sabay-sabay ang tatlong laseng, mga pulubing nagkalat saang bahagi man ng mga lansangan, mga pader na amoy arenola ni lola dahil sa panghe, mga tambak ng basura saan ka man bumaling ng tingin, mga ilog na puno ng mga lumulutang na basura, mga squatters sa ilalim ng mga tulay at sari-sari pang mga bagay na dito lang sa Pilipinas makikita… ang totoo nyan napakarami pang mga di magagandang senaryo ang makikita dito sa atin, lalo na sa syudad na kinalakhan ko –ang Metro Manila. Kaya di nakakapagtaka kung isa ang Metro Manila sa itinuturing na “PINAKA MARUMING SYUDAD SA BUONG MUNDO”. Totoo, ang Metro Manila ay malayong-malayo sa magagarang mga syudad sa iba’t ibang bahagi ng mundo gaya ng Japan, Singapore, New York, Paris, Macau at marami pang iba. Walang bullet train dito, “bulok na train” meron, wala ring Disneyland dito, peryahang maraming naaaksidente ang meron, lalong walang snow dito, mga nagliliparang basura marami. Pero sa lahat ng kapintasang yan, sino ako para itakwil ang syudad na kinamulatan ko? Minsan naisip ko, ano kaya kung sa Las Vegas ako residente? Ang saya siguro nun. Pero maging masaya man ako tiyak mami-miss at mami-miss ko ang Pilipinas, lalo na ang Metro Manila, sanay na kasi akong makakita ng cigarette vendors na nakikipagpatintero sa mga sasakyan sa gitna ng EDSA, sanay na rin kasi akong makakita ng pasaherong nakasabit sa mga estribo ng jeep sa Blumentritt, mamimiss ko rin ang malakas na sigawan ng mga fans kapag may laban ang Barangay Ginebra sa Araneta Colliseum, mamimiss ko ring sumakay sa mga kalesang nakikipagkarera sa mga FX at kotse sa Divisoria, tyak na hahanap-hanapin ko rin ang very adventurous na pagsakay sa MRT sa Cubao tuwing rush hour, di ko na rin makikita yung mga pulis na kumakain ng mais sa kanto ng Pasay, pati yung mga katulong na nakikipag-date sa hardinero o driver ng amo nila tuwing “di-op” (day-off) nila sa Luneta, mami-miss ko rin ang pagsakay sa bangkang gawa sa styrofoam kapag bumabaha sa Malabon, pati na rin yung mga batang nangangalabit at namimilit magbenta ng plastic bag nila kapag namamalengke ka sa Balintawak. Tiyak na hahanap-hanapin ko rin yung pakikipagsiksikan ko sa mga tsuper ng jeep habang kumakain sa mga turo-turo sa Caloocan, pati na yung haba ng pila kapag kumukuha ako ng NBI clearance dyan sa Taft Ave. Di ko na rin makikita yung isang kilometrong haba ng pila ng mga tricycle dun sa Batasan sa Commonwealth, di ko na rin mararanasang makipagsiksikan kapag may “sale” sa SM Fairview. Mabuti na lang wala akong perang pamasahe sa “eloprano” kaya di ako makakapunta sa ibang bansa para doon manirahan! Pero meron man akong kakayahan para manirahan sa ibang bansa, mas pipiliin ko pa rin manirahan dito sa syudad na kinalakhan, mahal ko kasi ang bayan ko, kasama na rito ang marami nyang kakulangan. At dahil libre ang mangarap, pangarap ko rin na sana isang umaga makasama na ang Metro Manila sa listahan ng pinakamagagandang syudad sa buong mundo. Kung kelan at paano mangyayari yun nasa ating mga kamay ang kasagutan… wala sa kamay ng ibang tao, wala sa kamay ng iisang tao, nasa kamay nating LAHAT.

pic from: www.flickr.com

hiling

2009-06-29T18:24:00.005+08:00

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag-kainan, wag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Kinaawaan ko ang aking sarili sa tuwing sinisigawan mo ako. Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko na maintindihan ang sinasabi mo, wag mo naman akong sinasabihan ng “binge!”. Pakiulit na lang ang sabihin mo o pakisulat na lang. Pasensya na anak, matanda na talaga ako.
Kapag mahina na ang tuhod ko pagtyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sayo noong nag-aaral ka pa lamang lumakad. Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang plaka, basta pakinggan mo na lang ako. Wag mo sana akong pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan, natatandaan mo anak noong bata ka pa? kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo iyong sasabihin, maghapon kang nangungulit hanggat di mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtyagaan ko ang kakulitan mo. Pagpasensyahan mo na rin ang aking amoy… amoy matanda, amoy lupa. Wag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Medaling magkasakit kapag nalamigan, wag mo sana akong pandirihan. Natatandaan mo ba noong bata ka pa? pinagtyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo. Pagpasensyahan mo na sana kung madalas ako’y masungit, dala na marahil ng aking katandaan. Pagtanda mo iyo ring maiintindihan.
Kapag may konte kang panahon, magkwentuhan naman tayo, kahit sandali lang anak, inip na kasi ako sa bahay, maghapong nag-iisa, walang makausap. Alam kong busy ka sa trabaho, subalit nais kong malaman mong sabik na sabik na akong makakwentuhan ka anak, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kwento ko. Natatandaan mo anak noong bata ka pa? pinagtyagaan kong pakinggan ang pautal-utal mong kwento tungkol sa iyong mga laruan. At kapag dumating ang sandali na ako’y magkasakit at maratay sa banig ng karamdaman, wag mo sana akong pagsawaang alagaan. Pagpasensyahan mo sana kung ako ay maihi o madumi sa higaan, pagtyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi na naman ako magtatagal. Kapag dumating ang panahon ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking mga kamay at bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan. At wag kang mag-alala, dahil hiniling ko na sa Diyos na alagaan ka upang sa Bayang Banal ay muli tayong magkita.

pic by: kamalayan/ww.flickr.com

Bertong barbero

2009-06-25T05:16:00.001+08:00

…hindi tao hindi hayop; minsan matamis, minsan mapakla… minsan mabango, minsan mabaho… minsan maikli, minsan mahaba… minsan malapit, minsan malayo, ano ito?

SiiireeeEt?

Palayaw!..

Maraming iba’t ibang klase ng palayaw kagaya ng mga nabanggit sa unahan, merong matamis merong mapakla, maikli lang o kaya mahaba, meron ding mabango at mabaho. Iba-iba ang dahilan kung baket iba-iba rin ang palayaw ang mga tao, karaniwan na nagsisimula ang palayaw ng isang tao sa kanyang pagkabata pa lang at mula din sa bahay nila mismo, halimbawa ang tunay nyang pangalan ay Maria Teodora Elena, masyadong mahaba kung bibigkasin mo ito ng buo at masyado ring mahaba kung buo mo itong itatawag sa kanya, at halimbawang babatuhin sya ng kapitbahay nyo ng refrigerator o kaya ng tangke ng LPG malamang na di sya makailag kung isisigaw mo ng buo ang pangalan nya… “Maria Teodora Elena ilaaaggGG!” Samantalang kung tatawagin mo sya ng Len-len may pag-asang daplis lang ang magiging tama nya, “Len-len ilaaaggG!!” Masyado ring aksayado sa space kung sa text sa cellphone mo isusulat ang pangalan nya. Meron din namang mga palayaw na matamis pakinggan, halimbawa; Denver, Dominador pala ang tunay na pangalan nya. Patty, mula sa tunay na pangalang Cleopatra. Si Terry, Eleoterio pala ang buo nyang ngalan. Meron ding palayaw na medyo hindi matamis pakinggan, halimbawa Berto (tunog magtataho) samantalang pwede namang Robert para medyo sosyal ang dating o kaya ay Bob dahil Roberto naman ang tunay nyang pangalan. Yung Antonio tinatawag na Tonyo (tunog barbero) kahit na ang mas maganda e Tony. Meron namang mga palayaw na isang libong kilometro ang layo sa tunay nyang pangalan. Naalala ko tuloy yung kaklase ko noong high school pa lang ako, pumunta ako sa bahay ng isa kong kaklaseng babae di ko na lang maalala kung anong dahilan basta pumunta ako sa kanila… “tao po… andyan po ba si Dolores?” “sinooO??” tanung nung dumungaw sa bintanang kapitbahay nila (I’m barking at the wrong door pala hehe…) ” si Dolores po… Dolores Ramirez” “ah si Jasmine… doon sa kabilang pinto.” Dolores –Jasmine… layo no? kaya naitanong ko sa kanya baket ganun kalayo palayaw nya sa tunay nyang pangalan, paborito pala ng nanay yung bulaklak na Jasmine. May mga palayaw din na hindi na akma sa itsura ng pinalayawan, merong sisenta anyos na at trenta na ang mga apo e Totoy pa rin ang palayaw. Si aleng Nene na dalawang beses nang nabalo at apat na beses nang nakapag-asawa. Si aleng Baby na siyam ang anak (dose sana yun namatay lang yung tatlo). Pero isa sa nakakatuwang naging palayaw e yun bang kabaliktaran ng itsura nya, halimbawa yung kapitbahay namin na kasinlaki lang ng anak ko na anim na taon lang ang edad e tawagin ba namang Jabbar, kung hindi ako nagkakamali e 6’11” ang height ni Jabbar tapos itatawag mo sa taong 3’11” lang ang height, minsan tinatawag din syang “tangkad”. Yung tricycle driver na kakilala ko hindi naman sa nilalait ko ang itsura nya pero kung nakita mo na si Master Yoda ng Star Wars parang nakita mo na rin sya, pero “pogi” ang palayaw nya. Meron pang isang nakakatuwang palayaw, yun bang palayaw na nakabase mismo sa itsura nung tao, halimbawa yung isa pang tricycle driver sa lugar namin, dahil may kahabaan ang baba at kapag yumuko sya ay tumatama sa dibdib nya ang mahaba at matulis nyang baba na maari nyang ikamatay anumang oras… “baba” ang naging palayaw nya. Meron ding mga kabataan dito sa lugar namin na parehong Macmac ang pangalan, kaya madalas kapag itinatanong mo kung nasaan si Macmac… “sinong Macmac?” ang tanong na ibabalik sayo ng pinagtanungan mo, kaya minabuti ng mga may pagmamahal sa bayan na mga kabataan dito sa amin na bigyan sila ng pagkakakilanlan para di na nakalilito ang mga pangalan nila. Si Macmac Bangaw, bangaw dahil meron syang higanteng nunal sa pisngi na akala mo nakadapong bangaw sa malayuan. Macmac Ulo naman yung isa dahil akala mo may sakit syang hydrocephalous dahil sa laki ng ulo nya noong bata pa sya. Nuong nagtrabaho naman ako sa isang pabrika ng tela meron din akong nakatrabaho na may kakaibang palayaw. Si William na tinatawag ding “Richard”… Richard Buni dahil meron syang isang dangkal na buni sa tagiliran nya. Pero ang higit sa lahat ng palayaw na di ko makakalimutan at wag naman sanang maging palayaw ng anak ko e yung palayaw ng kaeskwela ko noong nasa elementarya pa lang ako, si Jun-jun (di nya tunay na pangalan) Jun-jun Tae… baket tae? Tumae kasi sya noon sa eskwelahan dahil nasobrahan yata sa kakakain ng yellow corn na tinitinda sa paligid ng eskwelahan namin. Hanggang ngayon tuloy na meron na kaming kani-kaniyang pamilya Roland Tae na ang tawag sa kanya. (patay! Nasabi ko rin tunay nyang pangalan… soriii…hehehe)

pic by: kamalayan/www.flickr.com

kamusmusan (tunay na kalayaan)

2009-06-18T09:16:00.004+08:00

...noong ako ay bata pa halos kaladkarin ko ang panahon, gusto ko na kasing tumanda agad, pakiramdam ko kasi magiging malaya ka na kapag matanda ka na, lahat pwede mong gawin pangit man o maganda. lahat pwede mong subukan mapait man o mapakla, kahit sa pananamit makakapamili ka. hindi gaya ng bata pakiramdam ko lagi lang akong nakatali sa saya ng ng aking ina, ultimo gupit o suklay ng buhok dapat ang nasusunod ay sila. maging sa pagtulog sa tanghali kailangang sumunod sa kanila, kahit na ang talagang gusto ko ay manghuli ng gagamba kasama ng aking mga kababata. pero sa ayaw at sa gusto mo lalakad ang panahon, hindi nga lang pwedeng madaliin... nag-elementari, tinuli, nagbinatilyo, nagbinata, nagkasyota, nag-asawa ngayon may anak na... pero pagtanda ko parang pinagsisisihan ko, kabi-kabila kasi ang sakit sa ulo! problema doon problema dito... hindi naman sa ako ay sumusuko, lahat naman ng problema ay may sulusyon, pero ngayong ako ay matanda na kagaya ng pinapangarap ko noon nang ako ay bata pa, hindi pala masarap ang nasa ganitong edad, salo mo kasi lahat ng prolema at responsibilidad. ang pagtanda pala ay hindi kalayaan kundi isang mabigat na pakikipaglaban... ahhhhhHH! mas masarap pala talaga ang maging bata na lang... tirador, sumpit, habulan, taguan, akyat sa puno, trumpo pati na laro sa ulan at kung abutin ka man ng gabi sa pakikipaglaro sa mga kaibigan paguwi mo sa bahay naihanda na ni nanay ang masarap na hapunan. pag-gising kinabukasan ligo agad papasok na kasi sa eskwelahan, konteng sulat konteng basa mayamaya uwian na naman, natipid ko kanina sa reses ibibili ng laruan paglabas ko ng paaralan, paguwi sa bahay kasama ng mga kalaro ko meron na naman kaming bagong paglilibangan. ngayon alam ko na ang pagiging bata pala ang tunay na kalayaan, malaya sa kalungkutan, puro laro ang tanging alam. bumaba man ang piso o tumaas ang krudo walang pakiaalam basta wag lang mawawala ang kanyang mga laruan.

pic by: kamalayan/flickr.com

panatang makabayan

2009-06-15T12:26:00.003+08:00

Panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas
Ito ang aking lupang sinilangan
Ito ang tahanan ng aking lahi
-mga ilog at dagat na puno ng basura
-mga kalbong kabundukan dahil sa iligal na pagtotroso
-mga lansangang namamaho at laging binabaha dahil sa tambak ng mga basura
-maduming hangin dahil sa usok ng mga sasakyan at pabrika
-laganap ang dynamite fishing
-mga bukiring ginagawang subdivision
-mga landslide dahil sa illegal quarrying

Ako’y kanyang kinukupkop at tinutulungan
Upang maging malakas, maligaya at
kapaki-pakinabang
-marami ang mga nagugutom at walang sariling tirahan
-mataas ang porsyento ng mga unemployed
-marami ang biktima ng child labor
-maraming mga bata ang hindi nakakatungtong man lang sa paaralan
-marami ang namamatay na lang na hindi nadadala sa mga ospital dahil sa taas ng presyo ng medical service
-masisikip na lansangan dahil sa mga illegal vendor
-mga bayang walang ospital at eskwelahan
-nagkalat na pulubi sa mga lansangan

Bilang ganti ay diringgin ko
Ang payo ng aking mga magulang
Susundin ko ang mga tuntunin ng aking paaralan
-mga kabataang lulong sa droga
-mga menor de edad na nagbebenta ng sariling katawan
-marami ang namamatay dahil sa hazing
-mga professor na minumulestya ang kanyang mga estudyante
-mga paaralang hindi accredited ng DepEd
-mga kabataang biktima ng frat war

Tutuparin ko ang mga tungkulin
Ng isang mamamayang makabayan at
masunurin sa batas
-mga negosyanteng di nagbabayad ng tamang buwis
-mga motoristang nagbababa at nagsasakay sa di tamang lugar
-mga pedestrian tumatawid sa di tamang tawiran
-mga namimirata at nagbebenta ng piniratang produkto
-mga nagtatapon ng basura kung saan-saan lang
-mga magnanakaw ng kuryente at tubig
-nagkalat na drug addict, snatcher, holdaper, carnapper at kidnapper

Paglilingkuran ko ang aking bayan nang
walang pagiimbot
At nang buong katapatan
-mga politikong magnanakaw at corrupt
-mga empleyado ng gobyerno na nanghihingi ng lagay
-mga propesyonal na pinipiling maglingkod sa ibang bayan kesa sa sariling bayan
-mga mambabatas na walang ginagawa kundi magpayaman at protektahan ang sariling interes
-mga pulis na sangkot sa iba’t ibang krimen

Sisikapin kong maging isang tunay na Pilipino
Sa isip, sa salita at sa gawa.
-sa isip? Oo, sino ba ang walang pangarap para sa bayan natin? Lahat tayo ay tunay na Pilipino sa isip…
-sa salita? Lalo na! maraming mga tunay na Pilipino sa salita, kabilang na dyan yung mga politikong akala mo tunay na mga bayani tuwing panahon ng kampanya.
-sa gawa? Yun ang malaking tanong… tunay na Pilipino nga ba tayo sa gawa?

pansit bihon

2009-06-13T02:46:00.006+08:00

Di ko na ito pahahabain pa para mabilis tayo, tutumbukin ko na ang dapat tumbukin, titirahin ko na ang dapat tirahin, sasabihin ko na ang dapat sabihin, di na ako magpapaikot-ikot pa o magpapaligoy-ligoy pa, di kasi ako mahilig sa marami pang patutsada o pasakalye, ang gusto ko straight to the point, di 'yong kung anu-ano pa ang pinagsasasabi tutal maikli lang naman 'tong sasabihin ko kaya didire-diretsohin ko na 'to, wala nang liko-liko o patumpik-tumpik pa, wala nang preno-preno pa, isa lang naman ang gusto kong sabihin at maikli lang ito... bertdey po ng maganda kong asawa ngayon (6/13), invited kayong lahat, may handa po kaming isang kilong pansit bihon tsaka... tsaka yun lang... tsaka nga pala isang katerbang alak!!! marami na namang pap ksssst! nito! Marami na namang magtatawag ng uwak at magpapakain ng mga alaga naming pato, nyahahaha...

Wish? Wish ko para sa kumander ko? Simple lang, sana di sya magsawa sa kagandahang lalake ko, dahil tiyak mamamatay ako kapag nawala sya saken, sya kasi ang dahilan baket ako nabubuhay... sya at ang nag-iisa naming anak.

O ano pang hinihintay nyo lets party!!!

pic by: Sir Mervs/flickr.com

kalayaan

2009-06-11T06:41:00.003+08:00

respeto

2009-06-09T12:42:00.005+08:00

Respeto

Simpleng kaisipan… na hindi makita sa ilan.

Kung may respeto sana tayo sa batas trapiko, hindi natin gagawing manuhol sa traffic enforcer na humuli sa atin dahil sa hindi natin pagsunod sa simpleng traffic rules. Kung may respeto sana ang traffic enforcer sa batas trapiko at sa kanyang sarili mismo, di nya papayagang suhulan sya ng isang traffic violator.

Kung may respeto sana ang politiko sa mamayang Pilipino, di nya gagawing bilhin ang boto ng tao para lang muli syang mailuklok sa pwestong kanyang hinangangad. Kung may respeto sana sa sarili ang botante di nya gagawing ibenta ang kanyang boto na katumbas na rin ng pagbebenta nya ng kanyang sariling kalayaan.

Kung may respeto sana ang magkakapatid na Kristiyano at Muslim sa Mindanao, tapos na sana ang digmaang wala namang katuturan. Kung may respeto lang sana sa paniniwala ng bawat isa, sa libro na lang sana ginagasta ang salaping ipinambibili ng mga bala ng mga sundalo para ipangkitil sa buhay ng kapatid nyang Pilipinong Muslim sa Mindanao.

Kung may respeto sana sa kalikasan ang bawat isa, wala sanang namamatay sa mga landslide kapag malakas ang ulan, wala rin sanang mga kalyeng lubog sa baha kapag pumapatak ang ambon. Wala rin sanang mga nakakalbong kagubatan at kabundukan, at meron pa sanang tirahan ang mga ligaw na hayop sa Pilipinas.

Kung may respeto sana sa batas ang lahat ng mga negosyante, malaking tulong sana sa bayan kung nagbabayad sila ng tamang buwis, kung lahat sila’y sumusunod sa batas wala sanang mga menor de edad na nagiging biktima ng child labor.

Kung may respeto sana sa kanikanilang mga kabiyak lahat ng mga may asawa na, wala sanang battered wife, wala sanang tinatawag na domestic violence, wala rin sanang pagsasamang nauuwi sa deborsyo at wala rin sanang tinatawag na broken family.

…kung may respeto sana tayo sa sarili natin mismo, hindi sana natin nakakaligtaang magbigay ng respeto sa kapwa Pilipino natin.

Respeto. Kung meron lang sana tayo nito naabot na sana natin ang kaunlarang inaasam.

pepe ng baboy

2009-06-07T06:00:00.001+08:00

Nakarinig ka na ba ng salita ng batang nagsisimula pa lang matutong bumigkas? yung mga isa o dalawang taon pa lang ang edad? kalimitan ay wala sa ayos at hindi mo gaanong maintindihan ang kanyang pagsasalita dahil “utal” pa sya. Kapag pinabigkas mo sa kanya ang salitang sako “tako” ang sasabihin nya sayo… kapag pinabigkas mo naman sa kanya ay sisi “titi” ang maririnig mo, kaya wag na wag mong tatangkain na ipabibigkas sa kanya ang salitang “pusang ina” kung ayaw mong maaga syang maparusahan ng langit dahil sa kasong pagmumura. Kung sa mga batang apat na taon pababa ay utal o bulol ang tawag ano naman kaya ang tawag sa mga taong disi-otso anyos pataas na ang edad na hindi naman pipi o ngongo pero dispalinghado pa rin kung magsalita? halimbawa cocom bond (coupon bond). Sabi nung teacher sa kanyang mga estudyante… “class get a piece of cocom bond, magdo-drawing tayo ng bundok” sumagot naman 'yong isa nyang estudyante “ma’am pwede po ba sa nok book muna (note book) di kasi ako nakapagdala ng cocom bond e” “ano? Kanina wala ka ring dalang golpen (ballpen) kaya nanghiram ka lang sa kaklase mo, ngayon wala ka ring dalang cocom bond” “ma’am sorry po hindi na mauulit” sagot nang estudyante “puro na lang sorry! sorry! Ano ka per-syir? (First year) aba! tandaan mo ter-dyir (Third year) high school ka na!… tingnan mo yang itsura mo, baket naka sanilas (tsinelas) ka lang ngayon?” “ma’am pasensya na po basa pa po kasi yung sipatos ko (sapatos)” pangangatwiran nung estudyante. Kakatuwa ano? parang usapan ng mga lango sa rugby. Pero marami talagang ganyan magsalita, salitang di mo alam kung saang planeta nagmula. Marami pang halimbawa ng ganyang mga salita, halimbawa pa: nakakain ka na ba ng FRIEND fries (French fries) o hambOr-Jer (hamburger) sa JOE-llibee? (Jollibee), e nakakain ka na rin ba ng iklog (itlog) na may hakdog (hotdog) tuwing umaga pagkatapos mong mag-exOrcise? (Exercise), siguro naman bagul gam (Bubble gum) nakatikim ka na? Alam mo rin ba na masarap magka- gElfren? (Girlfriend) ang feeling mo para kang na-kurENte (kuryente) kapag inlove ka, kelangan mo lang talaga ng tARbaho (trabaho) para meron kayong pang-date. Parang usapang addict lang talaga kapag ganyan ang maririnig mong kwentuhan. Meron pa akong narinig tungkol dun sa huling laban ni Pacman na ginanap daw sa Malanday Bay (Mandalay Bay) sa Las Vegas, Malanday? diba sa Malabon lang yun? yung syudad sa Metro Manila na laging binabaha. Anyway kilala mo ba si Bong Joey? Oo si Bong Joey… yung kumanta ng Bed of Roses (Bon Jovi). Hirit naman nung isa “pare relak (relax) ka lang, mag-Andok (Andoks) muna tayo dyan sa tabi ng Caltek (Caltex)”. Meron pa, ganito naman ang banat: pare kung masakit ang mga dyu-went (joint) mo pahiran mo lang yan ng bibi uwel (baby oil) sigurado sa sunod na laro natin makaka-three pu-wents (points) ka na nyan!” Santisimatrinidad! Hindi mo malaman kung kanino mo isisisi ang ganitong mga pangyayari, sa gobyerno ba na dahil sa bulok na sistema ng pamamalakad nila sa programang pang edukasyon kaya ganyan ang lenguaheng alam ng ilang Filipino o sa mga tatay at nanay natin na di man lang inayos ang pagkakagawa ng ating mga dila. Isa lang ang maipapayo ko sa mga taong ganito kung magsalita, try nyo kumain ng inihaw na “pepe ng baboy”… sabi ng matatanda pampatatas daw yan magsalita.

picture by: kamalayan/flickr.com

kamatayan

2009-06-05T08:22:00.003+08:00

Kamatayan…

Para sa marami lungkot ang kahulugan ng kamatayan, lungkot lalo na sa mga naiwan. Di na muli pang makakasama mahal sa buhay na pumanaw, ngiti at halakhak di na kailan pa man masisilayan, halik at yakap kailan ma’y di na rin mararamdaman. Ama, ina, asawa o kahit pa supling, malungkot at masakit ang maulila lalo na’t kay tagal mo na silang kapiling.

Kung sa marami kalungkutan ang kamatayan, sa iba naman kayaman ang kahulugan. Kayaman, lalo na’t mayaman ang pumanaw, madalas pa nga malaking pamana ay pinag-aawayan. Walang sinuman ang gustong malamanagan hangga’t maaari pa nga sya ang dapat na lamang. Walang kaso anuman ang kahinatnan ang mahalaga makuha ang pamanang kayamanan.

Kabayaran naman ang kahulugan sa iba ng kamatayan, lalo na doon sa merong buhay na inutang. Kahit pa nga di buhay ang inutang, ang gusto ng iba buhay pa rin ang maging kabayaran, basta mabigat ang naging kasalanan. Kapag ang masama ay pumanaw, mga na-agrabyado nya sa tuwa ay naglulundagan, sa mga nagawang kabuktutan kamatayan nya ang naging kabayaran.

Kabayanihan naman ang turing ng iba sa kamatayan, lalo na namatay ka sa pag-gawa ng kabutihan sa ‘yong kapwa. Ilang taon man ang magdaan, mabubuti mong pinunla kailan ma’y di nila malilimutan. Katawan mo ma’y sa lupa tuluyang magbalik, mabubuti mong gawa sa puso’t isip ng marami’y nakaukit.

Sa iba nama’y kapahingahan ang kamatayan… kapahingahan sa maraming mga bagay, kapahingahan sa mga hirap at lungkot na dulot ng mabuhay. Mga problemang walang katapusan at mga pasakit na iyong pasan-pasan, kapag namatay ka’t pumanaw di mo na kailan man mararanasan.

Pero para sa akin ang kamatayan ay isang katunayan… katunayan ng ating pagiging pantay-pantay. Mayaman o mahirap lang, matalino man o mangmang lahat tayo hahantong sa oras ng ating kamatayan. Buong buhay mo ma’y puro karangyaan o buong buhay mo ma’y puno ng kahirapan pagdating ng ating kamatayan lahat tayo’y uuurin sa libingan. Kaya walang dapat ipagmalaki gaano man kataas ang narating dahil baka bukas-makalawa di na tayo magigising, naipon mong kayamanan wala ka nang pakikinabangin.

Ikaw ano sa’yo ang kamatayan? Handa ka na rin ba sa’yong katapusan?

At pagkatapos ng kamatayan, saan kaya ang susunod na hantungan natin? Sa langit na pangarap ng marami kasama ng mga kerubin o sa impyerno kasama si Taning?

pic by: kamalayan/flickr.com

ay robot

2009-06-03T01:50:00.002+08:00

Nag-umpisa ang lahat nang uminom ang tatay mo ng pamlakas ng kanyang similya, hirap kasi silang makabuo ng nanay mo. Makalipas ang ilang buwan... Bingo! ipinagbuntis ka na rin ng ina mo. Pero dahil mahina ang kapit mo, uminom ang nanay mo ng pampakapit para di ka malaglag...syempre. Sinasabayan nya pa ng inom ng gatas na para sa mga nagdadalang tao -anmum. Panay rin ang tira ng ina mo ng bitaminang mayaman sa bakal (iron) dahil dalawa na kayong nabubuhay sa kanyang katawan. Pagsapit mo ng ika-pitong buwan, sinilip ka na ng ina mo sa pamamagitan ng ultra sound, tao nga raw ang laman ng kanyang tiyan at hindi isang tiyanak. Ewan ko kung nagmamadali ka lang ba talagang lumabas sa mundong ito, dahil ngayong ikapitong buwan mo sa loob ng bahay bata ng iyong ina e gusto mo nang lumabas. Pero dahil delikado sa sitwasyon mo at ng iyong ina kinakailangan mong iluwal sa pamamagitan ng cesarean. At dahil nga kulang ka sa edad halos isang buwan kang namalagi sa loob ng incubator. Sa awa ni Bro nabuhay ka naman. Alagang-alaga ka nga ni nanay mo sa tiki-tiki at vitamine-C. Sinusundutan pa ng cheryfer para daw tumangkad ka.. Tuwing umaga kanin na may star-margarine ang almusal mo kaya nga mabilis kang lumaki. Ngayong malaki ka na enervon at centrum naman ang tinitira mo para mas maging malakas ang pangangatawan at resistensya mo. Dalawang beses din sa loob ng isang araw kung lumunok ka ng glutathione para naman maging maputi ang 'yung repleksyon. Sala-salabat na din ang braces mo sa ngipin, nakasuot ka pa ng kulay bughaw na contact lens, yung nga lang medyo mahina ang pandinig ng kaliwa mong tenga kaya meron kang hearing aid na nakasaksak dito. Pagpasok mo sa paaralan, nasuksok sa kanang bulsa mo ang iyong cellphone, sa kaliwa naman ang yung laruang PSP, habang nakasalpak naman sa kanan mong tenga ang earphone ng iyong MP4. Poging-pogi ang iyong tindig sa tayu-tayo mong buhok na inalagyan mo ng isang litrong styling gel, matapos mo itong ipa-hair dye ng kulay ube at berde. Kaya lang balita ko sa susunod na buwan ooperahan ka raw sa iyong bituka dahil sa isang kumplikasyon, kung di ako nagkakamali papalitan ng plastic ang isang bahagi nito... sigurado ako bukas makalawa sa pagtanda mo wheel chair na ang magiging permanente mong upuan... at tuwing--

PARA! PARA!

SsccreeettchhhHH!!!

baket ho?

Tanong ko lang tao pa ba tong tinutukoy mo o isang robot? Matapos kasi nyang mabuhay sa pamamagitan ng samo't saring kemikal eto puno naman sya ngayon ng kung anu-anong gaheto sa katawan, mula sa kanyang mata, tenga, bibig pati bituka...

ay, robot...

gung-gong

2009-06-01T11:14:00.001+08:00

Oo nga naman, di naman ata tama na lahat na lang ng sisi ay ibato natin sa mga namiminuno sa bayan natin, totoo merong mga nakaluklok na masahol pa sa tuod na walang silbi -hindi nga lang meron, marami sila. Pero tayo mismo, ano kaya ang ginagawa nating hakbang para mapabuti naman ang buhay natin pati na rin ang ating abang bayan? Puro tayo sisi sa mga gung-gong na mayor sa lugar natin dahil madalas magbaha sa ating barangay e tayo mismo ang nagtatapon ng kung anu-anong mga basura sa ilog at kanal. Puro tayo sisi sa gung-gong na mayor ng lugar natin dahil hindi niya masulusyonan ang sobrang traffic sa ating siudad e tayo mismo ang dahilan kung baket masikip ang daloy ng trapiko, imbis na sa ibabaw ng over pass tumawid hayun at nakikipagpatintero sa mga sasakyan sa ilalim ng over pass. Panay tayo sisi sa gung-gong na mayor ng lugar natin dahil masyadong madumi at mabaho ang lugar natin e tayo mismo kung saan-saan lang umiihi kapag kumukulo na ang pantog natin. Panay tayo sisi sa gung-gong na kongresista't senador dahil hirap tayong pag-aralin at pakainin ang mga anak natin e anak ng baog tingnan mo at labing dalawa ang anak mo, labing apat nga sana yan namatay lang sa gutom yung dalawa. Alam mo na ngang mahirap ang buhay kung mag-anak ka pa e daig mo pa ang dagang costa. Panay tayo sisi sa gung-gong na mga kongresista't senador dahil hirap kang makakuha ng trabaho samantalang noong may trabaho ka pa mas marami ang absent mo kesa sa present, masipag ka lang pumasok kapag araw ng balehan o kaya tuwing kinsenas at katapusan. Panay tayo sisi sa mga gung-gong na kongresista't senador dahil maliit lang ang sweldo sa pabrika, kapos kamo sa panggastos ng yung pamilya e papanong di ka kakapusin kapag may pera ka inuuna mo pa ang bisyo kesa sa pangangailangan ng yung pamilya. Panay tayo sisi sa gung-gong na presidente na magulo na ang bayan antin e ikaw itong madalas makita sa telebisyon na napipipagpaluan sa mga pulis sa gitna ng EDSA. Panay tayo sisi sa gung-gong na presidente dahil talamak na ang kurapsyon sa kanyang mga gabinete e ikaw mismo nagbebenta ng boto mo tuwing halalan. Panay tayo sisi sa gung-gong na persidente dahil ninanakawan nya ang kaban ng bayan e tayo mismo magnanakaw rin ng tubig at kuryente.

Sino ba talaga ang gung-gong? Sila nga lang ba o kasam rin tayo?
Kapag gung-gung ang mga pasahero kahit pa mahusay ang bangkero tiyak lulubog ang bangka. Kapag gung-gong ang bangkero kahit pa “behave” ang pasahero tiyak lulubog din ang bangka... e papano pa kaya kung kapwa gung-gong ang mga pasahero't bangkero?

pic by: kamalayan/flickr.com

rambo

2009-05-29T13:42:00.004+08:00

Anung grade mo na?

Grade 4 na po sana..

Baket sana?

Huminto na po kasi ako sa pagaaral…

Baket ka huminto sa pag-aaral??

Wala po kasi kaming pera…

Okay lang naman pumasok kahit walang baon diba? Mas mahirap kapag di ka nakapag-aral…

Madalas ganyan ang palitan ng dialogue kapag kinakausap ng isang mas nakakatanda ang isang bata na huminto sa pag-aaral dahil sa kahirapan ng buhay. Totoo, okay lang pumasok ng walang baon, okay lang kahit pa araw-araw ka lang naglalakad papuntang paaralan… sa mga matatanda, pero sa mga bata ewan ko kung nauunawan nila yan, kung meron mang batang nakakaintindi nyan tiyak madalang. Pero pansamantala tayong lumugar sa kalagayan ng isang batang may magulang na di sapat ang kinikita para sya ay mapag-aral. Maaga kang gigising para pumasok sa paaralan, suot mo ang uniporme mong medyo nasikip na sa katawan mo, tatlong taon mo na kasing ginagamit yun, ang totoo pa nyan pinaglumaan na rin yan ng anak ng pinaglalabadahan ng nanay mo. Nakanganga na ang swelas ng sapatos mo kaya upod na rambong sinelas na lang ang gamit mo sa pagpasok sa eskwela ngayon. Kahit pa naligo ka bago umalis ng bahay tiyak manggigitata ka rin pagdating sa paaralan mo dahil wala ka namang pamasahe kaya maglalakad ka lang. Bitbit mo ang iyong bag… isang asul na plastic bag na may tatak na SM supermarket, laman nito ang ilang piraso mong notebook kasama ng mga bali-bali mong krayola at lapis na dalawang pulgada na lang ang haba. Pagdating sa paaralan, naiiba ka sa lahat, angat kasi sa karamihan ang naninilaw mo nang puting baro. Halos bilang lang rin ang mga kaibigan mo sa klase nyo dahil nahihiya kang makihalubilo sa mga kaklase mong medyo angat sa buhay. Pagdating ng recess habang kumakain na ang buong klase, nililibang mo na lang ang sarili mo sa pagdo-drawing ng kung anu-ano sa likod ng mga notebook mo, kagaya kahapon at noong isang araw at noong isang isang araw wala na namang baon na naibigay sayo ang nanay mo. Last day na nga rin pala ng pasahan ng school project nyo mamaya, tiyak bagsak ka na naman , wala ka kasing pambili ng school project. Bukas field trip ng paaralan nyo, sa lunes out of place ka na naman sigurado sa discussion ng klase, wala ka kasing maisi-share na kwento tungkol sa mga lugar na pupuntahan sa field trip na yun.
Tsk! tsk! tsk! yan ang isa sa dahilan kung baket may mga kabataan na nagpasyang maagang magtrabaho na lang kesa pumasok sa paaralan dahil sa ganyang abang kalagayan nila. Kahit pa nga may sapat ka nang isip at alam mo na ang salitang “tiis” at “sakripisyo” parang mahirap suongin ang ganyan kahirap na sakripisyo’t tiisin… lalo pa kaya sa isang bata…

pap! ksssssst!

2009-05-27T14:35:00.001+08:00

Kahet kelan di na ulet ako iinum ng alak, kahit kelan di na ako maglalasing, kahit kelan di na ko titikim ng alak, ni tingin di ko na titingnan ang alak… gusto ko nang magbagong buhay. Magpo-focus na lang ako sa pamilya ko. Maghahanap ng matinong trabaho. Pati mga kabarkada ko iiwasan ko na rin para makaiwas na rin ako sa pag-inum ng alak. Isinusumpa ko na ang alakkkkKKK!! gwuaaarrkkkKK!! Yan ang mga nasambitla ko noong nakaraang napadayo ako ng inuman, sa sobrang kalasingan at sa dami ng nainum halos isuka ko na pati bituka ko, pakiramdam ko nagkasugat-sugat pati tonsil ko sa katatawag ko ng “uwak”, kada buga ko ng suka halos mapayakap ako sa inodoro. Sayang tuloy yung nilantakan kong spaghetti, nakita ko pang palutang-lutang sa inodoro yung mga sahog na hotdog… nang matapos ang unos, pakiramdam ko isa akong buntis na nakaraos sa panganganak. Whew! Inum muna ng kape para bumaba ang tama, pass na ko pare, pahinga na. Nang makapagpahinga na tagay uleee! Nakalimutan agad yung mga ipinangako kanina sa harap ng inodoro… hawak uli ng mikropono sabay birit ng … sa langit wala nang beer, that’s why we drink it here… pap! ksssst! (sound effect ng beer na binuksan) …sarap uminum, lalo na kong libre!!! ahahayyy!!!

blog na may K

2009-05-26T16:09:00.006+08:00

Marami-rami na rin akong mga award na nakuha galing sa mga kaibigan natin sa mundo ng blogosperyo. Siguro panahon na para ako naman ang magbigay ng konteng pagkilala sa mga sinasaluduhan ko sa mundo ng blogging. Eto ilan sa kanila pati na rin ang maikling dahilan baket binigyan ko sila nitong munting gawad na ito…

lordcm -sya yung ninakawan ko ng una kong award…sabi nya kasi dun sa award na nakapaskel sa side bar nya, igrab na lang daw yun ng mga may gusto, e wala pa akong palamuti noon sa side bar ko dahil naguumpisa pa lang akong magsulat kaya tinira ko yung award nya, muntik pa akong mapaso, nagbabaga kasi yung award e... pwera bawi isang basong ihi!

tambay -sira-ulo tung tao na to! Sa pakiramdam ko lang kapag nakasama ko `to ng personal magkakasundo kami nito, may konteng sira din kasi ulo ko…

rhodey -masipag magkumento sa bawat poste ko itong si rhodey, salamat sa pagpalakpak mo sa bawat poste ko parekoy!!

marlon -natuwa ako sa kanya kasi noong una kong makita yung picture nya kamukha nya si Edgar Miranda ng Parokya ni Chito, tama ba? Hindi, seriously sya yung gumawa ng ID ko, salamat lon!

mike -gusto ko attitude nitong mamang `to, matapang masagasaan na ang masasagasaan pero sasabihin at sasabihin parin nya ang nasa loob nya.

crisiboy -nagbigay ng dalawang pirasong gawad saken nuong nakaraang linggo, kaya obligasyon ko rin na suklian yun ng kahit isa lang.

PAJaY -kapag dinadalaw ko site nito naaala ko yung grade school time ko… batibot…

mulong -isa pa tong taong `to, ewan ko basta pakiramdam ko magkakasundo rin kami nito. Ngapala salamat sa pag-add mo saken sa FS. ache-che…

deth -sya yung tumawag saken ng kuya sa kabila ng katotohanan na mas matanda sya saken, nyahahaha…

jelai -ang babaeng walang hanapbuhay…lagi lang nakatatambay sa acongtatsulok…

violet -babaeng walang kieme kung magsulat, deretso walang paligoy-ligoy.

Sa mga napangalanan ko sa itaas paki share na lang sa iba nating mga blogmates ang munting parangal na ito, para mapuno tayo ng pagbibigayan kahit hindi araw ng pasko… mabuhay ang pinoy blogger!

animal kingdom

2009-05-25T21:15:00.001+08:00

Aso –mga politikong sunod-sunuran sa pinagkakautangan nila ng loob.

Linta –mga politikong sinisipsip ang biyayang para sa bayan.

Hunyango –mga politikong kung saan siya may mahihita ay doon kumakampi kahit pa alam nyang mali ito.

Tuko –mga politikong isinusuka na ng taong bayan pero ayaw pa ring bumitaw sa pwesto.

Buwaya –mga politikong walang kabusugan kung magnakaw sa bayan.

Baboy –mga politikong di marunong mahiya sa imoral nyang pamumuhay.

Palos –mga politikong huli na sa kabalbalan nila pero lusot pa rin ng lusot.

Pusit –mga politikong nagtatago sa kanilang kawalang-hiyaan.

Loro –mga politikong puro daldal lang pero walang gawa.

Unggoy –politikong matalino sana kaya lang unggoy pa rin.

Pagong –mga politikong makupad kung umaksyon.

Bwitre –mga politikong laging nag-aabang ng masisila.

Uwak –mga politikong maiitim ang budhi.

Kuneho –mga politikong isang katerba ang mga asawa.

Palaka –mga politikong maingay lang kapag eleksyon.

Ahas –mga politikong traydor sa bayan.

Anay –mga politikong sumisira sa bayan.

Kabayo –mga politikong di nananalo, takbo lang nang takbo.

paaralan

2009-05-24T12:50:00.000+08:00

Baket ba dapat na mag-aral sa isang paaralan ang isang tao? para magkaroon ng isang pirasong papel na kung tawagin ay “diploma” o para magkaroon ng tinatawag na itiketa? Alin ba ang mas mahalagang matutunan ng isang tao sa paaralan? Matimatika? Wikang Ingles? Malawak na kaalaman sa Siyensya? O kagandahang asal? Anu ba ang dapat na maging sukatan sa paaralan para makapagtapos ka at makakuha ng diploma? Galing sa pagkwenta? Galing sa pagsasalita ng wikang Ingles? O pagkakaroon ng magandang asal? Anu ngayon kung mahusay ka sa Matimatika kung di ka naman natuto ng pagmamahal sa bayan? Anu ngayon kung magaling kang magsalita ng Ingles kung di ka naman natutong rumespeto sa kapwa mo? Anu ngayon kung mahusay ka sa Siyensya kung bagsak ka naman sa kabutihang asal? Mabuti bang magkaroon ng isang kongresista o senador o presidente na nakapagtapos pa sa West Point o sa Harvard pero pagnanakaw lang naman sa bayan ang ginagawa? Anu ngayon kung magkaroon tayo ng mga mahistradong nagtapos pa ng mga kursong tinatawag na duktor sa batas kung nasusuhulan naman ang kanilang bawat pagpapasya? Anu ngayon kung magkaroon tayo ng mga duktor na nakapagtapos pa sa kung saan-saang respitadong unibersidad sa ibang bansa kung inuuna naman nila ay ang kanilang bulsa kesa sa kaligtasan ng mga pasyente nila? Kapag ganyan ng ganyan mabuti pang magkaroon na lang tayo ng mga pinunong bobo pero may malasakit sa tao, kapag ganyan ng ganyan mabuti pang magkaroon na lang tayo ng mga bobong mahistrado pero makatao kung magpasya, kapag ganyan ng ganyan mabuti pang magkaroon na lang tayo ng mga bobong duktor pero inuuna naman ang kaligtasan ng mga tao, mas makatwirang mamatay kapag alam mong may malasakit sa buhay mo ang nagtatangkang magligtas sayo kesa nabuhay ka pero ang totoong malasakit nila ay sa pera mo.

Totoong sa paaralan ka matututo, pero hindi lahat ng galing sa paaralan ay totoong natuto.

TV ads

2009-05-23T11:30:00.001+08:00

Napansin ko lang, nitong mga nakaraang araw marami tayong mga katoto sa mundo ng blogging na nagsulat ng tungkol sa mga commercials sa TV, makiuso na nga rin ako. Sabagay bawal naman na dito sa Pinas yung pagpapalabas ng mga ads ng mga sigarilyo, ang totoo naman kasi puro kasinungalingan lang ang mga ads tungkol sa yosi. Kung natatandaan nyo yung commercial ng HOPE, ini-emphasize nila dun na iyon daw ang yosi ng mga athlete… mga biker, golfer, car racer, boxer at kung anu-ano pa, kasinungalingang malaki! Alam naman nating lahat na isa sa ipinagbabawal sa athlete ang cigarette smoking, kung isa kang biker at isa ka ring smokers malamang alikabok lang ang aabutan mo kapag sumali ka na sa mga karera, o kaya naman lalawit ang dila mo hanggang tuhod dahil tiyak madali kang mahahapo. Yung inindorso ni Daboy na Fortune cigarette para daw maging swerte yun ang hithitin mo, sa awa ni Lord minalas si Daboy dedbol na sya ngayon (sumalangit nawa ang kaluluwa nya –sabay sign of the cross)…yung ads ng Philip Morris, yung yosing di nababale, kalokohan din yun, madalas akong mapalo ng tatay ko dati dahil kapag inuutusan nya ako bumili ng yosi nya pag-uwi ko bali lagi yung isa, yaikz!

(Round 1: ads 0 / tonio 3)

Isa pa yung ads tungkol sa alak, malaking katarantaduhan din yan. Yun daw Gold Eagle beer PANGKUNDISYON PARA SA KINABUKASAN. Noong pumapasok ako ng trabaho yan ang dahilan kung baket lagi akong late o kaya naman ay absent, kapag napainum ako ng araw ng Linggo asahan mo absent ako ng Lunes, wala ako sa kundisyon pumasok dahil laseng. Yung isang alak pa ang ipinang-e-engganyo naman nila yung kanilang kasabihan na PARA SA TUNAY NA SAMAHAN daw, isa pang malaking kagauhan yan, manuod ka ng balita… “isang lalake ang tinadtad ng saksak ng kanyang kumpare habang sila ay nag-iinuman… aherm!! excuse me po!!!” hindi lang minsan nangyayari yan, madalas po yan! Yun naman alak na iniindorso nung look-alike ko si Richard Zorro, yun bang ISANG TAGAY SA TAGUMPAY. Subukan mong magtatagay ewan ko kung ikaw ay magtatagumpay sa buhay… napapansin ko pa sa mga ads tungkol sa mga alak, kapag iniinum nila sa kanilang mga commercials akala mo ansarap-sarap, akala mo matamis dahil habang iniinum nila meron silang mga golden smile, pero kapag ininum mo na siguradong mapapangiwi ka sa sama ng lasa…

(Round 2: ads 0 / tonio 4 points!)

At ang pinaka malaking kasinungalingan sa lahat ng mga ads, yung commercial ng Eskinol Master , yun daw ang SIKRETO NG MGA GUWAPO, pero baket hanggang ngayon di pa rin ako nagiging gwapo! Isang pitsel na eskinol ipinapahid ko sa muka ko araw-araw ala pa ring pagbabago!!!

(Round 3: ads 6,000,000 / tonio -100)

PATALASTAS; isang round na lang pasok na po ako sa hinahangad na HALL OF FAME, kung di naman kalabisan paki boto nyo po ako. Para makaboto click nyo lang tong link The Composed Gentleman , hanapin lang sa right side bar yung VOTE NOW choose ACONGTATSULOK then vote... pede nyo po akong iboto araw-araw... salamat po!!!

artipisyal na titi...

2009-05-21T21:05:00.000+08:00

Matagal tagal na rin akong di nagagawi ng Quiapo, palibhasa tambay ako ngayon, palaging nakakulong lang sa apat na sulok ng bahay namin, walang ibang ginagawa kundi kumain, matulog, mag-yosi, tumae at ang maghapong magpipindot ng keyboard para gumawa ng bagong istorya. Mabalik tayo sa Quiapo, noong nakaraang araw nautusan ako ng b’yanan ko sa RAON, yun bang bilihan ng mga electronics supplies kahelera ng Isetan Recto. Wala pa ring pinagbago ang byahe papunta sa nasabing lugar, pagtapak mo pa lang ng Mabuhay Rotonda magsisimula na ang kalbaryo ng sobrang traffic lalo na dyan sa kahabaan ng Espana sa harap ng eskwelahan ni Gat. Jose Rizal (UST) hanggang sa makarating sa simbahan ng Quiapo mismo, sabayan pa ng alinsangan ng panahon… talagang pasakit! kahit pa FX ang sinakyan ko ramdam ko pa rin ang parusa ng byahe. Pero nang makarating na ako sa Quiapo ang mas nakatawag ng pansin saken e` yung mga illegal vendors na nagkalat sa lahat ng bangketa sa lugar na yun, dati sanay na akong makakita ng mga nagbebenta doon ng pampalaglag, pamparegla, piniratang CD at DVD o kaya naman ay pagawaan ng mga penekeng diploma, ID at kung anu-ano pang dukumento. Pero may bago pala ngayon (bago nga ba o huli lang ako sa balita?) nagkalat na rin pala sa Quiapo ngayon ang mga nagbebenta ng “SEX TOYS”, dati meron na akong nababalitaang nagbebenta ng ganun doon pero madalang lang at patago… pero ngayon kung makikita mo para na lang silang nagbebenta ng kendi at sigarilyo sa bangketa, nakaladlad sa mga tindahang kariton nila yung mga tirik na tirik na vibrator (sex toy para sa mga babae o bakla), merong kakulay ng mga negro, meron ding kakulay ng mga kano, meron ding transparent… merong isang isang dangkal ang haba at meron ding mahigit pa sa isang dangkal! Nung makita ko nga yun (“nanliit” ako bigla.. yaikz! ) di ko alam kung matatawa ba ako o kung ano. Yung isang tindera nga doon kasama nya pa yung kanyang anak na babae na ang tingin ko ay nasa walo o sampung taon ang edad. Ano kaya ang nasa isip nang batang iyon kapag nakikita nya yung kanilang paninda? Di kaya naisip nung nanay nya na maaaring maagang mamulat sa kamunduhan ang anak nya dahil sa negosyo nilang yon? Isa pa di lang naman ang anak nya ang bata doon na maaaring maagang masira ang isipan, marami ring mga batang dumadaan na nakakakita ng kanilang panindang repleka ng ari ng lalake, katabi pa noon ang pilik mata raw ng kambing, mga sex lubricant, pampatigas, pati na rin ang mga triple-X movies. Tinanong ko nga yung isang tindera na sa tingin ko ay bata-bata pa kung magkano yung ganung vibrator, akala ko mahihiya syang sumagot saken, kaso hinde pala… ako pa yata ang tila napahiya, dahil marami pa syang inalok na produkto sa akin. Inalok nya pa nga ako kung gusto ko raw magpalagay ng “bolitas”, pabiro ko syang sinagot, sabi ko ayoko ng bolitas gusto ko bola ng golf.
Ang mga pinoy nga naman, masabi lang na may trabaho sila, kahit imoral pinapasok. Wala tayong pakialam ganun man ang negosyo nila pero wag naman sana ganun kagarapal. Di lang dapat kita ang iniisip natin, dapat iniisip din natin kung anu epekto nun sa mga nakapaligid sa atin.

PATALASTAS; isang round na lang pasok na po ako sa hinahangad na HALL OF FAME, kung di naman kalabisan paki boto nyo po ako. Para makaboto click nyo lang tong link The Composed Gentleman , hanapin lang sa right side bar yung VOTE NOW choose ACONGTATSULOK then vote... pede nyo po akong iboto araw-araw... salamat po!!!

phillip morris

2009-05-20T10:29:00.006+08:00

May dalawang magkaibigan na bagama’t magkaibang-magkaiba ang ugali ay nanatiling magkaibigan mula nang sila ay bata pa, si Ping at si Pong. Si Ping ay may mala-santong ugali, takot sa pag-gawa ng kasalanan, walang bisyo, ni hindi nagmumura manlang at walang palya sa pagsisimba linggo-linggo… ang tanging bisyo nya ay pagbabasa ng bibliya. Kasalungat naman sya ng kanyang kaibigang si Pong, si Pong naman ay saksakan ng hilig sa paggawa ng kasalanan, punong-puno ng bisyo ang katawan, once in a blue moon lang kung dumalaw sya simbahan para magsimba at ni minsan yata ay di manlang sya bumuklat ng bibliya. Isang hapon, di sinasadyang nagkasabay sila sa bus pauwi sa kanilang lugar, nawalan ng preno ang sinasakyan nilang bus at nahulog sa bangin, patay ang dalawang magkaibigan. Pagdating sa langit magkasunod silang nakapila para sa interview ni San Pedro… mga pang walo sila sa pila. “Sino ang tinatawag na banal na pamilya?” tanong ni San Pedro sa isang babae na nasa unahan ng pila… si Maria po, si Jose at si Jesus… sagot naman ng babae, “Sige maaari ka nang pumasok sa kahirian ng langit” sabi ni San Pedro sa babae. “Next!... Ikaw… sino ang tinatawag na banal na pamilya?” tanong uli ni San Pedro sa kasunod ng naunang babae. Si Maria po, si Jose at si Jesus… sagot naman ng tinanong. “Sige maaari ka nang pumasok sa kaharian ng langit...” sabi ni San Pedro sa kausap. Ping sino nga ulit yung tinatawag na banal na pamilya? Pabulong na tanong ni Pong kay Ping na nauuna sa kanya sa pila… si Maria, si Jose at si Jesus, sagot naman ni Ping. Para di makalimutan ni Pong ang sagot sa itatanong sa kanya ni San Pedro isinulat nya ito sa kaha ng sigarilyo na nakalagay pa sa bulsa ng kanyang polo. Ayos masasagot ko tanong ni San Pedro sa akin, siguradong makakapasok ako sa langit nito! Pagdiriwang ni Pong sa kanyang isipan. “Next!” tinawag na si Ping… “sino ang tinatawag na banal na pamilya?” tanong ni San Pedro kay Ping. Si Maria, si Jose at si Jesus po… sagot ni Ping. “Sige, tuloy ka sa kaharian ng langit”. “Susunod!” (si Pong na ang tatanungin) si Maria po, si Jose at si Je-- “Teka wala pa akong tanong!! Putol ni San Pedro sa sumasagot nang si Pong “Magbigay ng pangalan ng dalawang apostol ni Cristo! Tanung ni San Pedro kay Pong. Namutla si Pong sa tanung ni San Pedro, di nya inaasahang iyon ang itatanong sa kanya, wala sa kodigo nya ang sagot kaya’t wala rin syang maisagot… pero kelangan nyang sumagot para makapasok sya sa kaharian ng langit. Walang maapuhap na maisasagot si Pong, kaya binaliktad nya na lang ang kaha ng sigarilyo na sinulatan nya ng kanyang kodigo… binasa ang nakasulat dito sabay sagot kay San Pedro ng… Si Philip po tsaka si Morris!!! … patay…

*aral; kung nabibigyan natin ng pagkakataon ang sarili natin na magbasabasa ng mga pocket books o kaya naman ng ABNKKBSNPLAko ni Bob Ong, baket di natin bigyan din ng pagkakataon ang sarili natin na magbasabasa rin ng libro para sa ating kaluluwa…

(sabay-sabay) OPO PASTOR!!!

Yaikzz!!!

PATALASTAS isang round na lang pasok na po ako sa hinahangad na HALL OF FAME, kung di naman kalabisan paki boto nyo po ako. Para makaboto click nyo lang tong link The Composed Gentleman , hanapin lang sa right side bar yung VOTE NOW choose ACONGTATSULOK then vote... pede nyo po akong iboto araw-araw... salamat po!!!

genie

2009-05-18T20:47:00.005+08:00

Isang hapon, naalimpungatan ako mula sa aking pagkakatulog dahil sa tila dagundong ng digmaan… eeeEnnGGG!! BagooommM!! Ra-ta-ta-ta-taaattt!! Beng-yaaww!! Beng-yawww!! Broom-broomm!! BagooommM!! Ka-blamMM! aghhhh!!.. digmaan nga… naglalaro na naman ng gera-gera ang anak ko. Di ba pinatutulog kita? Baket di ka natutulog?!!! Balik sa higaan ang nagulat kong anak, naiwan nyang nakakalat sa sahig ang kanyang mga laruan.. tau-tauhan, kotse-kotsehan, mga tau-tauhang sundalo, eroplano, robot at mga trak-trakan. Habang nililigpit ko yung kanyang mga laruan napangiti ako, biglang nag-flash back sa utak ko yung mga panahong isa lang rin akong musmos. Pinatutulog ako ng nanay ko sa tanghali, pero tumatakas ako kapag nakita kong nauna pang makatulog saken ang nanay ko. Takbo ako sa mga kalaro ko para maglaro ng holen o kaya ay kalog ng tantsan na ang taya ay balat ng kaha ng sigarilyo kung hindi naman ay balat ng kendi. Ansarap maging bata uli, walang inaalala kundi puro laro, pagkagising mo sa umaga naihanda na ni nanay ang mainit na almusal, pagkatapos kumain maliligo ka na para pumasok sa paaralan, pagdating galing sa paaralan deretso laro na… habulan, taguan, tumbang preso, piko, tantsing, luksong tinik, luksong baka, akyat sa puno, sumpit, syato, duktor kwak-kwak, laban ng gagamba o salagubang at ang paborito ko sa lahat… bahay-bahayan, ako syempre ang tatay para pwede kong i-kiss yung kalaro ko na sya namang nanay (di totoo yun, joke lang yun). Abutin ka man ng gabi sa kalalaro, pag-uwi mo sa bahay luto na ang masarap na hapunan ni nanay. Hayyy… sarap maging bata uli, di gaya ngayon lahat ng bagay poproblemahin mo. Mga problemang parang walang katapusan, ma-solve mo man ang isang problema ayan at meron na namang bago. Tsk! kung maibabalik lang sana ang panahon, gusto ko sanang maging bata uli kahit isang araw lang, para na rin makapahinga kahit sandali sa nakaka-stress na buhay ng mga matatanda. Sana nga minsan sa paglalakad ko makasipa ako ng isang bote na may genie sa loob, kapag napakawalan ko sya dun tyak may tatlo akong kahilingan… ang isa sa hihilingin ko sa kanya (bukod sa wallet na di nauubusan ng laman na pera) sana maranasan ko uling maging isang musmos. Kahit sandal lang…

picture by: kamalayan flickr.com

PATALASTAS isang round na lang pasok na po ako sa hinahangad na HALL OF FAME, kung di naman kalabisan paki boto nyo po ako. Para makaboto click nyo lang tong link The Composed Gentleman , hanapin lang sa right side bar yung VOTE NOW choose ACONGTATSULOK then vote... pede nyo po akong iboto araw-araw... salamat po!!!

parokya ni dandy

2009-05-17T11:17:00.005+08:00

Minsan gustuhin man nating kahit papaano ay mabanal tayo, sa paminsan minsan nating pagsisimba (sana mali ako sa paminsan-minsan, sana madalas) pero ang katotohanan kung saan pang lugar na dapat ay nababanal tayo (simbahan) ay minsan doon pa tayo mas nagiging makasalanan dahil sa di magandang inuugali ng iba at ng sarili mismo natin…

Linggo ng umaga, bihis na bihis ka suot ang pinaka maganda mong Sunday dress. Sakay ka ng tricycle papunta sa parokya ng inyong lugar. Magkano po manong? 40 ho.. Ano? Tangnangyan! ano ba yang tricycle mo… taxi? Mataas ho kasi presyo ng gasolina ngayon… Sige! Sige! Sige! Eto kwarenta… mabangga ka sana! Masyado kayo kung managa! Pag-pasok ng simbahan agad mong idinutdot ang daliri mo sa holly water sabay sign of the cross… naghanap ka ng mauupuan… dito ko malapit sa electric fan para di mainit. Agad kang lumuhod at nag-umpisang umusal ng panalangin… Lord salamat sa la-- Tuu-tuut!! Tuu-tuut! Nakup! Nakalimutan ko pala i-silent tong 3210 ko… pagka-turn off mo ng cellphone mo muli kang pumikit para ituloy ang naudlot mong pagdarasal… Lord pasensya ka na nga pala kanina sa cell-- haaa-ttsoooOOO!!! Napadilat ka uli dahil sa lakas ng baheng ng katabi mong lalake na mukang may hang-over pa. Ano ba yan! Di man lang pigilan ng konte ang paghatsing para di naman nakakaistorbo sa ibang nanalanggin. Pikit ka uli sa ikatlong pagkakataon para ituloy ang panalangin mong bitin na bitin na… Lord… nasan na nga ba ako?... “Uy napansin mo ba yung kapitbahay nating dalaga na naanakan ng pulis? Ayun o… Ha, totoo ba yung balitang yun? Oo mare… dapat di pinapapasok sa simbahan ang ganyang mga imoral…” dinig na dinig mong kwentuhan ng dalawang babaeng malalaki ang bibig na nakaupo sa gawing likuran mo. Anak ng pu..!! mga tsismosa… ginawa nyo pang Showbiz Central tong simbahan… at ang lalakas pa ng mga boses nyo, hindi tuloy ako makapagdasal ng maa… wow!! (halos lumuwa ang mga mata mo sa’yong nakita) ganda naman nung babaeng yun, naka-mini skirt (lunok) … ang lulusog ng dibdib at bakat na bakat ang hubog ng kanyang katawan, naka back-less pa, kumikinang ang mala-porselana nyang balat (lunok uli!)… pano pa ko makakapanalangin nito? Parang ayaw ko nang ialis ang mga mata ko sa kanya… zzZZZZ--- istorbo naman tong katabi ko, balak pa yata akong gawing unan! Dapat umuwi na lang to at sa bahay na lang nila matulog. (after 30 minutes) Tsk! Haba naman ng sermon ni Father, buti na lang nalilibang akong hagurin ng tingin itong si miss sexy… hmmm… kelan kaya ako makakatikim ng ganyan kasarap na putahe? (after 59 minutes and 59 seconds) Hay salamat… natapos din ang sermon ni Father, kaya lang wala yata akong natandaan sa sermon dahil sa kasisipat ko sa hita at dibdib ni miss sexy, di bale busog naman ang mata ko… makauwi na nga… TRICYCLE!!! Dyan lang ako sa blah blah blah. Special na ho ba? (tanong ng tricycle driver) magkano ho ba ang spe-- huh?!! Ang wallet ko nawawala!!! Na-snatch ang wallet ko.. Anak ng… sabi ko na nga ba! Yung katabi kong lalake kanina na nagtutulog-tulugan… hayup na yun!!! ang wallet ko waaahhhh!!!...

PATALASTAS isang round na lang pasok na po ako sa hinahangad na HALL OF FAME, kung di naman kalabisan paki boto nyo po ako. Para makaboto click nyo lang tong link The Composed Gentleman , hanapin lang sa right side bar yung VOTE NOW choose ACONGTATSULOK then vote... pede nyo po akong iboto araw-araw... salamat po!!!

wendy (re-ish)

2009-05-15T15:25:00.005+08:00

...ito ay hindi palabas ngunit nagtataglay ng eksenang nangangailanagan ng patnubay ng mga magulang...

Parental Guidance is Recommended

...may dalawang magkaibigan na ang trabaho ay ang magbigay ng panandaliang aliw sa mga lalaking may pambayad (syempre wala ng libre ngayon no!) ...ang nagkukwentuhan tungkol sa mga naging experience nila sa kanilang napiling propesyon(?). Alam mo mare (pasimulang kwento nung isa) may naging costumer ako nuong nakaraang buwan ang haba ng **ti nya... hihihihi. Baket mo naman nasabi? (tanong naman ng isa). Kasi bago kami mg sex nabosohan ko sya habang naliligo sya... nakita ko yung tattoo sa **ti nya... "Elmo" ang nabasa kong nakasulat... E mailki lang pala (kontra nung kausap nya) Hindi ah (pagtatanggol nya) nung tumigas na "El Filibusterismo" pala ang tattoo nya, lukot-lukot lang **ti nya nung naliligo sya kaya "Elmo" lang ang nabasa ko...
Maikli talaga mare (pagbibida naman nung isa) mas mahaba yung **ti nung naging costumer ko noong nakaraang gabi... Baket naman? may hahaba pa ba dun sa tattoo nung costumer ko na El Filibusterismo, ang haba na nun ah? (tanong naman nung ayaw magpatalong babae) Meron! (sagot naman na may pagmamalaki pa nung isa) nung bago rin kasi kami mag-sex nung costumer ko konabosohan ko din sya habang naliligo... (kwento nya pa) nakita ko yung tattoo nya sa **ti... "wendy" ang nakasulat. E mas mahaba kaya dun yung El Filibusterismo! (kontra naman nung kausap nya). Sandali lang di pa ko tapos! (bawi agad nung isa) nung magsesex na kami at tumigas na yung **ti nya nabasa ko yung buong tattoo nya... "welcome to the wonderful world of disneyland!!!"

hehehe! haba nun ah... lukot lang rin nung naliligo kaya "wendy" lang nabasa nya...
uy wholesome po ako ha, kwento lang rin yun nung kainuman ko nung nakaraan...
natawa lang rin ako sa kwento nya kaya isinulat ko...

tren ni enelra

2009-05-13T21:56:00.005+08:00

Lunes ng umaga, sa pagmamadali ko muntik pa kong masagasaan ng humahagibis na bus, kelangan ko kasing pumasok ng maaga ngayon, kaya kelangan ko rin ng mabilis na masasakyan papunta sa trabaho. Puro punuan ang bus, kahit pa air-con bus standing position na rin, tsk! masyado namang mahal ang pamasahe kung mag-e-FX ako, ang totoo kasi nyan kahit pa naka-long sleeve at con todo kurbata pa ko, kahit pa sa Makati ang aking opisina… singkwenta pesos na lang ang laman ng wallet ko ngayon, bukas pa kasi ang sweldo. Pero kelangan kong maagang makarating sa opisina. MRT… MRT ang naisip kong kasagutan, walang traffic-traffic sa tren, may sarili kasing daanan kaya siguradong maaga akong makakarating, at mas mura pa ng konte ang pamasahe. Takbo ko sa pinaka malapit na MRT station. Namputsa! May rally ba dito? baket andami yatang tao? baka naman nagshu-shooting si John Lloyd at si Sarah Geronimo? Putek! Pila pala sa MRT! Kala ko pista ng Black Nazarene ng Quiapo sa dami ng tao. No choice… nandito na ako… kelangan ko lang talagang maagang makarating sa opisina. Siksik dito siksik doon… tulak dito tulak doon… gitgit dito gitgit doon… napisat na tuloy yung baon kong kanin at nilagang itlog para mamya sa lunch break ko. Anak baka wag nyo naman akong itulak! Kawawa naman itong lola na nasa harap ko! Miss ano ba yang bag mo! tumatama na sa likod ko! ay sori suso mo pala yan… kala ko bag… sige idikdik mo pa sa likod ko. Tumigas tuloy ang pikoy ko, napalingon tuloy saken si lola, naramdaman nya yata yung pagtigas ng batuta ko, kala nya may pagnanasa ako sa kanya, eew! Pare wag mo naman akong masyadong gitgitin, baka magkapalit tayo ng muka, wag ka na rin munang humarap saken, nakalimutan mo yatang magsipilyo muna bago umalis ng bahay nyo, baho ng hininga mo e. Buti pa tong si miss beautiful sa gawing kaliwa ko, Baby Bench ang pabango, hhhmmm bango, kakagigil. Aray! Aray! Syet! Natapakan pa yung paa ko, makirot pa naman ang kalyo ko. Pawis na pawis na ko… amoy kalabaw na ko di pa man nakakarating sa TARbaho. Konteng tiis na lang makakasakay din ako. Sa wakas ayan na ang tren… skreeecthH! (huminto ang tren) psheeE! Bumukas na ang pinto, makakasakay na rin akK... splakkK!! arekup! Putang ina! Sinong tumulak saken?!! …wala ng panahon para magimbistiga kung sinong bastos ang tumulak saken, tayo agad para makapasok sa tren. Whew! Nakapasok din, kaya lang para tayong mga sardinas sa sobrang siksikan, halos di na ko makahinga, di na rin maramdaman lamig ng aircon dahil sa dami ng pasahero. Brod pakibaba naman yang kamay mo, lalo akong nahihilo sa amoy ng anghit mo!... Hhmp! Santisimatrinidad! may umutot pa!! Singutin na lang nating lahat para mawala na yung amoy! Ayala station- sa wakas nakarating na rin sa distinasyon! Kaya lang daig ko pa ang hinalay ng pitong demonyo sa hirap ng dinanas ko sa pagsakay sa hayup na MRTing yan… tingnan mo itsura ko… para akong survivor ng stampede sa Ultra…

Ilan lang yan sa maraming sentimiento ng libo-libong pasahero ng MRT araw-araw, mga taong nagtitiyaga kahit mahirapan, dahil sa taas ng pasahe sa mga jeep, bus, taxi at FX. Kahit pa nga bumaba ang pasahe sa jeep at bus, traffic naman ang iyong kalaban, kaya no choice talaga… kelangan mong makipagbalyahan sa tren para naman makaiwas sa traffic. Kung ang mga lalake nga nahihirapan sa sistema sa MRT, pano pa kaya ang mga babae’t matatanda? Buhay Pinoy nga naman.

picture-picture

2009-05-12T22:13:00.005+08:00

Natawa ako na nainis nung minsang napanuod ko sa isang balita sa TV yung palagiang ginagawa ni Pacman tuwing umuuwi sya dito sa Pinas matapos ang bawat laban nya, yan yung pagsisimba nya sa Quiapo Church. Pero hindi doon sa panatang ginagawa ni Pacman ako natatawa, (kakabilib nga strong faith nya) natawa ako doon sa kasakasama nya –kay pareng Sabit este Chavit… nung kasama nya itong nagsimba sa simbahan nga ng Quiapo. Si Pacman kasi, pagdaan ng offering basket sa harap nya mabilis nyang isinilid yung kanyang offer na naka-sobre pa, pero ewan ko ba dito kay pareng Chavit, di ko alam kung hindi lang ba sya handa o nagyayabang lang talaga sya? nung tumapat kasi sa kanya yung offering basket binilang nya muna yung kanyang ISANG BUGKOS NA DOLLAR BILLS bago nya tuluyang inihulog doon sa basket. Kanino kaya sya nagyayabang at ginawa nyang yun? kay Lord ba o sa harap ng mga camerang nakatutok sa kanila? Tsk! tsk! tsk! Walang pinagkaiba doon sa ibang mga politiko na nagdo-donate sa mga ospital o foundations… halimbawa nag-donate si Senador ng 5-million pesosesoses (naks laki ah), pero bago niya tuluyang idonate yung tseke kelangan muna nilang magpapicture habang iniaabot niya yung kaniyang donation. Kelangan ba talagang ganun? Kelangan ba talaga ng picture taking habang iniaabot mo ‘yong milyon mong donation? Para saan? Remembrance? O pagyayabang para sabihing isa kang may mabuting kalooban? Naalala ko tuloy yung wento ng isa kong kaibigan nung bahain yung kanilang lugar, wala pang isang kilometro ang layo nila sa City Hall pero natagalan pa yung relief goods na ipinadala ng Mayor nila, maaga sanang makakarating sa kanila yung relief goods kaya lang pina-full out muna ng alkalde nila… alam nyo kung baket? Kelangan daw kasi may pangalan at litrato ni Mayor yung plastic bag na paglalagyan ng mga relief. Tangnang mayor yan! Malulunod na lang yung kanyang mga nasasakupan inuna nya pa yung kanyang pagyayabang!

picture by: kamalayan www.flickr.com

PATALASTAS ULI: Pede pa bang humirit ng isang linggong boto pa? para makakuha ng HALL OF FAME (pleaseee...). Sana patuloy nyo pa pong iboto at suportahan si ACONGTATASULOK. Para makaboto i-click lang ito; The Composed Gentleman hanapin sa right side bar ang Vote Now, i-click ang ACONGTATSULOK then vote... araw-araw po ang botohan, kaya pede nyo akong iboto araw-araw... salamat po!!!

insulto

2009-05-11T12:23:00.015+08:00

Kelan lang marami ang nanggagalaiti sa atin dun sa mga binitiwang linya ni Tsip Tsao, masyado daw foul, NAKAKAINSULTO daw, totoo naman…talagang nakakainsulto yung kanyang mga isinulat… pero baket ganun? …tayo mismo ay mahilig ding mang-insulto ng kapwa tao natin, pumasok ka ng comedy bar… dyan insultuhan ang laban dyan, mas nakakapikong pangiinsulto -mas malakas na tawanan at palakpakan ang kapalit. Kahit nga sa mga kanto lang makikita mo na kung gaano manginsulto ang ilan sa atin, makakita lang ng medyo isang dipa ang agwat ng binti kung maglakad tatawagin nang Hapon –sakang daw kasi, maamoy lang ang katabi na medyo amoy alimuom tatawagin nang bumbay –amoy sibuyas daw kasi, makakita lang ng medyo maitim ang balat tatawagin nang Aprikano –kulay pwet daw kasi ng kawali. Ang masakit pa nito mismong kalahi pa natin ang nilalait at iniinsulto natin… subukan mong maglakad nang naka-tack in ang t-shirt mo sa maong na shorts tatawagin ka nang bisaya -baduy daw kasi ang porma. Medyo mahigpit ka lang sa pera tatawagin ka nang Ilocanong–bato, malaman lang na taga-Capiz ka babansagan kang aswang, kapag sinabi mong taga-Mindanao at Muslim ka sigurado terorista ang tingin sayo. Lumalabas ang litid natin sa galit kapag nilalait tayo ng iba pero tayo mismo numero unong malakas manlait ng kapwa natin. Sino ba si Dr. Jose Rizal? Sino ba si Pilita Corrales? Sino ba si Miriam Santiago? Sino ba si Manny Pacquiao? Sino ba si Efren “Bata” Reyes? Sino ba si Ferdinand Marcos? Sino ba si Ninoy Aquino? Mga probinsyano sila… mga probinsyanong di matatawaran ang galing at talino sa kani-kanilang propesyon… subukan mong makipagbalitaktakan sa wikang ingles kay Miriam Santiago na isang Ilongga, ewan ko kung hindi dumugo ilong mo, subukan mo sa istrahiya si Marcos na isang Ilocano, baka naman gusto mong subukan sa suntukan si Pacquiao na isang taga-Mindanao? baka hindi lang dugo ng ilong ang abutin mo. Lahat tayo may kani-kaniyang kahinaan at kapintasan mapaugali man o pisikal na kaanyuan, kaya wala tayong karapatang pagtawanan at laitin ang sinuman.

PATALASTAS ULI: Pede pa bang humirit ng isang linggong boto pa? para makakuha ng HALL OF FAME (pleaseee...). Sana patuloy nyo pa pong iboto at suportahan si ACONGTATASULOK. Para makaboto i-click lang ito; The Composed Gentleman hanapin sa right side bar ang Vote Now, i-click ang ACONGTATSULOK then vote... araw-araw po ang botohan, kaya pede nyo akong iboto araw-araw... salamat po!!!

quicky

2009-05-09T17:14:00.006+08:00

Yahoooo!!! nalo ko!!!

Una sa lahat gusto kong magpasalamat kay Composed Gentleman sa pagpapaunlak nyang makasali ako sa kanyang patimpalak. Ikalawa salamat din sa mga bomoto at sumoporta saken lalo na sa mga kaklsae ko, kina Dandymar Cardona, Arlene Curioso, Glenda Obias, Jean Salen, kay Reymond Casuncad at Mike Cuntapay, mas excited pa nga sila saken e, kala mo sila yung nominado, ahahaha!!!. Salamat din sa mga kaibigan natin sa mundo ng mahiwagang Friendster na bumoto rin kay ACONGTATSULOK... salamat sa suporta nyo! Salamat din sa mga kaututang dila natin na isang linggong nagtyagang bumoto, di ko na iisa-isahin kilala nyo naman kung sino-sino kayo… gusto ko ring pasalamatan si Mother Ricky Reyes for my hair and make-up, sa Forever Sleeping Funeral Homes para sa aking pants and barong, salamat din kay Bossing ng Wowowee, thank you din kay… teka, teka, teka… bat ba ko napunta dun? nagkaligaw-ligaw tuloy, medyo excited, first time ko kasi makadale ng ganitong award (kilig)... basta! salamat ng marami sa inyong lahat... mabuhay po ang Pinoy Blogger!!!

PATALASTAS ULI: Pede pa bang humirit ng isang linggong boto pa? para makakuha ng HALL OF FAME (pleaseee...). Sana patuloy nyo pa pong iboto at suportahan si ACONGTATASULOK. Para makaboto i-click lang ito; The Composed Gentleman hanapin sa right side bar ang Vote Now, i-click ang ACONGTATSULOK then vote... salamat po!!!

bayang magiliw

2009-05-09T16:43:00.003+08:00

Bayang Magiliw este Lupang Hinirang. Simula ng mag-aral tayo ng kinder inaawit na yan bago magsimula ang klase, yung ibang bata nga di pa nakakatuntong ng paaralan kabisado na ang ating pambansang awit. Nung nasa elementarya ako araw-araw naming inaawit yan bago magklase tuwing umaga, Lupang Hinirang susundan ng Panatang makabayan meron pang Panunumpa sa Watawat at ang finale… exercise! 1-2, 3-4, 5-6, 7-8, 8-7, 6-5, 4-3, 2 and 1! Okeeyyy! Good morning class! GoooOood mooooOOrning Mrs. Tekla!!! You may take your seat now… ganyan ang routine limang beses sa isang linggo halos dalawamput-limang ulit sa isang buwan kulang-kulang dalawang daan at limampu sa loob ng isang year class at humigit kumulang isang libo limandaan sa loob ng anim na taon sa elementarya (kung di ka pala-absent gaya ko), wag na nating isama yung sa high school mahina ako sa math e, pero di mo pa rin pala natutunan ang tamang himig at tamang pag-awit nito? Walangya! Tinagurian ka pa namang Singing Diva o kaya naman ay Concert King tapos pambansang awit lang ng Pinas di mo pa maawit ng maayos? Magagalit si pareng Julian sayo nyan, ginawa mo kasing RNB yung kanyang obra na simbolo naman ng Pilipinas. Sa susunod na laban ni Pacman ako na kakanta! Pinaiinit nyo ulo ko weh!

hibang

2009-05-05T11:15:00.003+08:00

Madalas na pinagtatawanan, inaalipusta at pinaglalaruan. Laging nakatingin sa kawalan, mag-isang nagsasalita’t sarili’y inaawitan, humahalakhak tumatawa maya-maya naman makikita mong mata nya ay luhaan. Nilalayuan at pinandidirihan ng mga taong nakakasalubong sa lansangan, kahit mga kaibigan at kamag-anakan siya’y tuluyan nang kinalimutan. Palibhasa matinong kaisipan sya ay tinakasan, sira-ulo, baliw at hibang ang tawag sa kanya ng karamihan.

Pero sino nga ba ang baliw at hibang? sila na tamang isipan ay tinakasan o yaong mga matatalino pero kaalaman ay ginagamit na panlupig sa kapwa nila nilalang?

Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na lumuluha pagkatapos ay hahalakhak o yaong mga taong ang kamay sa dugo ay tigmak, inaangkin ang yaman ng iba gamit ang tabak?

Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na mag-isang nagsasalita at sarili’y kinakausap o yaong mga nilalang na mapag-panggap, nangangako ng ginhawa ‘yun pala’y dadalhin ka sa kalagayang anong saklap.

Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang isip ay magulo’t pabago-bago o yaong mga namiminunong nagnanakaw at palalo na nilulustay ang yamang para sana sa mahihirap na tao?

Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang mga ginagawa’y di mo maunawa o yaong mga taong alam ang mabuti at masama pero paulit-ulit pa rin sa pag-gawa ng mga bagay na hindi tama?

Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang itsura ay parang nabubulok at inuuod o yaong mga taong sa isang basong tagumpay ay nalulunod?

Gumising na tayo kaibigan, tunay na kahibangan ay atin nang talikuran, hindi lahat ng baliw ay yung mga wala sa katinuan. Ang hibang gumawa man ng di tama ay mas makatwiran kesa sa taong matino ang kaisipan pero wala namang ibang ginagawa kundi puro kasamaan at paulit-ulit na kasalanan. Baliw man at ang itsura’y pinandidirihan, subalit malinis naman ang kalooban ay mas mabuti pa kaysa sa taong sa ginto ay nababalutan pero ang budhi ay mala ahas ang larawan. Ikaw mahal kong kaibigan… hibang ka nga ba o nagbabaliw-baliwan lang? Kung ano ang sagot ikaw lang ang tunay na nakakaalam…

*muling ipinoste dahil sa isang kaibigang tinakasan ng matalinong pag-iisip, sumobra sa talino nabobo, sumobra sa bigat sumayad...

Patalastas: ang acongtatsulok ay nominado sa isang blog award, sa mga gustong bomoto bumisita lang po sa The Composed Gentleman at hanapin sa sidebar ang Win An Award, i-click ang acongtatsulok then vote, salamat po…

pagsikat

2009-05-05T11:14:00.005+08:00

Noon bago ka sumikat kakailanganin mo ng talentong kakaiba sa lahat, magkaroon ka man ng angking talento kakailanganin mo pa rin ng mahaba-habang panahon para lubusan kang makilala at sumikat. Pansinin natin yung pagkakaiba ng mga sikat na artista noon at ang mga sikat na artista sa ngayon, wag na tayong lumayo dito na lang tayo sa atin, sina Gloria Romero, Caridad Sanches, sina Nida Blanca at marami pang iba, bukod sa angkin nilang ganda talagang magagaling sila pagdating sa pag-arte, di gaya ng mga baguhang artista ngayon, malaki lang sus* mo artista ka na, may lakas ka lang ng loob na ipakita sa lahat ang pekpe* mo sisikat na, kapag nag-brief ka at bumabakat ang ga-braso mong ari-arian voila! artista ka na! kahit walang talent, kahit pa kapag umiiyak ka sa harap ng camera ay sa ilong lumalabas ang luha mo, artista ka na, basta kaya mong magpakita ng kalaswaan sa harap ng madla! Marami na rin ang instant na paraan ng pagsikat sa panahon natin ngayon, andyan yung mga reality TV, kumain ka lang ng tarantula at isang dakot na bulate sisikat ka na, magpauto ka kay kuya sa loob ng bahay nya… sisikat ka na o kaya naman tumira ka sa isla at gaguhin mo yung iba pang contestant dun tiyak sisikat ka na rin. Eto pa ilan sa paraan ng instant pagsikat, magpasimuno ka ng kudeta tiyak magiging sikat na senador ka. Gumawa ka ng computer virus, kumanta ka sa youtube kagaya ng ginawa ni pareng Ariel na bokalista ng Journey ngayon. Kung gusto magsulat ka ng blog… isulat mo sa blog mo pumapatay ka ng pusa kagaya nung isang blogger na estudyante ng UP na hinunting ng PAWS (Philippine Animal Welfare Society) o di ba sikat na sya? At ang pinaka popular sa lahat sumali ka sa mga talent search, kagaya ni Susan Boyle… teka banget nga ba sumikat si Aleng Susan at humakot ng milyon-milyong view sa youtube? Dahil ba maganda ang boses nya o dahil mukha syang aanga-anga pero may boses na gaya ng kay Lea Salonga?

Patalastas: ang acongtatsulok ay nominado sa isang blog award, sa mga gustong bomoto bumisita lang po sa The Composed Gentleman at hanapin sa sidebar ang Win An Award, i-click ang acongtatsulok then vote, salamat po…

garapal?

2009-05-05T10:40:00.004+08:00

Wala akong masabi sa galing na ipinakita ni Pacman sa huling laban nya kontra sa Hitman ng Britanya. Ang sarap maging Pilipino sa ganitong mga pagkakataon. Nakikita mong nagkakaisa kahit pa nga ang mga mag-kakalaban sa politika sa pagsuporta kay Manny Pacquiao sa oras ng kanyang laban. Napansin ko lang, masyadong garapal ang ginawang pagko-cover ng KAPUSO sa laban na iyon ni Pacman, alam ko hindi lang ako ang nakapansin noon, alam ko lahat ng mga Pinoy na umasa lang sa kanila (GMA7) para makapanuod ng laban ni Pacman ay nadismaya sa ginawa nila. “Live nyo pong mapapanuod ang laban na yan ng ating pambansang kamao dito sa GMA… eherm!! Excuse me po!” sabi pa ni pareng Mike E., alas-12 ng tanghali kung di ako nagkakamali patay na este tulog na si Hatton -tapos na ang laban. Pero dahil sa di makataong diskarte ng Siete, alas-tres na halos ng hapon nang simulan nilang ipakita ang laban ni Pacman dahil sa dami at haba ng mga patalastas. Live pa bang matatawag yun? …o mas makatwirang tawaging replay na lang? Base dun sa ginawa nilang pagko-cover, kung sa kanila ka tututok e mahuhuli ka pala sa balita!… Hindi lang yun, noong ipinakikita na nila iyong laban lalo kang maasar! Baket di ka maasar e kada five minutes na pagpapakita nila ng coverage puputulin na nila ito at susundan ng pagkahaba-habang commercial (15 minutes yata ang commercial). Five minutes nilang ipinakikita si Manny sa kanyang dag room habang nagpapapawis tapos puputulin na nila, susundan na ng napakahabang patalastas, back to the program, five minutes din nilang ipinakita si Hatton habang papasok ng ring, putol uli, mahaaaaabaaaang patalastas na naman, back to the program uli, kinanta ni Martin Nievera yung kanyang “binaboy” na version ng ating Pambansang Awit (walang 5 minutes yun), putol uli, 15 minutes na commercial na naman uli, back to the program, pumasok na si Pacman sa ring sa saliw ng kanyang awiting di ko alam ang pamagat, putol uli, putsa! Mahaaaaabaaaaang patalastas uli! Back to the program, ipinakilala na ni Michael Buffer sina Hitman at Pacman… ”lets get ready to ruuuuuumble! … anak ng pu… commercial uli?!!! Tumae nga muna ako, anak ng baka! tapos na akong tumae commercial pa rin?!! sa wakas nagsimula na ang laban… teng! Round one! Tatlong minutong ginulpe ni Pacman si Hitman, teng! End of round one, syempre alam nyo na kasunod… naaaaaaaapakahabang patalastas na naman, teng! Round 2! Patay na si Hatton… commercial na naman!!! tsk! tsk! tsk! ganyan nila inagrabyado yung mga pobreng tao na sa kanila lang umaasa para makapanuod ng laban na iyon ni Manny. Alam na ng buong mundo na panalo na si Pacman pero `ni hindi pa nagsisimula sa kanila yung mismong laban ni Pacman. Walang masama sa commercial, alam naman nating lahat na doon sila kumikita pero wag naman sana ganun kagarapal. Peace!

Patalastas: ang acongtatsulok ay nominado sa isang blog award, sa mga gustong bomoto bumisita lang po sa The Composed Gentleman at hanapin sa sidebar ang Win An Award, i-click ang acongtatsulok then vote, salamat po…

McDo (bluer than blue magic)

2009-05-03T11:53:00.002+08:00

Isipin nyo na kung anong gusto nyong isipin basta ikukwento ko sa inyo yung isa pa sa di magandang experience ko sa panliligaw. Kung doon sa blue magic pinaasa lang ako dito naman iba -napaglaroon ako at ang tapat kong puso (booooo!!!). Pwera biro, nagtanda na kasi ako doon sa naging karanasan ko sa blue magic, kaya iniba ko ng konte yung diskarte ko… di na ako magpapauto sa mga babae!!! Kaya di na ako nanliligaw doon sa hindi nagpapakita ng motibo… ganito ibig kong sabihin, kapag meron akong tipong babae dadaanin ko muna sa patingin-tingin yan, kapag nagtama yung paningin namin sasadyain kong titigan sya, eye to eye contact ika nga, kapag sumimangot sya ibig sabihin nun ayaw nya, kaya kung may balak man ako… ooops! di ko na itutuloy, tagilid ang Bangka, baka maulit lang yung blue magic. Pero! …pero kapag lumaban ng eye to eye contact yung subject at medyo pinitik ko ng kindat ang tantalizing eyes ko (yuck!) at hindi sya nagalit sa halip ay ngumiti pa… yari na! ito na ang hinahanap ko! `E di ganun na nga, sa maikling salita nakakita ako ng babaeng hinahanap ko, yung bang alam kong meron din syang gusto sa akin… lumaban ng eye to eye contact saken e, tapos nung medyo kinindatan ko hindi nagalit, ngumiti pa nga saken… ayos kako! This is my chance ahahayyyy!!! Feeling ko nun ang pogi-pogi ko, biruin mo sa loob ng dalawang araw naka first base ako, naka-first base! as in “kiss”… tamis ng laway nya (parang nalalasahan ko pa nga hanggang ngayon, lasang malapot na Alaska). Dahil naka-kiss na ako inisip ko kami na, dahil kami na kelangan nagreregalo ako sa kanya para lalo syang mainlove saken. Tinipid ko uli pang-recess ko, balik ako sa fish ball at iced water, lakad uli ako tuwing uwian, pero meron nang Ever Commonwealth kaya di na ako dumadayo ng SM North para bumili ng pangregalo, kung nakarating na kayo ng Ever Commomwealth merong McDo sa gilid nun, dun ko sya tini-treat kapag nakakaipon ako. Kaso pakiramdam ko nadale ako ng illegal recruiter nung nalaman ko na pang-apat pala ako sa mga boys nya, kaya pala iba lasa ng laway nya nung minsang hinalikan ko sya –lasang sabon. Ganun yata talaga ang mga babae, ginagamit lang nila tayong mga lalake dahil mahina lang tayo at madaling mahulog ang loob. Tini-take advantage nila ang pagiging weak natin… matapos nilang makuha ang gusto nila sa atin iiwan na lang nila tayong luhaan sa isang tabi… anu tayo basahan?!! (ulol! Ikaw lang!!!)

Patalastas: ang acongtatsulok ay nominado sa isang blog award, sa mga gustong bomoto bumisita lang po sa The Composed Gentleman at hanapin sa sidebar ang Win An Award, i-click ang acongtatsulok then vote, salamat po…

blue magic

2009-05-03T11:49:00.003+08:00

Nag-aaral pa ako noon, tinitipid ang pang-recess para lang may maibili ng regalo sa kanya, imbes na tinapay at softdrinks fish balls at iced water na lang muna, lakad na lang rin muna pauwi, di na muna ako sumasakay ng tricycle tutal wala namang dalawang kilometro yung layo ng eskwelahan sa bahay namin, pag-uwi ng bahay tagaktak ang pawis kaya bawal din munang tumutok sa bintilador (baka mapasma). Pag-kumpleto na yung naipon ko sa pagtitipid, takbo na ng SM North, yun pa lang kasi ang pinaka-malapit na SM sa amin wala pa yung nasa Fairview …bili agad ng stuff toys sa Blue Magic, with matching card pa yun. Ayos! Kumpleto na! may pampapogi points na ako! Pero syempre bago pumunta sa bahay nila dapat bagong ligo, para fresh tsaka para amoy baby. Papahiran ko rin ng isang litrong Johnson baby oil ang buhok ko para laging wet look, (di pa kasi gel ang gamit ko noon) muka tuloy dinilaan ng baka yung ulo ko dahil sa kintab. Nag-a-AVON din ang nanay ko nung mga panahong yun, kaya yung pahulugan nyang pabango tinitesting ko muna sa aken. Kaya madalas din akong mapagalitan ng nanay ko kapag binibinyagan ko yung mga pahulugan nyang pabango… “walangya ka! amoy pokpok ka na naman! tinamaan ka ng magaling! pinakelaman mo na naman yung pahulugan ko noh?!!!”. Habang nasa daan na ako papunta sa bahay ng babaeng aking nilalangit (hayup! ang corny!) kinakabisado ko na rin kung ano yung magandang linyang bibitawan ko para madale ko na yung matamis nyang “oo” na aking minimithi (corny talaga!). Ilang buwan din akong nagpabalik-balik sa bahay nila (kahit di nya ako pinami-meryenda man lang), ilang recess din ang tinipid ko, di lang stuff toys at card ang nairegalo ko sa kanya, ilang pahulugang pabango din ng nanay ko ang tinira ko, pero sa kabila ng lahat ng yun alam nyo kung anong nangyari sa paniningalang pugad ko sa kanya? Wala… walang nangyari!!! Ayaw nya saken… mahirap lang daw kasi kami, ang gusto nya yung mayaman (tsaka pogi yata?). Tangna nya! pogi naman ako ah! (lord patawad po sa pagsisinungaling…) sana nung una pa lang sinabi na nya para di ako nagutom sa eskwelahan, para di ako laging naglalakad pauwi, muntik pa nga akong masagasaan ng bus nung pumunta ako ng SM North nung bumili ako ng stuff toys na ipangreregalo ko sa kanya tapos tatablahin nya lang ako!!! Tangna nya ulit! Mga babae talaga…

Patalastas: ang acongtatsulok ay nominado sa isang blog award, sa mga gustong bomoto bumisita lang po sa The Composed Gentleman at hanapin sa sidebar ang Win An Award, i-click ang acongtatsulok then vote, salamat po…

plisssss....

2009-05-02T21:00:00.006+08:00

...mga kaututang dila, sinubukan kong sumali sa isang blog award, first time ko to kaya medyo kabado... tub-tob! tub-tob! Nagbabakasakaling makalusot kaya hihingin ko sana ang boto nyo... kapag ako ang nanalong Mayor sa bayang ito, wala nang batang magugutom... wala na ring mga kalsadang lubak-lubak, lahat yan ipasisimento ko, pati mga palayan ipasisimento ko na rin! Putsa! nasan na ba ako? bat ba ko napunta dun!! Anyway mabalik tayo sa usapang matino, naiinggit kasi ako sa mga idolo natin sa blogging na namumutiktik ang site sa samo't saring award, wala naman sigurong masama kung maghangad ako ng mga gawad na meron sila di ba? Sa mga gustong bomoto click nyo lang to The Composed Gentleman, tapos hanapin nyo lang po yung Win An Award, tapos click nyo lang po "acongtatsulok", sa mga ayaw naman bomoto saken, okey lang rin po, wala po tayong pilitan dito, di tayo gaya ng iba na bumibili ng boto kung panahon ng eleksyon o kaya naman ay gumagamit ng dahas para lang manalo sa botohan, pero hindi sa tinatakot ko kayo kung gusto nyo pang makita ang mga susunod nyong lahi iboto nyo na ako, kaya kung ako sa inyo... parang-awa nyo naaaa... iboto nyo na akoOOO!!! pleeaaassseeee...

picture by: chrissie white www.flickr.com

bayani

2009-05-02T13:03:00.001+08:00

Noong nakaraang araw, nakatambay ako sa harap ng gate ng bahay namin habang pinapanuod ang dalawang asong nagla-love making, di nila alintana ang mga taong dumaraan sa kalyeng iyon, tuloy lang ang kanilang mainit na bed scene(?) o mas maganda street scene… anyway hindi iyon ang wento natin. Natuwa ako duon sa narinig kong kwentuhan nung mga batang tambay, mga batang edad sampu hanggang labing-lima. Patok pa rin pala ang mga kwentuhang Amerikano, Hapon at syempre kasama ang bidang Pinoy. Ganito yung banat nung batang nagkukwento… napasabak ng giyera ang pinagsama-samang pwersa ng mga sundalo sa buong mundo laban sa mga sundalong Iraqi, malakas ang pwersa ng Iraq kaya halos maubos na ang mga sundalo ng United Nation, tatlong sundalo na lang na galing sa iba’t-ibang bansa ang natira… sundalong Amerikano, Hapon at ang isa nating kababayang Pinoy. Nasukol na ang tatlong sundalo ng napakarami pang sundalong Iraqi, hopeless na ang apat na natitirang sundalo kaya ipinasya ng sundalong kano na makipagsabayan na lang sa mga kalaban. Tumayo mula sa pinagtataguan ang kano bitbit ang kanyang M-16 riffle sabay sigaw ng… “LONG LIVE AMERICA!!!” at nakipag-sabayan ng putok sa mga kalaban “bra-ta-ta-ta-taaattTT!!! Sampung Iraqi ang kanyang napatay bago sya nalagutan ng hininga dahil sa dami ng balang tumama rin sa kanyang katawan. Maya-maya tumayo rin ang Hapon, ginaya nya rin ang ginawang sakripisyo ng kano, bitbit ang kanyang AK-47 automatic riffle, sumigaw muna sya ng… “BANSAI NIPON!!!” at nakipagsabayan ng putok sa mga kalaban “bra-ta-ta-ta-taaatttT!!! Patay ding bumagsak ang Hapon dahil sa dami ng balang tumama sa kanyang katawan, pero nakapatay din muna sya ng halos dalampung kalaban bago sya tuluyang namatay. Ang kababayang Pinoy na lang natin ang natitirang buhay, syempre magpapatalo ba ang Pinoy? Natural hindi! Tumayo rin mula sa kanyang pinagtataguan ang ating bayaning kababayan, bitbit ang kanyang kalibre 38 na paltik, sumigaw muna sya ng malakas na… “MGA PUTANG INA NY-…” bra-ta-ta-ta-tatttTT!!! Patay agad ang Pinoy… tadtad ng bala ang kawawa nating kababayan pero wala man lang syang napatay kahit isang kalaban.
Nakakatuwang kwento na naglalarawan ng pagiging mahina ng mga Pilipino… pero ako, di ako naniniwalang mahihina ang Pinoy, napatunayan na yan sa maraming pagkakataon. Naunahan lang ang sundalong Pinoy na yan kaya di man lang sya nakatabla sa mga kalaban… di po ba? ahehehe...

len

2009-04-30T21:05:00.005+08:00

Baket nga ba kelangan nating masaktan? baket kelangan nating lumuha? Baket merong sa una’y matamis at pagdating sa huli’y mapait pala? baket kelangan nating magkamali? baket kelangan nating magsisi? Pwede kayang ipagkibit balikat na lang kahit alam mong naaagrabyado ka na? pwede kayang wag na lang umangal kahit nasasaktan ka na? pwede kayang wag na lang kumibo kahit di ka na makahinga sa pagkakasakal? Pwede kayang ihipan na lang kapag napapaso ang puso? Baket kelangan ikaw ang laging magbigay? Di ba pwedeng sya naman ang magparaya? Kulang pa ba ang mga tiniis ko? hanggang kelan ako magtitimpi? Iiyak na lang ba ako lagi? Pesteng pagmamahal to!!!

Ganyan yata talaga ang pag-ibig, minsan di mo mawari, minsan mahirap sakyan, minsan matamis sa una sa huli pala mapakla. Hindi kasi lahat ng love story happy ending, hindi kasi lahat ng shampoo hiyang sa lahat ng ulo.

Pero dahil ba umiyak ka kahapon suko ka na? dahil ba nasaktan ka kagabi ayaw mo na? dahil ba nahirapan ka kanina tama na? …naniniwala ako sa pagbabago pati na rin sa milagro, baka bukas makalawa babalik sayo ang taong minsang nanakit sayo, babalik sya hindi para saktan ka uli, kundi para pahirin nya yung luha mo sa mata, na sya rin ang may gawa… sabi nga e nagising na sya. At kung ako sayo sa pag-gising nya, timplahan mo sya ng masarap kape, hainan mo ng mainit na pandesal at abutan mo ng dyaryo para maramdaman nya na mas masarap mag-almusal sa bahay nyo.

kabado

2009-04-27T20:49:00.004+08:00

Mas nakaka-kaba pala kapag ang nagbabasa ng mga istorya mo ay kakilala mong personal, pakiramdam ko bawal akong magkamali, pakiramdam ko pagtatawanan nila ako sa oras na sumablay ako. Nakakapraning, nakakabuang, nakakapressure… nalaman kasi ng mga kaklase ko noong elementary na nagba-blog ako kaya madalas silang bumisita dito, sila yung mga kaklase ko noon na reyna ng essay writing, editor in chief ng school paper at siguradong duduguin ang ilong mo kapag nilabanan mo sila ng inglesan… samantalang ako editorial cartoonist lang noon, di gaya nila di kailangang mag-isip ng malalim, drawing lang ang puhunan. Di bale sana kung iba na lang ang magbabasa ng mga gawa ko dito, anu ngayon kung mali-mali ang aking tira ‘e hindi naman nila ako kilala… para tuloy nagpa-flash back saken yung isang pangyayaring dapat ko nang kalimutan pero hindi maalis-alis sa aking isipan, nung na-pin-point ako ng teacher namin na mag-lead ng Panatang Makabayan sa flag ceremony noong ako ay first year high school pa lang, kakaba-kaba akong tumayo sa harap ng lahat ng pang-umagang klase -first year hanggang forth year. Natapos na ang Bayang Magiliw este Lupang hinirang… ako na ang susunod. Itinaas ko ang aking kanang kamay para pangunahan ang lahat, lahat din ng mga mata alam kong sa akin nakatingin, di ko naman alam kung saan ko ibabato ang aking tingin… tub-tob!... tub-tob!... sigaw pa ng tensyonadong puso ko sa loob ng dibdib ko. Dahil sa kaba na ako ay magkamali di ko namalayan nagkamali na nga ako… tandang-tanda ko pa ang lahat… hat… hat…hat(fading)… -tutuparin ko ang mga tungkulin ng isang mamamayang makabayan at masunurin sa batas. Paglilingkuran ko ang aking bayan nang walang pagiimbot at nang buong katapatan… bi…bi…bilang ganti(?) …ay diringgin ko ang payo ng aking mga magulang, susundin ko ang mga tuntunin ng aking paaralan… tutuparin ko ang mga tungkulin ng isang mama… (putsa! umulit yata ako!!!) …mayang makabayan at masunurin sa batas… tuuu.. tu…tutuparin ko ang mga tung… (‘tangina! umulit nga ako…) biglang nag-blurred ang paningin ko, parang gusto ko na lang kainin ako ng lupa sa pagkakataong iyon, o kaya ay tumbahan na lang ako ng flag pole at tamaan sa ulo sa mga oras na iyon… Ganun yata talaga kapag pressured ka, kung kelan ayaw mong magkamali tsaka ka naman lalong ginagahasa ng kaba na nauuwi tuloy sa tuluyan mong pagkakamali.

picture by: Indian Pana www.flickr.com

kaututang dila

2009-04-24T16:42:00.005+08:00

Ala-una pasado na ng gabi este umaga na nga pala, sign off na ang karamihang local TV station, wala na ring ingay ang paligid puro kahol na lang ng aso ang maririnig at ang panaka-nakang sigaw ng… baloooOOt! Nakabukas ang computer, open ang Microsoft Word pero wla itong laman at ang cursor lang ang makikita dito, hanggang ngayon kasi wala pa rin akong maisip na istoryang maisulat, gusto kong magsulat pero blangko ang kakarampot kong utak. Tayo` muna sa harap ng monitor, jingle muna sa banyo, paglabas ng C.R. deretso sa refrigerator, inum ng isang pitsel na malamig na tubig… ahhhH! Putsa! sobrang lamig! Parang kinuryente ulo ko! Upo muna sa sofa sabay sindi ng yosi para kumalma at makapag-isip. Teka, may naisip akong topic, balik uli sa harap ng monitor, pindot sa keyboard… ta-ka-ta-ka-ta-ka-ta-takk! Sandaling nag-isip …nagkamot ng betlog -select all, delete! Tsk! panget ng pasok! Di ko alam pano ko lalagyan ng intro yung naisip kong topic. Matutulog na nga lang ako, wala ako sa kundisyon magsulat ngayon. Shut down na muna ang PC, pagkatapos ma-proper shut-down balik uli sa banyo, hilamos at toothbrush muna bago mahiga. Akyat na sa kwarto, mahimbing na si misis pati na rin ang anak ko. Humiga na rin ako, ipinikit na ang mga mata. Nang bigla akong napabalikwas, may naisip akong magandang entry, tayo uli ako, takbo pababa ng hagdan, deretso sa computer. Nang nakabukas na ang PC para namang bulang naglaho ang utak ko, blangko na naman ang isip ko, ayaw na namang nitong tumakbo, anu baaaAA!!! gusto kong magsulat pero baket parang tuyot ang isip ko?!!! kelangan kong makagawa ng bagong entry! Two days na yung huli kong poste! Tumayo uli ako, habang hinahagod ang ulo kong tila walang laman sa pagkakataong iyon. Tak-ti-la-ooOOOk!!! Namputa! Umaga na!!!… maya-maya tindero na ng pandesal ang sisigaw! …sandali akong humarap sa salamin, tinitigan ko ang malamlam kong mga mata… muka na akong adik dahil sa puyat… habang minamasdan ko ang sarili ko, nagulat ako nang bigla akong bulyawan ng repleksyon ko sa salamin… GAGO! ADIK KA TALAGA! …ADIK KA SA PAG-BA-BLOG! MATULOG KA NA!!!

Ang kathang isip na ito ay bunga lamang ng aking pagkakakalulong sa pagsusulat, at ang istoryang ito inaalay ko sa mga taong nagmamay-ari ng mga blog na naka-link sa side bar ko na pinamagatang… “Kaututang Dila”… MABUHAY ANG MGA ADEEK!!! sa blogging…

Bong Joey

2009-04-23T11:26:00.012+08:00

Baket walang 1.5 Liters na Yakult gaya ng Coca Cola at PEPSI?

Nakakalason ba ang expired na lason?

Kapag sinakop ba tayo ng America mag-i-snow na rin dito sa Pinas?

Ilang taon ka bang makukulong kapag ang hatol sayo ay habang buhay?

Anong klaseng unggoy ba ang “Monkey eating Eagle”?

Yung sinasabi sa Bible na “The Good Samaritan” taga-Samar ba sya?

Kapag sinabi bang “No Littering” ibig sabihin bawal magsulat sa pader?

Kilala nyo ba si Bong Joey? …yung kumanta ng Bed of Roses?

Pito nga ba ang kaibigang dwarfs ni Cinderella?

Ano ba ang tamang spelling… “OKAY” o “OKEY?” …o mas okay ang “O.K.”, ang gulo!!!

Nakakatuwang mga tanong, pero aminin natin maraming mga Pinoy ang may ganyang kaisipan, kaisipang di mo malaman kung kanino mo isisisi, sa sistema ba ng edukasyon sa Pilipinas o sa mismong may-ari ng utak… hindi tayo nagdudunong-dunungan o nagpapanggap na matalino dahil alam naman nating lahat na wala naman talagang taong bobo, maaaring kulang lang sya sa kaalaman o impormasyon. Ako mismo sampung taon akong nag-aral sa elementarya at High School pero kelan ko lang napagtanto na mali palang tawaging “black board” ang pisarang ginagamit natin sa paaralan dahil berde ang kulay nito at hindi itim. Meron namang ilan “Xerox” ang tawag sa copying machine kahit na Konica ang tatak nito. Noon ngang may tindahan pa kami may bumili sa akin, ganito hirit nya… “pabili nga ng Colgate yung Close Up…” at meron pang isa “pabili nga ng Pampers yung Huggies…” …’namputa ang gulo! …magpa-Kodak na lang kaya muna tayo, para merong merong tayong remembering? sey tsiiis...

picture by: kamalayan www.flickr.com

unan

2009-04-23T11:23:00.006+08:00

Unan. Sino ba sa atin ang hindi nakakaalam kung ano ang unan, at sino ba sa atin ang di gumagamit ng unan? Kung meron mang taong di gumagamit ng unan di ko alam, di pa kasi ako nakaka-encounter ng taong di nag-uunan. (Back to the topic) …nung ako ay binata pa lang minsan ko nang pinangarap na maging isang simpleng unan na lang, simpleng unan ng babaeng aking inaasam!!! Ang sarap sigurong maging unan na lang kapag napakagandang dalaga ang uunan sayo. Magdamag na nakadampi sayo ang makinis nyang pisngi pati na rin ang mabango at malambot nyang buhok. Sigurado ring may mga pagkakataon na yayakap-yakapin ka nya lalo na kapag malamig ang gabi. Kahit pa sa panahon ng kanyang kalungkutan ikaw ang magiging karamay nya, ikaw ang magiging taga-absorb ng luha nya kapag sya ay magdamag na umiiyak. At kahit pa nga laway nya ang tumulo sayo ay malugod mo itong tatanggapin. Pero ang mas masaya kapag ginawa ka nyang tandayan, yun bang nakaipit ka sa gitna ng kanyang mga hita habang sya ay natutulog ng mahimbing sa buong magdamag (sarrraaap!)… at isipin nyo na lang kung gaano kayo kaswerte maging unan kapag summer at ang dalagang nagmamay-ari sa inyo ay top less o kaya naman ay totally nude kung matulog dahil sa init! (mas masaraaap!)… sinong manyak este binata ba ang aayaw maging unan kapag ganyan ang yung kalagayan gabi-gabi… Pero maiba naman tayo, paano naman kaya kapag ang nagmamay-ari sayo ay isang lalakeng mukang paa? Oo, mukhang paa! Sayo tutulo ang malapot at panis na laway nya, ikaw rin ang magiging absorber ng pawis ng kanyang mukha dahil masyadong oily ang skin nya. At sa mga pagkakataong umuuwi sya ng lasing, malamang masukahan ka pa nya (di nya pa naman nginunguya yung pulutan nya kaninang kinilaw na dilis). At sa pagkakataong nag-iinit ang kanyang pakiramdam at gusto nyang magparaos, ikaw ang pagdidiskitahan nya at gagawing kanyang… alam mo na. Malamang kapag di ka nakailag ikaw rin ang magiging absorber ng buo-buo nyang… alam mo na rin (yaikzZ! amoy zonrox). Dito na nga lang natin tapusin tong wentong walang wenta, nagiging baboy na ang usapan e… ang unan. Bow!

picture by: kamalayan www.flickr.com

radiation (turon ikalawang init)

2009-04-19T13:26:00.006+08:00

…kung sa grade school bini-baby tayo ng mga teacher natin, sa high school medyo meron na silang pangil, kaya mas may excitement na ang laban. Mahirap na masarap ang high school, mahirap dahil oras-oras quiz, araw-araw assignment, lingo-linggo recitation, buwan-buwan exam, taon-taon may back-subject. Masarap naman kasi araw-araw makikita mo yung crush mo at linggo-linggo may allowance ka. At parang pelikula rin ang high school, merong drama, action, suspense-thriller, adventure, love story (yeheee!) at syempre isang tambak na kakomedyahan.

Umpisahan natin sa drama, madalas kang mapa-drama kapag lumiban ka sa klase at hinihingan ka ng teacher mo ng rason kung baket absent ka na naman kahapon, may dala-dala kang pekeng sulat na may pekeng pirma ng nanay mo at sabay pasok ng linyang… “Ma’am pasensya na po may lagnat po kasi ako kaya… ubo! ubo! ubo! …di ako nakapasok kahapon…” drama diba? may paubo-ubo effect ka pa…

-action, naka-squat ka at tumatagaktak ang pawis at sipon mo sa isang sulok ng classroom nyo habang di pa natatapos mag-lecture ang terror na teacher mo sa algebra… dahil di ka na naman gumawa ng assignment mo.

-suspense-thriller, kinikilabutan ako noon kapag time na noong dambuhala naming teacher sa “tsemistri”, di ko alam kung baket ang init-init ng dugo nya sa akin, para ako lang naman ang nagbansag sa kanya na “BULLDOG” pinag-initan nya na ako buong taon…

-adventure, haha! madalas kung gawin yan kapag nagka-cutting class ako kasama ng mga “mababait” kong kaklase, tumatalon kami sa bakod (nay, alam mo na ngayon kung baket madalas tastas ang pundya ng pantalon ko dati).

-love story… kelangan pa ba akong magbigay ng halimbawa dito? Okey sige… eto halimbawa ko… nung “fersheer” high school ako meron akong girlfriend, nagkahiwalay lang kami kasi nag-transfer ako ng paaralan nung “secanjeer” kami at pagbalik ko noong “terdjeer” di na kami nagpansinan, meron na kasi syang ibang taga-bitbit ng bag nya. “Fortjeer” na kami dedma pa rin, hanggang sa grumaduate kami… kaya lang we meant to each other yata kaming dalawa, nagkita uli kami nung pareho na kaming may TARbaho, -nagkamustahan, nagkwentuhan, ngayon kasal na kami… mag-asawa na kami.

-comedy, nakoow!!! punong-puno ang high school sa kakomedyahan! Isa na dyan yung pag-utot sa classroom, sino ba sa atin ang di nakaamoy ng utot ng kaklase? Kapag merong sumagot na “ako” sinungaling yun o kaya naman sya yung palautot sa klase nila. Pag may nagpasabog ng lintek na utot na yan sigurado pulasan sa silya yung mga inabot ng radiation, isipin nyo na lang ang senaryo sa classroom nyo kapag buong klase mo ay galit na galit na nagrereklamo dahil merong umutot, sigurado kanya-kanyang takip ng panyo sa ilong ang mga apektado ng pagsabog. Naalala ko yung isa kung kaklaseng babae noon na walang dalang panyo kaya yung palda nya ang ginawa nyang panakip sa kanyang ilong para di makalanghap ng mabahong carbon dioxide, kaya lang pagtayo nya nakita namin yung panty nya na kulay pink (wiiit-twiiit!!!). Pero alam nyo bang kahit may suspek na ay wala pang napaparusahan sa kaso ng pag-utot, dahil yan sa kaukulangan ng sapat na ibidensya… pano nasingot na ng buong klase yung ibidensyang magdidiin sana dun sa suspek.

Ganyan sa high school, masaya… napaka-saya… ansarap balik-balikan at kahit tumanda na ako di ko yan makakalimutan.

picture by: dumpyreddy www.flickr.com

turon (first blood)

2009-04-19T13:23:00.003+08:00

Second week nitong Abril pumunta ako sa alma matter ko (Bagong Silang High School), para kumuha uli ng good moral certificate, mag-aaral kasi uli ako ngayong pasukan. Nasa daan pa lang ako may kakaibang pakiramdam na akong nararamdaman –excitement na hinaluan ng kaba. 13-years na kasi akong graduate sa pampublikong paaralang yun. At lalo akong naging excited nang nasa gate na ako, una kong hinanap yung dating school guard kahit na alam kong matagal na syang patay -si Gretchen, lady guard sya, ang totoo nyan di talaga sya isang guard na naka-uniform dahil isa syang baranggay tanod, bansag lang namin yung Gretchen sa kanya, pero hindi talaga sya kasing ganda ni Gretchen Barreto. Halos di ko na nakilala yung dati kong eskwelahan nang makapasok na ako sa campus mismo, yung dating maalikabok na school quadrangle kung saan kami nagmamartsa kapag CAT class namin kahit na katanghaliang tapat ay sementado na ngayon, pati yung basket ball court na pinagsayawan namin ng “manlalatik” sa saliw ng tugtog na “What’s Up” ng “4 None Blonds” noong Foundation Day ‘e covered na rin ngayon, doon din ginanap yung graduation ceremony nung kami ay magtapos. Napakarami nang nagbago sa eskwelahang iyon, yung mga teacher namin noon na “racer” na bike lang ang service o kaya naman ay nagta-tricycle lang kung pumasok ay de kotse na ngayon, pati yung mga teacher ko noon na laging naka-pamada ang buhok ngayon ay puro na sila panot, marami na rin akong mga naging-teacher na kinuha na ni Lord (sumalangit nawa ang kaluluwa nila –sabay sign of the cross), at sana napatawad na nila ako sa mga kasalanang pinag-gagawa ko sa kanila noon (amen). Sayang lang sarado ang canteen nung pumunta ako, wala na kasing klase kaya bakasyon na rin muna yung canteen. Kakain sana ako ng paborito kong merienda noong ako ay estudyante pa lang doon -sopas na saksakan ng tabang at saksakan ng init! Kapag umorder ka ng sopas noon maswerte ka na kapag nakakuha ka ng sahog nitong buto ng manok, yung sangkap na carrots nga bihira akong makadale laman pa kaya ng manok! Kung hindi sopas turon ang tinitira ko noon kapag recess, turon na puro lumpia wrapper at ang laman saging syempre… saging na saba na hinati sa apat na parte, kaya sa isang saba apat na turon ang nagagawa (tubong lugaw noh?). May isa pang sikat na menu noon sa canteen namin, yung monay na pinalamanan ng corned beef na puro patatas at konte lang ang corned beef, at ang panulak –samalamig na matabang. Madalas nga ginagawa na lang naming pangsumpit yung sahog nitong maliliit na sago. Iihi rin sana ako nung pagkakataong yun, kaya lang tiniis ko na lang baka kasi barado pa rin yung mga CR at baka saksakan pa rin ng panghe hehehe, pero palagay ko hindi naman na siguro. Pero kahit na maraming mga kapalpakan sa eskwelahan kong iyon dati, mahal ko ang paaralan kong iyon, utang ko sa kanya kung anumang meron ako ngayon. At kung papalarin na makatapos ako ng bagong kursong kukunin ko ngayon, doon ko pipiliing magturo.

Itutuloy…

picture from www.flickr.com

ngiti (aleng pekta reloaded)

2009-04-16T14:44:00.003+08:00

Nagkaroon ako ng idea na isulat to dahil doon sa mga komento ni kaibigang Mike sa isang entry ni kasamang lordcm, ramdam ko sa mga kumento nya doon yung pakiramdam na para bang wala ka ng pag-asa pa dahil sa mga problemang nararanasan. Bakit nga ba kasi kailangan pa nating dumaan sa mga pagsubok? Bakit ba kailangan pa nating mahirapan? Kalimitan ang isa sa sinisisisi ng marami kapag nakakaranas ng ganyang mga pagsubok sa buhay ay ang “nasa itaas”. Madalas ganyan din ako, di ko na lang ididitalye sa inyo kung anong mga problema ang pinagdaanan ko na at kasalukuyang pinagdadaanan pa. Kapag nakakaranas ako ng lungkot dahil sa mga problema minsan naitatanong ko talaga sa sarili ko, baket ba kailangang daanan ko ito? baket kailangang mahirapan ako? Di naman ako masamang tao, pero baket kailangang danasin ko lahat ito? Lalo na kapag sobrang nahihirapan na ako at kailangan ng tumawag sa itaas pero parang “dedma” lang S'ya sa akin… doon ako lalong nawawalan ng pag-asa. Bingi ba S'ya o nagbibingibingihan lang kaya di N'ya marinig ang pagtawag ko? Bulag ba S'ya o nagbubulagbulagan lang kaya di N'ya makitang lumuluha na ako sa hirap? Manhid ba S'ya at di nya narararamdamang nasasaktan na ako? Putangna! Ipinahintulot N'yang ipanganak ako tapos hahayaan N'ya lang pala akong mahirapan. Sa hirap ng nararanasan ko may mga gabing halos di na ako makatulog, halos mabaliw na rin ako sa pag-iisip ng sulosyon sa mga suliranin ko, pero masulosyunan ko man yung isa kong problema eto at meron na namang bago, ano bang tingin N'ya sa akin walang karapatang ngumiti? Aba, kapag ganyan nang ganyan ayawan na lang! …minsan nga hindi na sulosyon sa problema ang ipinananalangin ko sa Kanya kundi sana sa pagtulog ko wag na akong magising pa, pagod na kasi ako… suko na ako… di ko na kasi kaya… At sa wakas isang umaga, pag-gising ko parang walang nangyari, wala na rin lahat ng problema ko, sa pagkawala ng marami kong problema nagagawa ko na lahat ng mga bagay na gusto kong gawin pero di ko namamalayan napapalayo na pala ako sa Kanya, ni hindi ko na S'ya naaalala bago ako matulog, di gaya noong may problema pa ako, gabi-gabi di ako nakakalimot tumawag sa Kanya pero ngayong wala akong suliranin ni hindi ko S'ya pinasasalamatan man lang bago ako matulog. Nasa aken pala ang pORBlema, kaya N'ya phala ako pinahihirapan dahil kapag may problema ako lagi ko S'yang tinatawagan, ang mga bisyo iniiwasan ko para lang ipagkaloob N'ya ang panalangin ko. Kaya ang shusi pala, dapat lagi tayong lumalaphet sha (hik!) Kanya… lumayo taYo sa mashashamang gawa at mhagbagoNg bUhay… alheng Phekta e… isha pa nga ulit giN khapeThan… meDyo bi-(hik!)-Tin lang khame diTto…

(aleng Pekta) GAGO! Di pa nga bayad yung utang nyo nung nakaraang entry mo uutang na ka na naman… UTANGNA! Sa iba na ka na lang mangutang!!! Bwiseeet!!!

(alam ko kahit papano merong sustansya ang mga sinabi ko dito, ginawa ko lang katatawanan ang dulo dahil isang magandang panlaban sa lungkot ang ngiti… smile!!)

picture by: kamalayan www.flickr.com

aleng pek..pek..pekta!

2009-04-12T13:30:00.001+08:00

Nitong nakaraang mga araw, ginunita ng maraming mga Pilipino ang tinatawag na “Holy Week”, ito yung kasalungat ng “Pasko”. Kung anung saya ng pagdiriwang ng pasko sya namang lungkot ng Holy Week o Mahal na Araw a.k.a. Semana Santa. Sa loob ng pitong na araw na ito, dito nagtitika ang maraming Pilipino, nagsisisi sa mga kasalanang nagawa at ginugunita ang kamatayan ni Cristo. May mga taong di nagkakasya sa pananalangin at paghingi ng tawad kaya nagagawa pa nilang saktan ang kanilang sarili tanda ng pagpapakita nila ng totohanang pagsisisi sa mga nagawang kasalanan, pasan ng krus dito pasan ng krus doon, merong hinahagupit ang sariling katawan hanggang sa dumugo, merong ding mga naglalakad ng nakatapak lang sa mainit na aspaltong daan ng may kung ilang kilometro, at ang pinaka sukdulan e yung nagpapapako sa krus. Lahat yan ay pagpapakita ng matibay at malalim na pananampalataya ng mga Pilipino. Ang masaklap lang nito pagkalipas ng mga ilang araw matapos maghilom ang mga latay at sugat na dulot ng mga pagpapahirap sa katawan balik na naman ang maraming mga kailan lang ay tila santo sa kabanalan sa pag-gawa ng kasalanan, wala bang iniwan sa isang aso na kumakain ng isinuka na niya o sa isang baboy na pagkatapos paliguan ay babalik sa putik at muling maglulublob sa dumi, kahibangan ang tawag dito. At ang pinakamabigat ay ang panloloko nila sha kanilang sarili at sa hiningan nila ng tawad mismo. Buti na lang at di pikon ang nasa itaas dahil sa kabila ng paulit-ulit na pag-gawa natin ng kasalanan ay nadyan pa rin sya, pero wag nating kalilimutan na lahat ng bagay ay may sukdulan at hangganan, kagaya ng panahon ng lolo nating lahat na si… si… “lolo Noe”, sha dami ng nagawang kasalanan ng mga tao pinalubog sa tubig ng may (hik!) likha ang buong daigdig at tanging shi lolo Noe lang kasama ng kanyang asawa’t tatlong anakk at tatlong manugang ang natirah. Gannun din sha panahon ni Lot, shinunog ng may kappal ang daigdig sha famamagithan ng pagpa-paulan ng apoyy… hoy! tangna! kanina pa koh wento nang wento ditho tulog ka na palah… (hik!) bumangon ka nga jan at iinum pah tayoh… (hik!) aleng pek.. pek… Pektah alaK pah!!! bigYAn mo pha (hik!) kami nG iSa pAng Gin kaPitan… liShta muna hA… bukash ko nA ba… gggGWaaARk!!! eeEww…

picture by:kamalayan www.flickr.com

istik

2009-04-10T20:19:00.007+08:00

Kapag ako ay nakakaramdam ng ginaw lalo na kapg tag-ulan, masarap pampainit ang yosi, kasing sarap ng paghigop ng sabaw ng tinola. Gamot din sa inip ang yosi. Sa umaga pag-gising habang humihigop ng mainit na Nescafe mas masarap kapag sinasabayan ng yosi. Pagkatapos kumain ng almusal, tanghalian o hapunan yosi ulit habang hinahagod ang tiyan na puno ng kanin at ulam. Masarap ding tumae habang humihitit ng sigarilyo. Noong nakaraan ngang laban ng Ginebra at Talk & Text nanalo ako sa ending, sa sobrang saya ko nagpayosi rin ako. Yosi rin ang kasa-kasama ko kapag dinadalaw ako ng lungkot, madiin ang bawat hitit habang nakatingin sa malayo, at sa bawat buntong hininga kasabay nito ang makapal na usok palabas sa aking ilong, nang maupos na ang yosi ko at filter na lang natira pinitik ko ito sa lupa sabay apak dito –solve na ang lungkot ko, may sagot na rin ang problema ko. Minsan namang nag-away kami ng misis ko sa labas ako pinatulog, badtrip! ang daming lamok, buti na lang meron pa akong yosing naiipit sa wallet ko, epektibo na ring kapalit ng Baygon. Noong manganganak naman ang asawa ko, tensyonado ako mula paa hanggang ulo kaya para mapakalma ang sarili ko lumabas muna ako at nag-take ng medicine –Marlboro. Pagbalik ko ng delivery room –voila! lumabas na ang anak ko, tatay na ako! “NANINIGARILYO KA NA NAMAN!!!” yan ang madalas na bulyaw ng misis ko sa akin… “WALA NAMANG NAIDUDULOT NA MAGANDA YANG SIGARILYO SA KATAWAN MO!!!” wala daw naidudulot na maganda? (bubulong-bulong kong sagot sa sigaw nya) …sa katawan ko oo, pero sa mahal kong bayan meron (pangangatwiran ko pa). Di mo ba alam na sa bawat bili ko ng istik ng sigarilyo ay may tax ito? At yang tax na yan ay nagagamit ng ating gobyerno sa pagpapagawa ng mga tulay, paaralan, eskwelahan, ospital at iba pang magagandang proyekto para sa bayan at sa tax na yan… PAK!!! (sampal ng asawa ko) “GAGO!!!” Bulyaw nya pa, sabay talikod sa akin habang hinihilot ko naman ang mukha ko…

picture by: kamalayan www.blogspot.com

respeto

2009-04-10T20:18:00.004+08:00

Respeto

Simpleng kaisipan… na hindi makita sa ilan.

Kung may respeto sana tayo sa batas trapiko, hindi natin gagawing manuhol sa traffic enforcer na humuli sa atin dahil sa hindi natin pagsunod sa simpleng traffic rules. Kung may respeto sana ang traffic enforcer sa batas trapiko at sa kanyang sarili mismo, di nya papayagang suhulan sya ng isang traffic violator.

Kung may respeto sana ang politiko sa mamayang Pilipino, di nya gagawing bilhin ang boto ng tao para lang muli syang mailuklok sa pwestong kanyang hinangangad. Kung may respeto sana sa sarili ang botante di nya gagawing ibenta ang kanyang boto na katumbas na rin ng pagbebenta nya ng kanyang sariling kalayaan.

Kung may respeto sana ang magkakapatid na Kristiyano at Muslim sa Mindanao, tapos na sana ang digmaang wala namang katuturan. Kung may respeto lang sana sa paniniwala ng bawat isa, sa libro na lang sana ginagasta ang salaping ipinambibili ng mga bala ng mga sundalo para ipangkitil sa buhay ng kapatid nyang Muslim sa Mindanao.

Kung may respeto sana sa kalikasan ang bawat isa, wala sanang namamatay sa mga landslide kapag malakas ang ulan, wala rin sanang mga kalyeng lubog sa baha kapag pumapatak ang ambon. Wala rin sanang mga nakakalbong kagubatan at kabundukan, at meron pa sanang tirahan ang mga ligaw na hayop sa Pilipinas.

Kung may respeto sana sa batas ang lahat ng mga negosyante, malaking tulong sana sa bayan kung nagbabayad sila ng tamang buwis, kung lahat sila’y sumusunod sa batas wala sanang mga menor de edad na nagiging biktima ng child labor.

Kung may respeto sana sa kanikanilang mga kabiyak lahat ng mga may asawa na, wala sanang battered wife, wala sanang tinatawag na domestic violence, wala rin sanang pagsasamang nauuwi sa deborsyo at wala rin sanang tinatawag na broken family.

…kung may respeto sana tayo sa sarili natin mismo, hindi sana natin nakakaligtaang magbigay ng respeto sa kapwa Pilipino natin.

Respeto. Kung meron lang sana tayo nito naabot na sana natin ang kaunlarang inaasam.

picture by: kamalayan www.blogspot.com

falling star

2009-04-10T20:17:00.004+08:00

Nangangamoy eleksyon na naman! marami na namang mga pautot na mauuso ngayon. Umpisa na naman ng pagpapakitang gilas ng mga politiko, yung mga politikong akala mo ay Hollywood actor sa hirap lapitan ay nakikipag-beso beso na naman ngayon kahit sa mga tindero’t tindera ng isda sa palengke. Yung mga politikong “madaling lapitan, pero mahirap hanapin” very visible na sila ngayon. Maraming ring mga proyektong ang kasalukuyang ginagawa, kaya lang baket tuwing eleksyon lang ganito? Paano sinasadya talaga nila yun para nga mas pogi sila bago ang eleksyon (yung mga proyekto pa nilang ipinagagawa lalagyan nila ng malaking karatula na merong malaking pangalan nila “A priority project of Mayor KURAKOT”). Sabi tuloy ng iba sana taon-taon eleksyon para taon-taon walang tigil ang pagpapagawa nila ng mga kapakipakinabang na mga proyekto.
Uso na rin ngayon ang pagpapa-pogi ng mga politikong tatakbo, pa-press con dito pa-press con doon, smile dito smile doon, kaway dito kaway doon, TV commercial dito, TV commercial doon. Kapag nakapwesto na mga isnabero na sa personal. Ilang buwan pa uso na rin ang mga campaign posters, campaign jingle at kampanya mismo. Kasabay nyan ang pag-uso rin ng kidnapping at bank robbery (doon kasi kumukuha ng pondo yung ibang politikong tatakbo), sana mali ang ispikulasyon kong ito na ispikulasyon din ng marami.
At sa campaign period tiyak patok na naman ang pagsasayaw ng mga politiko sa mga campaign rally nila, kahit parehong kaliwa ang paa at kahit pa magmukang TANGA sige lang, kahit magmukang payaso okey lang makuha lang ang simpatya ng taong bayan, cha-cha dito boogie doon, minsan nga spaghetting pababa at pataas pa ang binabanatan nila… tsk! tsk! tsk! Syempre di mawawala dyan yung pagandahan ng mga plataporma de gobyerno nila sa wikang tagalog, pero kapag nasa kongreso na akala mo Amerikano kung magtalumpati di tuloy maunawa ng karaniwang Pilipino ang pinagsasasabi nila na puro panloloko lang pala.
At sa mismong araw ng eleksyon vote buying naman ang uso, sa konteng halaga bibilhin nila ang kalayaan at karapatan ng mga botante, sinasamantala nila ang gipit na kalagayan ng mga pobreng Pinoy, kapalit noon apat na taon o walong taon nilang pagnanakaw sa bayan. Sa panahon naman ng napakabagal na bilangan (sana hindi na ngayon dahil automated na daw ang eleksyon) dagdag bawas at pandaraya naman ang pinaka tampok dyan syempre, para kang nakakita ng falling star sa langit tapos ay hindi ka nagwish kapag di ka nandaya sa halalan. Sana bago mag-eleksyon bangungutin ang mga politikong ganyan ang trip kapag halalan, dahil kung hahaba pa ang buhay nila sila ang lalong magpapahirap sa naghihingalo nating bayan.

picture by: kamalayan www.blogspot.com

paniniwala

2009-04-10T20:16:00.003+08:00

Bukod sa mga pamahiin marami pang kakatwang paniniwala ang sinusunod at pinaniniwalaan ng mga Pinoy… paniniwalang mula pa sa ating mga kanunu-nunuan at nauso noong di pa kilala ang friendster at electric-mail. May mga paniniwalang parang tama sa unang dinig, meron namang halatang-halatang for money making lang.
-manghuhula …marami nito sa mga gilid ng simbahan minsan naman sa mga peryahan, nagagawa daw nilang malaman ang mga pwedeng maganap sa hinaharap, nalalaman daw nila kung kelan ka makakapagasawa at kung sino ang iyong magiging asawa, nababasa rin daw nila ng iyong magiging kapalaran, pero ang ipinagtataka ko lang bakit di nila hulaan yung pinaka the best na trabaho para sa kanila para di na sila nanghuhula na lang at pakalat-kalat sa bangketa ng Quiapo.
-feng sui …obviously galing ang paniniwalang ito sa kaugaliang Intsik, magiging swerte ka daw sa pamumuhay kapag sinusunod mo ito, iaayon mo sa tamang direksyon ang iyong mga kasangkapan sa bahay, pwesto ng mga pintuan pati kung saan dapat nakaharap ang higaan at kalan, pati yata tamang pag-upo sa inodoro dapat nakabase sa feng sui para di ka mahirapan sa pag-tae, pero ang napapansin ko lang mas magiging maswerte ka daw kapag meron ka nung mga kung anu-anong abubot nila, merong pampalapit ng swerte at meron ding kontra malas, pero lahat ng iyon bibilhin mo, walang libre doon, in-short -nabibili ang swerte. Ang masaklap lang, kapag nakabili ka na ng mga pampaswete kuno nila papayuhan ka nila na sa’yong mga kamay pa rin nakasalalay ang ikauunlad ng ‘yung buhay, kelangan daw laging tumawag sa taas at magsikap para umasenso. Susmaryusep! Yun lang naman pala ang susi sa tagumpay bakit kelangan mo pang sumunod sa feng sui at baket kelangan pang bumili ng mga parapernalyas nila? Baket kulang pa ba ang pagsisikap at pananalangin sa itaas para ikaw ay umunlad?
-multo …isa ito sa pinaka paborito kong kalokohang pinaniniwalaan ng marami, kasama sa category ng mga multo yung white lady, babaeng nakasuot ng puting pantulog (nighties ha hindi pajama), may mahabang buhok na tumatabon sa kanyang mukha at nakalutang sa lupa kung lumalakad. Nagpapakita sila sa mga liblib na lugar, lumang bahay, madidilim na daanan, mga tulay na walang ilaw minsan pati sa mga paaralan at simbahan. Ito raw yung mga kaluluwang di matahimik dahil di nabibigyan ng katarungan ang kanilang kamatayan kaya bumabalik at nagmumulto ang kanilang kaluluwa. Sa mga kwento madalas magmulto yung mga ni-rape o kaya yung mga pinatay nang walang laban, kung totoo yan bakit di multuhin ni Ninoy yung tunay na pumatay sa kanya o kaya ni Nida Blanca yung killer nya? diba? Pero alam nyo ba saan kayo makakakita ng mga tunay na multo? Sa mga beauty parlor at pa-contest ng Miss Gay doon maraming multo…
-aswang …eto ang pinakapaborito ko sa lahat, maraming category ang aswang, merong nagpapalit ng anyo at nagiging aso, baboy o kaya malaking ibon at marami pang iba. Meron ding manananggal, yan yung babaeng nahahati sa gitna ang katawan at yung mula tyan hanggang ulo nakakalipad dahil tinutubuan ng pakpak na gaya ng sa isang paniki, yung kalahati naman naiiwan doon sa landing area nya. Dumadapo daw ang mga aswang na ito sa mga bubungan, minsan may kasama pa itong side kick na ibong tiktik, paborito daw kainin ng mga aswang na ito yung sanggol sa loob ng tiyan ng isang buntis, kapag dumapo na ito sa bubungan hahaba ang dila nito papunta sa tiyan ng buntis para kainin yung sanggol sa loob ng kanyang tiyan. Ang tanong ko lang kung hati sa tiyan yung manananggal saan napupunta yung biktimang kinain nya?

Pero ako mismo may sarili ring paniniwala, kung paanong naniniwala akong di dapat isama ang puti sa de color sa paglalaba… nainiwala rin akong di lahat ng paniniwala ay dapat paniwalaan, at yan ang aking paniniwala bahala ka na kung maniniwala ka rin sa paniniwalang pinaniniwalaan ko!

picture by: kamalayan www.blogspot.com

kapalit

2009-04-10T20:07:00.003+08:00

Pagtaas ng antas ng buhay ng tao, marami ang may gusto nito… sino nga ba ang ayaw ganito. Totoong malayo-layo na rin ang narating ng Pilipinas pagdating sa teknolihiyang pag-unlad, di man kasing unlad ng mayayamang bansa pero di rin naman tayo ang kulelat. Nagtataasang mga gusali, high tech na transportasyon tulad ng LRT at MRT, libo-libong mga kotse sa mga lansangan ng Metro Manila, mga appliances sa bahay na nakakapagpadali ng ating gawaing bahay, mga istablisimyentong kumukutitap tuwing gabi dahil sa dami ng ilaw nito, ilan lang yan sa maraming tanda ng pag-unlad ng Pinas sa laranganan ng teknolohiya. Ang alam ng marami sa atin maganda ang dulot ng lahat ng pag-unlad na yan, pero ang di natin alam ay kung ano ang nakatagong panganib sa likod ng mga ito. Isa na sa pinangangambahan ng mga ekspertong maaaring idulot nito ay ang tinatatawag na “global warming”, ito ay ang sobrang pag-init ng mundo, dahil ito sa sobrang pag-gamit at pagsunog natin ng krudo. Kapag di napigilan ang global warming maaaring matunaw ang mga bundok ng yelo na magiging sanhi ng pagtaas ng mga karagatan sa mundo, at kasama nang maapektuhan dito ang Pilipinas. Ayon sa mga nag-aaral ng climate change isa ang Metro Manila sa maaapektuhan ng pagtaas ng tubig na maaaring umabot hanggang sa anim na metro (6 meters).
Bukod sa global warming isa pang dahilan ng pagtaas ng tubig mula sa dagat natin ay ang pagkasira ng mga coral reef dito, ang isa namang dahilan ng pagkasira ng mga reef nangunguna na dyan ang pag-gamit ng mga dinamita sa pangingisda, pero di natin alam na nakakagawa rin tayo ng pang-aabuso sa mga coral reef na di natin napapansin, kagaya ng Boracay –maunlad, masaya at totoong dinarayo dahil sa ganda nito, pero nasisira na pala natin ang dagat pati na ang natural na yaman nito ng di natin napapansin dahil sa pagbulabog natin sa natural habitat nito, 8% na lang ng coral reef dito ang nasa maayos na kalagayan yung the rest sira na at patuloy pang nasisisra. Kapag naubos na ang coral reef, sa bawat hampas ng alon sa mga dalampasigan hihilahin nito pabalik sa dagat ang mga buhangin sa pampang na magiging dahilan ng pag-apaw ng tubig-dagat. Di rin madaling ibalik ang coral reef dahil sa limang taong pangangalaga dito ay isang pulgada lang ang maaaring ilaki nito, masyadong matagal. Pero di pa huli ang lahat, may pagkakataon pa para maiwasan ang global warming at climate change, sa simpleng pagtitipid sa pag-gamit ng kuryente, hindi pagtatapon ng mga basura sa ilog at dagat, pagtitipid ng pag-gamit ng tubig at pagkukumpuni ng mga sasakyan natin para di ito bumuga ng maitim na usok, at kung lahat tayo ay kikilos at tutulong na gawin ito mapipigilan natin ang galit ng kalikasan na tayo mismo ang may gawa. Hindi gaya ng mga Abu Sayyaf na pwedeng daanin sa peace talk at negosasyon ang pag-atake ng kalikasan, hindi rin ito usaping pang isang tao lang o pang isang bansa lang, lahat tayong mga nakatira sa mundong ito ay may pananagutan para magamot ang lumalalang sakit ng ating inang mundo. Wag nating masyadong ikatuwa ang pag-unlad dahil baka di natin kayanin ang magiging kapalit nito.

picture by: kamalayan www.flickr.com

makabayan

2009-04-09T09:07:00.003+08:00

kailangan pa ba akong magsalita dito?

kailangan pa ba akong magpaliwanag dito?

kayo ang dapat magsalita dito...

kayo ang dapat magpaliwanag nito...

bangon bayan.

video by: xixlixta youtube.com

dear kuya

2009-03-25T12:09:00.002+08:00

…ang puno ang isa sa pinaka importanteng halaman na nabubuhay, sila ang isa sa nag-aabsorb ng ibinubuga nating carbon dioxide at nagbibigay naman sila ng oxygen bilang kapalit nito na sya naman nating hinihinga. alam rin nating lahat na sa puno rin nagmumula ang kahoy at papel, kaya di ko lubos maisip kung baket merong mga dyaryong walang sustansya ang laman, diba nila alam na sinasayang lang nila ang buhay ng isang punong kahoy sa pag-gawa nila ng mga walang kwentang balita? Oo, walang kwentang balita… walang kwenta dahil wala naman talagang kwenta! Isipin mo, front page… STARLET MAITIM ANG SINGIT, kung sino mang artista yun e wala naman tayong pakialam doon... at anu ngayon kung malaman natin na maitim nga ang singit nya? dahil ba sa balitang yun luluwag ang traffic sa EDSA o kaya ay bababa ang unemployment rate ng Pilipinas? Dadami ba ang mga foreign investor sa bansa? Karamihan sa ganyang uri ng mga dyaryo ay yung tinatawag na tabloid, na kung ‘di dahil doon sa mga naglalakihang larawan ng mga babaeng walang saplot at pawang asterisk at star lang ang panakip sa maseselang bahagi nila e walang bibili. Yun ang nagiging pang-akit nila sa mga taong medyo mahilig kaya napapabili ng kanilang basura.
Minsan nagpagupit ako sa isang barberya, habang ginugupitan ako dinampot ko yung isang dyaryo na nakapatong sa harap ng malaking salamin, magbabasa-basa muna ako habang ginugupitan. Walang kwenta yung front page… TEN ANYOS NI-RAPE NG SIXTY FIVE ANYOS (10 ANYOS NI-RAPE NG 65 ANYOS), lipat ako sa next page, ganun din… wala ring kwenta! tungkol sa isang Congressman na nangurakot ang istorya, next page uli ako… wala na namang kwenta ang kwento “Miss Gay nauwi sa riot”. Lipat uli ako sa susunod na pahina, balitang showbiz naman “Mahal at Jimboy nagkabalikan na”, “Pelikula ni Manny Pacquiao number 1 sa takilya” (No.1 pala sa GenSan), tangna! Next page uli! Classified ads naman, PAMPATIGAS, PENIS INLARGER, VIRGINITY RESTORATION SOAP, NAGKAKABIT NG BOLITAS, PILIK MATA NG KAMBING, VIBRATOR… walangya! puro mga basura lang talaga... Hanggang sa napunta ako dun sa isang column na nakalimutan ko yung pamagat, sumulat at humihingi ng payo yung isang reader doon sa writer noong column na yun, ganito yung natatandaan kong liham nya… “dear kuya, isa ako sa mga taga-subaybay sa napagandang column mong ito, sumulat ako dahil gusto kong humingi ng payo tungkol sa problemang pag-ibig na gumugulo sa isipan ko ngayon, ako po ay 31 anyos na at limang taon na pong kasal, meron na po akong dalawang anak. Masaya naman po kaming nagsasama ng aking asawa at wala naman po kaming problemang anuman, hanggang sa nakilala ko itong aming bagong kapitbahay, sya po ay 29 na taong gulang, mistisohin at medyo may katangkaran, bulag lang yata ang hindi hahanga sa tikas nyang tumindig. Dalawang taon na silang kasal ng kanyang asawa at meron na rin silang isang anak. Wala rin naman po silang problema ng kanyang asawa at maligaya rin silang nagsasama. Noong una ay naging malapit na magkaibigan lang kami, naging palagay ang loob ko sa kanya at ganun din sya sa akin, hanggang sa dumating ang di inaasahang pangyayari sa buhay namin, kasagsagan ng malakas na ulan noon at brown out pa, mga bandang alas-8 ng gabi, wala pa ang asawa ko noon at nasa trabaho pa habang ang aming mga anak ay nasa second floor ng bahay namin at natutulog na. Umuwi ng lasing ang kapitbahay kong iyon at dahil sa magkatabi lang ang pinto ng aming mga bahay at dahil na rin siguro sa kalasingan nya ay nagkamali sya ng pintong pinasukan, sa halip sa bahay namin sya pumasok. Eksakto namang kalalabas ko lang ng banyo noon, nakatapis lang ako at tanging tuwalya lang ang nakabalot sa hubad kong katawan matapos kong maligo, nang bigla syang bumulaga sa harap ko, di ko nagawang sumigaw ng pagkakataong iyon sa halip nagtama ang aming paningin pero bumagsak sya sa sahig dahil sa kalasingan, agad ko syang inalalayan papunta sa sofa at nang muling bahagyang dumilat ang kanyang mga mata ay parang may kung anung kuryente ang dumaloy sa aming mga katawan, idinampi ko ang aking labi sa kanyang mga labi, ginantihan din nya ako ng mainit na halik sa aking labi, napapikit ako sa ligayang aking nararamdaman hanggang sa namalayan ko na lang na pareho na kaming walang saplot at parang mga sabik na sabik sa isa’t isa na magkayakap na nagpagulong-gulong sa sahig, pinipigilan ko ang sarili ko dahil alam kong mali iyon pero wala akong lakas para pigilan pa ang ligayang nararanasan ko sa mga sandaling iyon… at naganap na nga ang mga di dapat maganap, pinagsaluhan namin ang mga nakaw na ligaya. Kuya payuhan mo po ako, mali po ba ang nangyaring iyon sa amin? Pareho po kasi kaming lalake eh…” BWISEEET!!! Muntik ko nang maihampas sa mukha nung barbero yung dyaryong yun! pati ba naman problema ng bakla kina-career nila doon? Yun namang gagong writer pinayuhan yung sumulat sa kanya na kung ano daw yung nakakapagpasaya sa kanya ay dapat nyang ipaglaban. Ganito ka walang kwenta ang mga pahayagan sa bayan natin, sayang lang ang punong kahoy na ginawang papel para lang sulatan ng walang kwentang bagay.

picture by: kamalayan www.flickr.com

dirty-thirty

2009-03-25T12:08:00.005+08:00

Noong bata pa ako isa sa paborito kong libangan ay ang paliligo sa ilog kahit ayaw ng nanay ko, hindi kasi ako marunong lumangoy, isa pa ganun talaga ang mga nanay laging kontra bida sa buhay ng mga bata, hehehe… kaya madalas tumatakas ako kasama ng mga kababata ko. Dahil di nga ako marunong lumangoy doon lang ako sa gilid-gilid nagtatampisaw. Minsan habang naliligo meron pa kaming nakikitang mga nanghuhuli ng isda malinis pa kasi ang ilog sa lugar namin noon. Medyo may kalayuan sa bahay namin ang ilog na yun pero kayang-kayang lakarin lalo na ng mga batang sabik sa ilog na kagaya ko. Ang problema lang kapag nalaman ng mga nanay namin na naligo na naman kami sa ilog tiyak uusok na naman ang pwet namin sa palo (kakawate, yan yung madalas dumapo sa pwet ko kapag nagagalit saken ang nanay ko), kaya para di mahalata ni nanay na naligo na naman kami kailangan naming maligo nang nakahubo para pag-uwi namin tuyo ang damit namin at di amoy ilog. Isipin nyo na lang kung gaano kasayang maligo sa isang malinis na ilog kasama ang isang katerbang mga batang hubo na akala mo’y mga bagong luwal na sanggol at sabay-sabay na nagtatalunan sa ilog. Pero nitong nakaraan lang di sinasadyang napadaan ako sa ilog na pinaliliguan namin dati, halos di ko na makilala yung ilog, muntik ko na nga syang mapagkamalang dump site dahil sa dami ng mga basurang nakatambak dito. Di na halos gumagalaw ang tubig dito, kung dati-rati’y langoy at sisid lang ang kaya mong gawin sa ilog na yun ngayon pwede ka na ring lumakad sa ibabaw nito dahil sa kapal ng basurang itinapon dito. Diaper, styrofoam, mga plastic, mga lata, tsinelas, lumang gulong, mga dumi galing sa mga bahay na nakapaligid sa ilog, dumi ng tao, patay na hayop at halos lahat ng klase ng basura meron dun. Nakakalungkot isipin matapos nating pakinabangan ang mga ilog imbis na alagaan ginagawa natin itong basurahan, kung ano yung mga bagay na wala nang pakinabang sa atin sa ilog natin ibinibigay. Kaya di nakakapagtaka kung kilala ang Pilipinas bilang isa sa may pinaka maduming ilog sa buong mundo, kagaya ng ilog sa Mecauyan-Marilao na kasama sa Dirty-Thirty. Hindi man tayo kasama sa top-10 pero nasa listahan pa rin tayo. Kabaliktaran ng 7-Wonders of the World ang Dirty-Thirty, kung sa 7-Wonders binibigyang parangal ang pinakamagagandang tanawin sa isang lugar kagaya mg Chocolate Hills ng Bohol at Tubataha Reef ng Palawan ang Dirty-Thirty naman ay listahan ng mga pinaka-maduduming lugar sa buong mundo, hindi layunin ng web-site na yun na siraan ang isang bayan kundi para gisingin ang bayang nagtutulog-tulugan sa problemang tayo rin ang may gawa. Hindi ito BillBoard award na kapag nag-number 1 ka’y dapat kang matuwa, kaya wag na nating hintaying mag-top-1 tayo dun at ituring na pinaka maduming bansa, wag na rin nating ikatwirang tanda ng kaunlaran ang pagdumi at pagkamatay ng mga ilog natin, dahil ang totoo tanda ito ng kapabayaan natin. Sagipin na natin ang mga ilog dito sa atin habang maaga pa… wag na tayong magturuan pa kung sino ang may kasalanan at kung sino ang wala. Lahat tayo’y may nagawang pagkukulang sa ating inang kalikasan kaya dapat lang na lahat tayo ay kumilos sa pangangalaga sa kapaligiran natin.

picture by: edwin martinez www.flickr.com

pagod

2009-03-25T12:06:00.003+08:00

haaayyy….

Masakit sa ulo, mabigat sa pakiramdam…

Gusto ko nang mahiga, gusto ko nang umupo…

Pagod na pagod na ko…

Ikaw, pagod ka na rin ba?

Pagod ka na bang mag-aral? Araw-araw pabalik-balik sa eskwelahan, araw-araw sulat nang sulat parang walang katapusan, nakakapagod mag-aral di mo rin naman tiyak kung magiging maganda ang kinabukasan, ahh.. bahala na kung ano ang kahihinatnan…

Pagod ka na bang maghanap buhay? Inuubos ang lakas sa araw-araw, madilim pa gising ka na at gabi na pag-uwi ng tahanan, minsan nga pati gabi ginagawa na ring araw, pero ganun pa rin… kapos pa rin sa pangangailangan.

Pagod ka na bang manligaw? Sunod ka nang sunod araw-araw nagmumuka ka nang langaw, kailan ka kaya nya mapapansin at sa wakas ay mamahalin? Gusto mo nang umayaw isuko na lang ang nararamdaman, manhid ba sya o nagtatangatangahan? Bakit di nya maramdaman na seryoso ang yung hangarin?

Pagod ka na bang gumawa ng kasamaan? Gusto mo nang itama ang yung daan? Pero bakit mas mahirap gumawa ng tama parang mas madali ang masama? Gusto mo nang magbago pero ang kasamaan laging nakasunod parang anino.

Pagod ka na bang lumaban? Tama man ang iyong katwiran pero bakit parang mahirap makamit ang katarungan? May piring nga ba talaga ang katarungan o sadya lang meron syang kinakatigan? Makakamit mo pa nga ba kaya ang hustisyang inaasam?

Pagod ka na bang sumunod kay Judy Ann? Kung saan sya naroon palagi ka ring nanduroon, kapag nakita mo na sya agad mong ibinibigay ay hiyaw, palakpakan at nakakarinding tili, kapalit nito konteng kaway at ang kaniyang pilit na ngiti.

Pagod ka na bang mabuhay? Parang mas masarap pa ang mamatay, lahat na ng paraan iyo nang sinubukan pero hanggang ngayon para ka lang nasa kawalan, walang maapuhap at palutang-lutang. Pakiramdam mo di na masaya ang mabuhay puro na lang kasi kalungkutan.

Pagod ka na bang maging mayaman? lahat na ng bagay iyo nang nasubukan palibhasa sobra-sobra ang taglay na yaman, pero anong sarap man nang buhay na ginagalawan nakakapagod pa rin gusto mo pa rin ng kapahingahan.

Konteng tiis na lang kaibigan, lahat ng bagay ay may katapusan, lahat ng kapaguran mapapawing parang ulap. Pagtapos ng pagod at hirap merong kapahingahang nakalaan. Kung kelan yun walang sinumang nakakaalam…

picture by: kamalayan www.flickr.com

kamatayan

2009-03-25T12:05:00.002+08:00

Kamatayan…

Para sa marami lungkot ang kahulugan ng kamatayan, lungkot lalo na sa mga naiwan. Di na muli pang makakasama mahal sa buhay na pumanaw, ngiti at halakhak di na kailan pa man masisilayan, halik at yakap kailan ma’y di na rin mararamdaman. Ama, ina, asawa o kahit pa supling, malungkot at masakit ang maulila lalo na’t kay tagal mo na silang kapiling.

Kung sa marami kalungkutan ang kamatayan, sa iba naman kayaman ang kahulugan. Kayaman, lalo na’t mayaman ang pumanaw, madalas pa nga malaking pamana ay pinag-aawayan. Walang sinuman ang gustong malamanagan hangga’t maaari pa nga sya ang dapat na lamang. Walang kaso anuman ang kahinatnan ang mahalaga makuha ang pamanang kayamanan.

Kabayaran naman ang kahulugan sa iba ng kamatayan, lalo na doon sa merong buhay na inutang. Kahit pa nga di buhay ang inutang, ang gusto ng iba buhay pa rin ang maging kabayaran, basta mabigat ang naging kasalanan. Kapag ang masama ay pumanaw, mga na-agrabyado nya sa tuwa ay naglulundagan, sa mga nagawang kabuktutan kamatayan nya ang naging kabayaran.

Kabayanihan naman ang turing ng iba sa kamatayan, lalo na namatay ka sa pag-gawa ng kabutihan sa ‘yong kapwa. Ilang taon man ang magdaan, mabubuti mong pinunla kailan ma’y di nila malilimutan. Katawan mo ma’y sa lupa tuluyang magbalik, mabubuti mong gawa sa puso’t isip ng marami’y nakaukit.

Sa iba nama’y kapahingahan ang kamatayan… kapahingahan sa maraming mga bagay, kapahingahan sa mga hirap at lungkot na dulot ng mabuhay. Mga problemang walang katapusan at mga pasakit na iyong pasan-pasan, kapag namatay ka’t pumanaw di mo na kailan man mararanasan.

Pero para sa akin ang kamatayan ay isang katunayan… katunayan ng ating pagiging pantay-pantay. Mayaman o mahirap lang, matalino man o mangmang lahat tayo hahantong sa oras ng ating kamatayan. Buong buhay mo ma’y puro karangyaan o buong buhay mo ma’y puno ng kahirapan pagdating ng ating kamatayan lahat tayo’y uuurin sa libingan. Kaya walang dapat ipagmalaki gaano man kataas ang narating dahil baka bukas-makalawa di na tayo magigising, naipon mong kayamanan wala ka nang pakikinabangin.
Ikaw ano sa’yo ang kamatayan? Handa ka na rin ba sa’yong katapusan?
At pagkatapos ng kamatayan, saan kaya ang susunod na hantungan natin? Sa langit na pangarap ng marami kasama ng mga kerubin o sa impyerno kasama si Taning?

picture by: kamalayan www.flickr.com

hays skul

2009-03-25T12:03:00.003+08:00

Cutting classes, flag pole, flag ceremony, bayang magiliw este Lupang Hinirang pala, Panatang Makabayan, recess, CAT, THE, PE, United Nation day, foundation day, linggo ng wika, nutrition month, field trip, field day, essay writing, poster making contest, math contest, quiz bee, JS prom, periodical test, post test, achievement test, NSAT, test paper, finished or not finish pass your papers, back subject, repeater, one whole sheet, one half crosswise, one half lengthwise, one fourth, chalk, black board, eraser, class officer, teacher’s pet, teacher’s enemy, mabait na teacher, terror na teacher, pa-cute na teacher, baklang teacher, baklang estudyante, canteen, guidance office, principal’s office, library, school card, pasang-awa, science laboratory, stage, quadrangle, U-building, new building, borloloy building, row-1, row-2, row-3, row-4, higher section, lowest section, fall in line, find your height, arms sideward, arms forward, good morning class!, goOOOd morniiiIIng Mrs Tekla!!!, gooOOd morniiIIng visitors!!, take your seat, present!, absent po ma’am, absent po ser, class suspended (may bagyo daw), cleaners, mapangheng CR, school janitor, school guards, no ID no entry, buhok na 3x4, please quiet, Catleya notebook, Reynolds ballpen, scientific calculator, clearance, school projects, values education, noli me tangere, el filibusterismo, slum book, slum note, stationery paper, love letter, crush at taghiyawat!

Haaayyy… ansarap lang balik-balikan mga masasayang ala-ala noong panahong estudyante pa lang ako, lalo na noong high school… parang kasing pelikula ang high school, may action… tulad ng CAT, PE, gardening at minsan kapag pinapa-squat ka ng teacher dahil walang assignment, naranasan ko pa ngang tumakbo sa school quadrangle ng may karatulang nakasabit sa leeg at merong nakasulat na “WAG TULARAN DI GUMAGAWA NG ASSIGNMENT”… hiyang-hiya ako noon, parang gusto kong kainin na lang ako ng lupa nang panahong yun. Pero lumakas ang loob ko nang mapadaan ako sa classroom ng mga katropa ko, nag-cheer sila para saken kaya nagawa ko pang tumakbo ng patalikod habang kumakaway sa mga kakosa ko (ang totoo nun ayoko lang magmukang kawawa kahit na muka akong tanga). May drama rin sa high school, umiyak ang nanay ko nung makick-out ako, umiiyak din ako habang nakikiusap sa principal na tanggapin uli ako sa paaralang yun (pero yung iyak kong yun drama lang talaga yun para kaawaan ako at papasukin uli sa school namin). Pero noong estudyante pa ako, di lang puro kapilyuhan ang alam ko, minsan na rin akong nakapagbigay ng ilang karangalan sa eskwelahan namin, ilang beses din kasi akong nanalo sa mga drawing contest na sinalihan ko, isa rin ako sa Editorial Cartoonist sa scholl paper namin. Okey! Tama nang pagbubuhat ng sariling bangko balik na tayo sa topic natin, sa high school may action, may drama at higit sa lahat maraming comedy! isang halimbawa na dyan yung pag-utot sa loob ng class room, sigurado kapag inabot ka ng radiation ng utot at nasingot mo ito tiyak pulasan kayo sa mga kinauupuan nyo. Galit ka man sa gagong nagpasabog ng human atomic bomb na yun pero meron pa ring ngiti sa yong mga labi, totoo di ba? Pagkaminsan flavored pa nga yang utot na yan e, merong amoy itlog, merong amoy panis na gatas at ang nakakainis yung amoy patay na aso! (kabisado ko yan, ututin mga kaklase ko nung high school e) at take note kahit meron kayong suspect wala pa ring napaparusahang salarin sa pag-utot na yan, dahil sa kakulangan ng sapat na ibidensya, e pano nasingot na ng buong klase yung ibidensyang magdidiin sana dun sa suspect! tsk! tsk! tsk!
Kung alam lang sana ng mga kabataan na masarap ang mag-aral, wala sanang mga kabataan na pipiliin ang wag na lang mag-aral. Sa experience ko di mo naman kailangan maging 100% seryoso sa pag-aaral, 80% to 90% okay na yun, yung the rest ilagay mo sa kalokohan basta siguraduhin mo lang na yung kalokohang yun ay di nya mababale wala yung 80% to 90% mong paghihirap. Masarap gawin ang isang bagay kapag masaya ka dito, mabigat gawin ang isang bagay kapag di ka masaya dito.

pangarap ng bayang magiliw

2009-03-18T10:18:00.004+08:00

BAYANG MAGILIW, PERLAS NG SILANGANAN…
-nakabangon na ang Pilipinas mula sa lugmok nitong ekonomiya
-naibalik muli ang respeto ng mundo sa ating bayan
-kinikilala ang Pilipinas dahil sa mabubuting bagay na meron dito

ALAB NG PUSO, SA DIBDIB MO’Y BUHAY…
-mga Pilipinong may respeto sa kapwa nya Pilipino
-mga empleyado ng gobyernong tapat sa serbisyo
-mga propesyonal na dito mismo sa Pilipinas naglilingkod

LUPANG HINIRANG, DUYAN KA NG MAGITING…
-mga politikong tinutupad ang kanilang ipinangako sa bayan
-nagkakaisang mga mamamayan sa Mindanao bilang magkakapatid na Pilipino
-malinis na imahe ng PNP

SA MANLULUPIG DI KA PASISIIL…
-wala na ang mga grupong naghahasik ng takot sa ating bansa
-wala nang digmaan sa Mindanao
-wala nang mga politikong nag-aagawan sa kapangyarihan

SA DAGAT AT BUNDOK SA SIMOY AT SA LANGIT MONG BUGHAW…
-wala na ang mga tambak ng basura sa mga lansangan
-malinis na uli ang bawat ilog at karagatan ng Pilipinas
-malinis na hangin na ang ating hinihinga

MAY DILAG ANG TULA AT AWIT SA PAGLAYANG MINAMAHAL…
-malaya na ang mga Pilipino sa gapos ng kahirapan
-wala nang mga Pilipinong pumapasok sa mga iligal na gawain para meron lang makain
-wala ng magnanakaw ng tubig at kuryente

ANG KISLAP NG WATAWAT MO’Y TAGUMPAY NA NAGNININGNING…
-kinikilala ng mundo ang bawat magagaling na Pilipino
-modelo ng mundo ang Pilipinas dahil sa mga pagtatagumpay nito
-wala nang mga mamamahayag na pinapatay

ANG BITUIN AT ARAW NYA KAILAN PA MA’Y DI MAGDIDILIM…
-hindi na mababa ang tingin ng mga taga ibang bayan sa ating lahi
-wala nang mga namimirata
-wala nang mga bayan ang walang sariling ospital at paaralan
-wala nang iligal na droga sa Pilipinas

LUPA NG ARAW NG LUWALHATI’T PAGSINTA BUHAY AY LANGIT SA PILING MO
-lahat ng mga Pilipino ay may sarili nang tahanan
-walang kabataan ang hindi nakakapasok sa paaralan
-mga lansangang ligtas sa iba’t ibang krimen
-may maayos na trabaho na ang bawat Pilipino

AMING LIGAYA NA PAG MAY NANGAAPI ANG MAMATAY NG DAHIL SA IYO
-totoong kaysarap mamatay sa pagtatanggol sa ating inang bayan kung ganito kaganda at kaaliwalas ang buhay sa Pilipinas… hhhhaaaayyyy!!! kailan kaya ito matutupad? hanggang pangarap na lang ba ‘to lahat? pipikit na lang ba tayo at maghihintay kung kailan matatapos ang lahat ng kaguluhan at kahirapan sa ating bayan?

picture by: kamalayan www.flickr.com

panatang makabayan

2009-03-18T10:17:00.011+08:00

N-series

2009-03-18T10:17:00.009+08:00

…may mga pagkakataon na dinadalaw ako ng lungkot… lungkot dahil maraming mga bagay ang wala ako, lalo na kapag yung bagay na wala ako ay nakikita ko sa mga taong nasa paligid ko. Pakiramdam ko para akong isang bansot na bata na sumali sa larong pabitin sa isang children’s party. Talon ako nang talon pero wala akong maabot samantalang yung mga kalaban ko ay kasing lalaki ng tatay ko, di na nila kelangang tumalon pa pero abot nila yung mga laruang nasa pabitin. Minsan naman pakiramdam ko para akong gutom na asong na nakatali sa kadenang isang metro lang ang haba at sa harapan ko ay may nakatambak na bunton ng mga buto ang problema lang dalawang metro ang layo ng mga buto sa akin. Minsan din pakiramdam ko ako si Willie Miller, MVP sa PBA pero si Yao Ming naman ng NBA ang kalaban ko kaya di ako makakuha ng rebound sa halip puro supalpal lang ang inaabot ko. Minsan gusto ko nang sumuko, minsan gusto ko nang umayaw, minsan gusto ko na mag-back out lalo na kapag ume-epal na yung guardian devil ko at bumubulong sa gilid ng isipan ko at nagsasabing “di mo kaya yan, mahina ka naman e… sumuko ka na…” buti na lang kahit papano nandyan pa rin yung guardian angel ko para bigyan ako ng moral support “go, go tukmol go! go, go tukmol go!” minsan nga narinig ko pa syang ipinagtatanggol ako sa kalaban nyang guardian devil ko, “tangna kang demonyo ka, kapag di ka tumigil dyan itutumba kita…” Mas masarap kasing mabuhay kapag meron ka ng maraming mga bagay, masasarap na pagkain, mala-mansyong bahay at perang walang pagkaubos, sigurado akong walang kokontra sa sasabihin ko na kapag meron ka ng mga bagay na ito napakasarap mabuhay. Sayang nga lang wala ako ng mga bagay na ‘yan… pero minsan sa isang lugar sa Quezon City habang nakasakay ako ng FX, nakakita ako ng isang nanggigitatang taong grasa, (natural! meron bang taong grasang malinis?) kahit nasa loob ako ng sasakyan at ilang metro ang layo sa kanya pero nai-imagine ko kung gaano sya kabaho dahil sa itsura nya, buhok na akala mo naka-dread lock dahil sa dumi, gutay-gutay na damit at maitim na ang kulay dahil sa dumi, mukha nya na kakulay na ng aspalto dahil sa dumi, mga kamay at kuko nya na nanlilimahid sa dumi, ngipin nyang nagkasira-sira na dahil sa dumi at sa malamlam at mapupula nyang mga mata mararamdaman mo yung hirap at gutom na nararanasan nya. Sa madumi at mainit na bangketang kinauupuan nya umaasa syang may isang mabuting samaritano ang magbibigay ng konteng limos sa kanya. Sa di kalayuan meron namang isang babaeng pulubi na bitbit pa ang kanyang maliit na anak na nanghihingi rin ng limos para lang may maipantawid gutom. Sa ibinyahe ko mula Cubao Araneta hanggang Novaliches hindi lang isa o dalawa o lima o sampu ang nakita kong mga pulubi na nanghihingi ng limos para lang may makain, maraming mga tao ang gustong kumain pero walang makain, maraming gustong bumili ng pagkain pero walang maipambili. Paano kaya kung isa rin akong taong grasa o kaya ay isang pulubi? Nanghihingi ng pambili ng pagkain at kung walang mahinging limos ay sa basurahan ang takbo at doon magbabakasakaling makakuha ng lunas sa sikmurang kumakalam, natutulog sa bangketa at karton lang ang kumot sa mga gabing maginaw, inuulanan at inaarawan sa mga lansangan dahil walang bahay na mauuwian, ikinahihiya at itinatanggi ng mga kakilala at kamag-anakan dahil tinakasan na ng katinuan …buti na lang hindi ako ganun. Sa mga nakita kong ‘yun nasabi ko sa sarili kong maswerte pa rin pala ako, hindi pa pala ako ang pinaka-kawawang tao, bansot man akong bata at walang maabot sa pabitin at least naka-attend ako ng children’s party at makakakain pa ng inihandang spaghetti, aso man akong nakatali may amo pa rin akong nagpapakain sa akin ng tira-tira nilang pagkain, si Willie Miller man ako at walang laban kay Yao Ming MVP pa rin naman ako sa PBA. Hindi man kasing yaman ng mga mayayaman pero kahit paano’y nakakaraos din naman, hindi man sagana pero nakakatawid pa rin naman, hindi man N-series ang cellphone ko pero nakakapagtext pa rin naman, ang importante kasama ko ang pamilya ko at masaya kaming nabubuhay sa kabila ng maraming bagay na wala ako.

picture by: kamalayan www.flickr.com

baboy

2009-03-18T10:16:00.004+08:00

May isang liblib na bayan na pinamumunuan ng isang alkalde na walang ibang ginagawa kundi ang lalong magpakayaman at protektahan ang sarili nitong interes kesa sa interes ng kanyang mga nasasakupang mamamayan. Kung paano mabilis na lumalago ang kanyang mga ari-arian ay ganun naman kabagal ang pagunlad ng bayan na kanyang pinamumunuan, kaya’t ang kanilang bayan at nananatili sa mahirap na kalagayan nito, maraming mga lansangan ang hindi pa sementado, mga tulay na hindi pa konkreto, mga ospital na kulang sa kagamitan at mga ipinatatayong paaralan na di matapos-tapos. At ang batas sa bayang iyon ay pabor lamang sa mga taong malalapit kay Mayor. Minsan habang papunta sa isang handaan itong si Mayor sakay ng kanyang luxury car ay di sinasadyang nasagasaan ng kanyang driver body guard ang isang baboy na nakawala, agad na namatay ang baboy, “Punyeta! Kanino bang baboy yun?” singhal ni Mayor, agad nitong inutusan ang isa sa kanyang body guard na hanapin ang may-ari ng baboy na kanilang nasagasaan para bayaran. Mabilis na tumalima ang kanyang inutusan at agad namang natunton ang may-ari ng nadisgrasya nilang baboy, “Misis, pasensya na kayo pero di ho namin sinasadyang masagasaan at mapatay ang inyong baboy, heto ang dalawang libong piso kabayaran ng nasagasaan naming baboy nyo” ang sabi nung body guard dun sa may ari ng nasagasaang hayop. “Naku, wag na po… okey lang po iyon…” pagtanggi naman nung may ari ng baboy doon sa inaalok ng body guard… “Misis sayang naman ho kung di nyo tatanggapin ito, alam ko hong mahalaga sa inyo yung hayop nyong iyon” dagdag pa nung body guard. “Nagpapasalamat nga ho kami at napatay nyo yung hayup na baboy na iyon…” sagot naman nung may ari ng baboy. “Misis hindi ho maaaring di nyo tanggapin ‘to dahil ako naman ang malalagot kay Mayor nito kapag di ko nagawa yung iniuutos nya” pakiusap nung body guard, “Ha? Ganun ba? Akala ko si Mayor na baboy ang nasagasaan nyo at napatay! Sayang at hindi pa yung hayop na yun ang napatay nyo… akina na nga yang perang yan at sa susunod wag kayong tatanga-tanga sa pagmamaneho para di kayo nakakadisgrasya” paghihimutok nung may ari ng baboy sabay talikod doon sa kausap nya…

picture by: kamalayan www.flickr.com

nalibang

2009-03-18T10:15:00.004+08:00

Dalawampung minuto makalipas ang ika labing isa ng gabi, ika dalawanput walo ng Disyembre isang libo siyam na raan at pitumput pito, humigit kumulang labing isang libo tatlong daan apatnapu’t walo punto pitumpu’t limang araw o dalawang daan pitumput dalawang libo tatlong daan animnapu’t siyam punto pitumpu’t anim na oras… haaay!!! mahaba-habang panahon na rin pala ang nakaraan nang iluwal ako ng aking mahal na ina.
Sandali akong nagreview, binalikan ang mga bagay na aking natutunan sa mga panahong inilagi ko dito sa mundong ibabaw. At sa pagkakataong ito nag-invite pa ako ng mukang celebrity pero di naman talaga sya celebrity, para mas maging maganda ang usapan at para mas makilala ko rin ang landas na aking dinaanan. Ipinakikilala ko ang mag-iinterview sa akin, at salubungin natin ng masigabong palakpakan si… tan-ta-ra-raaaAAnnnN!!! … Me!
Me: magandang araw sayo..
Ako: magandang araw din sayo Me…
Me: bueno, umpisahan na natin an gating talakaya. First question… kilala mo ba talaga ang sarili mo?
Ako: oo naman!
Me: gaano mo kakilala ang sarili mo?
Ako: anu ba namang tanong yan? syempre kilalang-kilala!
Me: promise?
Ako: promise!
Me: peksman?
Ako: peksman! mamatay man ang kapitbahay namin!
Me: okey… kelan ka tinule?
Ako: a.. e.. hehe, nakalimutan ko na eh…
Me: okey change question, ilang taon ka na?
Ako: 28
Me: ‘di yung petsa ng kapanganakan mo ang tinatanong ko! ‘yung edad mo kako?!
Ako: 29
Me: yung totoo!!!
Ako: 30
Me: ginagago mo ba ako?
Ako: okey, okey! 30 something!
Me: ilan yung something na yun?
Ako: wag na nating ire-reveal yung eksakto, next question please!
Me: okey sige… lumaki ka bang marangya ang buhay?
Ako: kami mayaman? hellloo!!! di ko nga alam ang salitang yaman e!
Me: so lumaki kang mahirap lang?
Ako: oo, mahirap lang ang pamilya ko…
Me: gaano kahirap?
Ako: naranasan kong mag-ulam ng toyo at mantika, minsan kapag walang toyo, asin at mantika, kapag wala pa ring asin mantika na lang… tirang mantika na pinagpirituhan ng isda.
Me: anu nasa isip mo ng mga panahong yun?
Ako: wala pang lotto nun kaya wala pa sa isip kong manalo sa lotto, tsaka kung meron mang sweepstakes noon wala rin namang pantaya, kaya ang nasa isip ko sana paglaki ko makaahon kami sa hirap.
Me: sa 30 something na taong inilagi mo dito sa lupa, sa tingin mo nabigyan ka ba ng pagkakatong makaahon?
Ako: (buntong hininga) oo…
Me: nakaahon ka ba naman?
Ako: (buntong hininga uli) hindi nga e…
Me: baket?
Ako: hindi ko rin alam e, siguro malas lang talaga…
Me: malas nga lang kaya talaga? …yan ang aalamin natin sa pagbabalik namin makalipas ang ilang paalala…

…makinig kayo sa sasabihin ko, may chewing gum ako magugustuhan ninyo…V-fresh! Malamig sa bibig! V-fresh! Presko sa hininga! V-fresh! Mahahalikan ka tagala! Oh mag-v-fresh ka muna kapatid!...

Me: welcome back sa ating programa! Ang naiwan nating tanong kanina, kaya ba hindi ka nakaahon ay dahil malas ka lang talaga?
Ako: sa tingin ko yun lang naman ang dahilan e…
Me: okey para mas maliwanagan tayo, hihimay-himayin natin ang mga pangyayari para matunton natin ang kasagutan…
Ako: okey po…
Me: kapag medyo nagkakaroon ka ng pera, ano ang una mong ginagawa?
Ako: kukupit muna ako ng konte lang naman bago ko ibigay sa asawa ko…
Me: anu pa?
Ako: tapos kapag medyo meron pang tira, punta sa SM, tini-treat ko sarili ko…
Me: bukod dun anu pa?
Ako: hehehe… happenings konte kasama ng mga barkada…
Me: maiba naman tayo, meron ka nang pinagkagastusan na di mo naman pinakinabangan?
Ako: naku marami na?
Me: anu halimbawa?
Ako: nagtayo ako ng sarili kong negosyo dati pero nauwi sa wala…
Me: baket nauwi sa wala?
Ako: siguro dahil wala talaga akong alam sa pagnenegosyo…
Me: meron ka pa bang alam na ibang dahilan kaya nauwi sa wala negosyo mo?
Ako: hehehe, sa totoo lang andami kong barkada at sa tingin ko isa yun sa dahilan kaya walang nangyari…
Me: so nasagot na natin yung tanung natin kanina na baket sa kabila ng naibigay sa’yong pagkakataon e hindi ka nakaahon…okey… maiba naman tayo ng topic, meron ka na bang naipundar?
Ako: naipundar na ano?
Me: ‘yung para sa paghahanda mo sa bukas mo? halimbawang manghina ka na, saan ka kukuha ng pambili mo ng saklay mo kapag pinilay ka na ng katandaan mo, ng pambili mo ng salompas kapag sumasakit na ang rayuma mo, ng diaper kapag umiihi ka na sa salawal dahil sa katandaan mo o kaya pambili mo ng ataol kapag tigok ka na?
Ako: a.. e… wala pa e…
Me: kelan ka maghahanda?
Ako: (buntong hininga) …
Me: di ka man sumagot pero nasagot mo pa rin yung tanung na nakapaghanda ka na ba sa pamamagitan ng pagbuntong hininga mo…another topic uli, sa tingin mo ilang taon na lang aabot ang edad ng mga tao sa henerasyon mo?
Ako: naku sa tingin ko mga sisenta lang, dahil sa dami ng mga nauusong sakit ngayon na wala namang natutuklasang gamot.
Me: so sa edad mo ngayon nakaka-kalahati ka na kung aabot ka nga sa edad na sisenta..
Ako: ganun na nga..
Me: sa tingin mo kelan ka mamatay? pero bago mo sagutin yan, ilan munang paalala…

…hindi pwedeng ang isa higit sa dalawa… sa math! pero sabi ni inay pwede… pwedeng ang isa higit sa dalawa… ‘pag Tide! Gulat kayo noh?

Me: welcome back pong muli sa ating talakayan, at ang naiwan nating katanungan bago tayo nag-commercial kanina, sa tingin mo kelan ka mamatay?
Ako: naku wala namang ganyang tanong… kakatakot namang tanong yan e…
Me: hindi naman sa pananakot ‘to, lahat naman tayo sasapit sa malungkot na araw na yan e…
Ako: e… ang totooo nyan wala naman talagang nakakaalam kung hanggang kelan tayo mabubuhay pa, pwedeng mamatay tayo sampung taon pa mula ngayon, pwede ring next year na, pwede ring next month o next week, pwede bukas o kaya mamaya… wala namang kasing may hawak ng buhay natin kundi yung nagpahiram sa atin nito…
Me: maganda yang sinabi mong yan at totoo naman talaga yan, maaari tayong mamatay sa panahong hindi natin inaasahan… alam mo sa sandali nating pag-uusap nakita kong maraming kang pagkakataong nasayang lang, kung ilalarawan natin ang nasayang na pagkakataon sa buhay mo para kang isang taong naglalakad ng napakahaba pero sa dinaanan nya wala syang natutunan. Sabi nga ng isang commercial sa TV “sayang ang miles”… at mas maganda sana kung doon sa dinaanan natin merong mga tumubong puno at halaman na uusbong at lalago sa panahong wala na tayo, mga halaman at puno na magbibigay sa atin ng mga bungang pwede nating kainin kapag hindi na natin kayang lumakad at maglakbay pa… kaso hindi ganun ang nakita ko sa dinaanan mo, imbis na matataas na puno at mga halaman ang tumubo sa dinaanan mo isang mala disyertong lupa lang iniwan mo, lupang puro bitak at walang sustansya. Pano kung dumating ang panahong di mo na kayang maglakbay pa? ni wala kang punong masisilungan…
Ako: (buntong hininga na lang uli)
Me: di bale, nararamdaman ko namang di ka talaga likas na tuod. Kaya mo pa ring magpatubo ng mga puno’t halaman sa dinaraanan mo, meron pa ring panahon para paghandaan ang bukas ng katandaan mo, malay mo hindi lang limanpung taong buhay pa ang maging bonus mo… sana lang wag mamaya o bukas bawiin ang buhay na hiram mo. At dahil nararamdaman kong mabuti ka namang tao pinagkakalooban kita ng kayamanang magagamit mo, kayamanang hindi nauubos at kay...

TenggGGG!

Bayan! Bayan! Bayan! Yung mga bababa ng Bayan dyan… lapit na sa pinto!!!

…namputsa! panaginip lang pala, akala ko totoo na, muntik pa akong lumagpas sa bababaan ko, buti ginising ako nung kundoktor ng bus…

Para ma!!!

picture by: kamalayan www.flickr.com

hibang

2009-03-18T10:13:00.004+08:00

Madalas na pinagtatawanan, inaalipusta at pinaglalaruan. Laging nakatingin sa kawalan, mag-isang nagsasalita’t sarili’y inaawitan, humahalakhak tumatawa maya-maya naman makikita mong mata nya ay luhaan. Nilalayuan at pinandidirihan ng mga taong nakakasalubong sa lansangan, kahit mga kaibigan at kamag-anakan siya’y tuluyan nang kinalimutan. Palibhasa matinong kaisipan sya ay tinakasan, sira-ulo, baliw at hibang ang tawag sa kanya ng karamihan.
Pero sino nga ba ang baliw at hibang? sila na tamang isipan ay tinakasan o yaong mga matatalino pero kaalaman ay ginagamit na panlupig sa kapwa nila nilalang?
Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na lumuluha pagkatapos ay hahalakhak o yaong mga taong ang kamay sa dugo ay tigmak, inaangkin ang yaman ng iba gamit ang tabak?
Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na mag-isang nagsasalita at sarili’y kinakausap o yaong mga nilalang na mapag-panggap, nangangako ng ginhawa ‘yun pala’y dadalhin ka sa kalagayang anong saklap.
Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang isip ay magulo’t pabago-bago o yaong mga namiminunong nagnanakaw at palalo na nilulustay ang yamang para sana sa mahihirap na tao?
Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang mga ginagawa’y di mo maunawa o yaong mga taong alam ang mabuti at masama pero paulit-ulit pa rin sa pag-gawa ng mga bagay na hindi tama.
Sino nga ba ang baliw at hibang? sila na ang itsura ay parang nabubulok at inuuod o yaong mga taong sa isang basong tagumpay ay nalulunod?
Gumising na tayo kaibigan, tunay na kahibangan ay atin nang talikuran, hindi lahat ng baliw ay yung mga wala sa katinuan. Ang hibang gumawa man ng di tama ay mas makatwiran kesa sa taong matino ang kaisipan pero wala namang ibang ginagawa kundi puro kasamaan at paulit-ulit na kasalanan. Baliw man at ang itsura’y pinandidirihan, subalit malinis naman ang kalooban ay mas mabuti pa kaysa sa taong sa ginto ay nababalutan pero ang budhi ay mala ahas ang larawan. Ikaw mahal kong kaibigan… hibang ka nga ba o nagbabaliw-baliwan lang? Kung ano ang sagot ikaw lang ang tunay na nakakaalam…

picture by: kamalayan www.flickr.com

bayan ni Juan

2009-03-18T10:11:00.004+08:00

Nagkalat na basura, binabahang mga kalye, lubak-lubak na kalye, mga pulubing nakatira sa kalye, naglipanang street children, naglipanang solvent at rugby boys, snatchers, mga abusadong pulis, corrupt na government officials, nadadayang botohan, botanteng nagbebenta ng boto, matraffic na lansangan, magnanakaw ng kuryente, magnanakaw ng tubig, ilog na puro basura, mababang kalidad ng edukasyon, estudyanteng namamatay sa hazing, eskwelahang walang CR, eskwelahang may CR pero napakarumi naman, mga estudyanteng drug addict, sex maniac na professor, mga babaeng nagbebenta ng laman, mga lalakeng nagbebenta ng laman, illegal recruiters, illegal vendors, illegal logging, abusadong jeepney at bus driver, pasaway na pasahero, nangongotong na traffic enforcers, madayang timbangan, kidnapers, holdaper, carnaper, rub-out, drug trafficking, drug pushing, child labor, mataas na crime rate, mataas na unemployment rate, mababang sahod, piratang CD, DVD at installer, gumagawa ng pekeng diploma, pekeng pera, akyat bahay gang, taong makakaliwa, abu sayyaf, pinapatay ang mga journalist, jail-break, red tape, red tide, gang rape victim, fetus na biktima ng aborsyon, barkong lumulubog dahil over loaded, stray-bullet victims, mga human rights violator, tambak ang mga nakabinbing kaso sa justice department, mga lugar na walang paaralan, paaralang hindi credible ng DepEd, mga lugar na walang ospital, mataas na presyo ng gamot, mahal na medical service at marami pang iba!

Lahat yan matatagpuan sa mahal kong bayan, masakit mang tanggapin pero yan ang totoong nangyayari. Lahat tayo sangkot sa lahat ng kabulukang yan dahil Filipino tayo, dahil nakatira tayo sa Pilipinas. Minsan nakakahiya tuloy maging Filipino dahil sa imaheng ipinapakita nito sa buong mundo, natatabunan ng mga negatibong bagay na yan yung mga positibong bagay na kayang gawin ng bawat Filipino. Pero naniniwala ako isang araw gagaling din ang sari-saring sakit ng ating bayan, at pag-galing ng kanyang karamdaman agad syang babangon at tatakbo para makaabot o malagpasan pa ang ibang mga bayan na dati-rati nasa likuran nya lang. Alam ko hindi lang ako ang may ganitong isipan, alam ko maraming kagaya ko na may mga pangarap din para sa bayan nating napag-iiwanan at may taglay na karamdaman. Hindi ako nagpapaimbabaw lang, hindi rin ako namumulitika lang, alam ko naman kasing pagbumuti ang ating inang bayan ako at ang aking sambahayan lalung-lalo na ang aking anak at ang magiging mga anak ng aking anak ay maganda rin ang magiging kinabukasan… sino ba ang ayaw mapabuti? Walang matino ang isip na magsasabing ayaw nya ang mapabuti…

picture by: kamalayan www.flickr.com

pamahiin

2009-02-14T19:55:00.006+08:00

Mayaman sa iba’t ibang tradisyon ang Pilipinas, kung gaano karami ang mga islang bumubuo dito ay ganun din kadami ang mga tradisyong sinusunod, at isa sa tradisyon dito ay ang paniniwala sa samo’t saring mga pamahiin, pamahiin na wala naman talagang matibay na basehan at kung sino ang nagpauso ng mga pamahiing ito ay di ko kilala. Ang hindi ko lang lubos maisip e kung baket marami rin ang naniniwala dito.

Bawal magwalis kung gabi:

Bawal magwalis kung gabi na, dahil inilalabas mo raw ang swerte. Paano kung kailangan mo talagang magwalis ng sahig dahil nakakita ka ng nilalanggam na patay na daga? Ipagpapabukas mo pa ba ito? May mga kilala akong adik na buong magdamag nagti-trip dahil hindi sila makatulog, ang pinagti-tripan nya magwalis nang magwalis hanggang umaga ng sahig nila kahit wala na itong kalat, pero hindi naman lumalabas ang swerte nila katunayan hanggang ngayon marami pa rin syang pera pambili ng droga.

Bawal tumuloy sa pupuntahan mo kapag nakasalubong ka ng pusang itim sa daan:

Ipinagbabawal ng matatanda na tumuloy ka sa lakad mo kung makakasalubong ka ng pusang itim sa dadaanan mo. Sinunod ko yang pamahiin na yan pero lalo akong napahamak, nasa inuman ako noon birthday kasi ng isa kong kaibigan, alas-8 ng gabi uuwi na sana ako para bago mag-alas 9 nasa bahay na ako, palabas na ako ng gate nila nang masalubong ko yung pusang itim ng kapitbahay nila kaya hindi na ako pinatuloy umuwi nung kaibigan ko, delikado daw kasi at wala namang mawawala kung maniniwala ako at susunod, kaya ang nangyari hindi na ako tumuloy sa pag-uwi sa halip magdamag na lang kaming uminum at iyon ang ikinadisgrasya ko paguwi ko ng bahay, nagulpe ako ng misis ko dahil magdamag na naman daw ako sa inuman. Ikakatwiran ko sanang nakasalubong ako ng pusang itim kaya di ako tumuloy sa pag-uwi ko kagabi, kaya lang minabuti kong manahimik na lang, kapag sinabi ko pa kasi yun baka lalo lang akong gulpihin at yun pa ang maging dahilan ng maagang kong kamatayan.

Bawal isukat ang damit pangkasal:

Bawal daw isukat ang damit pangkasal dahil hindi matutuloy ang kasal. Sino kayang sira-ulo ang nagpauso nito, isukat mo man o hindi ang damit pangkasal kung ayaw magpakasal nung babae o lalake tiyak walang kasalan na magaganap. Kwento nga nung isa kong kaklaseng may lahing intsik yung ate nya raw ipinagkasundo ng mga magulang nila na ipakasal doon sa anak ng kaibigan ng pamilya nila, ayaw sana nung ate nya dahil ang type yata nung ate nya e yung tricycle driver na namamasada ng tricycle nila. Lahat ng paraan gagawin nung ate nya wag lang matuloy na ikasal sya doon sa lalakeng hindi nya naman gusto, at para mapigilan at hindi matuloy yung nakatakda nilang kasal isinukat nung ate nya yung trahe de boda nya, pero sa awa ng Diyos 15-years nang kasal yung ate nya doon sa lalakeng ayaw nya dati at meron na silang anim na anak ngayon. Mahal na rin daw nung ate nya yung napangasawa nya.

Bata man dito sa Pinas may mga pamahiin na rin na pinaniniwalaan at sinusunod, ewan ko kung pauso lang ba yun o kung anu.. eto ilan sa mga yun…

Bawal ka hagbangan sa ulo, hindi ka na kasi lalaki pa at magiging unano ka:

Kapag hindi ka na lumaki o naging unano ka paglaki mo (huh? meron bang unano na lumaki) kulang ka sa growth hormones nun, yun lang dahilan nun! Kaya kapag hinagbangan ka ng kalaro mo kailangan kang hakbangan pabalik para mawala ang bisa nun at para hindi ka maging unano. Kaya kapag hinakbangan mo sa ulo ang kalaro mo siguradong away kapag di mo sya hinakbangan uli pabalik, at pag-bati na uli kayo maglalaro naman kayo ng luksong baka… hakbangan din yun diba? Mga bata nga naman…

Mag-drawing ng araw sa lupa para di matuloy ang ulan.

Nung bata ako sa kasagsagan ng laro namin biglang umambon, syempre badtrip ang mga mag-kakatropa, hihinto kasi ang masayang laro kapag bumuhos ang ulan, pwera na lang kung trip nyong maligo sa ulan. Pero syempre mas malamang na pauwiin kayo ng mga nanay nyo kapag umulan, kaya para di mabitin ang laro kelangan huminto ang ambon at sumikat uli si haring araw, sa pagkakataong yun kelangan nyong mag-drawing ng araw sa lupa pagkatapos duduraan nyo ito para daw mainsulto at magalit si araw para muli itong lumabas at mapigilan ang pagbaksak ng ulan. Pero infairness nung ginawa namin yun effective naman sya, hindi nga natuloy yung ulan. Palagay ko ito lang yung pamahiin na pinaniniwalaan ko, yung sun dance ni Sarah Geronimo wala yun… panis yun!

Maglagay ng krus sa talampakan kapag namamanhid ang paa mo:

Naranasan mo na bang mamanhid ang paa mo dahil siguro sa matagal mong pagkakaupo o kaya dahil sa maling posisyon ng mga binti mo nung maupo ka... yun bang ang pakiramdam mo ay may malaking party ng mga maliliit na bulate sa talampakan mo, at parang masakit na parang makati na parang nakakakiliti na parang… basta nakakairita kapag namamanhid ang paa mo. Alam mo ba sulusyon dyan? Nung bata pa ako kapag nararanasan ko yang pamamanhid ng paa magdo-drawing ako ng krus sa talampakan ko gamit ang laway ko, infairness effective din sya, pangalawa ito sa mga pamahiing pinaniniwalaan ko, minsan kapag namanhid ang paa nyo subukan nyo ito. Ang maniwala mamamanhid ang utak!

Balik tayo sa pamahiing pangmatanda, eto pa ilan sa mga pamahiing paborito ko, sini-search ko nga sa internet kung sino ang author nitong mga pamahiing ito…

Bawal ipasok sa bahay yung pagkaing galing sa lamay ng patay:

Noong nakaraang taon namatay yung kapitbahay namin (sumalangit nawa ang kaluluwa nya), bongang-bonga yung lamay -Nescafe 3-in-1 yung kape, sosyal! at nung araw na inilibing na yung patay andaming nakiramay at nakipaglibing. Pagbalik nung mga nakipaglibing galing sementeryo may inihandang pagkain yung may patay, afritada and rice na nakalagay sa styrofoam plate kagaya nung ginagamit sa mga fast food, at meron pang juice. Nung namimigay na ng pagkain yung namatayan agawan na yung mga gutom galing sa sementeryo, nakiagaw din ako (kahit di naman ako nakipaglibing) at dahil halos katapat lang nila yung bahay namin iuuwi ko sana yung pagkain dahil hindi pa talaga ako gutom, mimeryendahin ko na lang sana mamayang hapon. “Naku wag mong iuuwi yan! Masamang ipasok sa bahay yan!” sabi nung byanan ko nung makita nyang papasok sana ako sa bahay namin bitbit yung pagkain. Natawa na lang ako sa isip ko, bawal daw ipasok sa bahay pero pwedeng ipasok sa tiyan yung pagkain galing sa patay. Weird!

Bawal magwalis sa lamay:

Nung yun namang tatay ko ang sumakabilang buhay mas marami akong nalamang mga pamahiin. Bawal matulog lahat, kelangan may isa man lang gising na nagbabantay sa patay (tatakas ba yun at kelangan bantayan?) bawal mapatakan ng luha yung salamin ng ataol, (dapat yata ang patak ng luha mo pataas) At mahigpit na ipinagbabawal yung pagwawalis sa lamayan. E dahil sa bahay lang namin ibinurol yung tatay ko at napakaraming bata ang daladala nung mga kamag-anakan namin, ang dami ring nagkakalat ng kung anu-anu doon sa harap ng ataol ng tatay ko, santambak din ang basura syempre. Meron laglag na biskwit, may natapong orange juice at kape, meron pa nga akong pamangkin sa pinsan na doon pa nag-wee-wee sa carpet na ginagamit sa lamay. Wawalisin ko sana yung ilang basura para mabawasn naman yung mga kalat pero galit akong pinagbawalan nung mga tiyahin ko “baket magwawalis ka? “Wag mong gagawin yan, masama yan! tyak na may susunod na mamatay sa atin kung gagawin mo yan!” pero dahil likas na may katigasan ang ulo ko nung malingat yung mga tiyahin ko dali-dali kong winalis yung mga kalat at laglag na pagakain dahil pinagpi-fiesta-han na ito ng mga langgam at ipis, ang katwiran ko magwalis man ako o hindi sa ayaw man at sa gusto namin may susunod at susunod na mamatay, wala naman kasing may hawak ng buhay natin kundi ang Lumikha lamang. Ilang buwan na rin ang nakakaraan nung mailibing na rin ang tatay ko pero hanggang ngayon wala pa namang sumusunod sa amin, ewan ko lang sa susunod na buwan… hehehe

PS: Papa,

Kami na lang ang dadalaw sayo dyan sa sementeryo, wag lang ikaw ang dadalaw dito sa amin…

picture by: kamalayan www.flickr.com

kulang

2009-02-14T19:54:00.005+08:00

Late 70’s nung iniluwal ako ng nanay ko, middle 80’s nung ako ay magsimulang mag-kaisip. Dahil dito sa Metro Manila ako ipinanganak kaya sanay na ako sa kalakaran ng buhay dito pero sawa na ako sa traffic, sawa na ako sa baha, sawa na rin akong makakita at makalanghap ng amoy ng tambak ng basura, sawa na rin akong makakita ng mga squatters, sawa na rin akong makakita ng mga bahay na di mo alam ang pagkakaiba nito sa tambak ng basura, sawa na rin akong makakita dito ng mga ilog na kulay itim at di umaagos ang tubig, sawa na rin akong pumunta sa mga lugar na halos kapantay na ng ulap ang mga gusali, sawa na rin akong dumaan at lumanghap ng mapangheng amoy sa gilid ng mga pader, sawa na rin akong maglakad sa malalawak ngunit siksikang mga lansangan na pinasikip ng mga illegal vendor na sumakop na sa daanan ng mga tao, sawa na rin akong dumaan sa mga lugar na ang mga nakatambay na kalalakihan ay tadtad ng mga tattoo at puro nakahubad, sawa na rin akong makakita ng mag taong grasa at pulubing sa mga sidewalk at overpass lang natutulog, sawa na rin ako sa lugar na puro upos ng sigarilyo balat ng iba’t-ibang kendi at chichiria o kaya naman ay dumi ng aso at bata, sawa na rin akong sumingot ng hanging kuntaminado ng pulusyonng dulot ng usok ng mga pabrika at usok ng mga kakarag-karag na sasakyan, sawa na ako sa ingay ng Metro Manila. Gusto ko ng break!

May mga pagkakataon na lumalabas din ako ng Metro Manila at nakakarating sa ilang probinsyang malapit lang rin dito, minsan nakakarating ako ng Bulacan, Nueva Ecija, Tarlac, Pampanga at Zambales. Sa south naman Laguna, Quezon, Batangas at sa Mindoro. At ang pinakamalayo ko nang probinsyang narating e Samar, at isang taon din akong nakatira doon, yun kasi ang bayan ng nanay ko, at minsan na rin akong nakarating sa Leyte nung sumali ako sa isang drawing contest sa eskwelahan namin. Kapag nakakarating ako sa ibang lugar sa labas ng Metro Manila parang ayaw ko nang bumalik pa sa Manila, sawa na kasi talaga ako sa mga problemang nabangit ko sa unahan, minsan napadpad ako ng Tarlac, sa Conception Tarlac, isinama ako ng kaibigan ko noong minsang umuwi sya dun, patag na patag ang lugar nila, kahit saan ka lumingon berdeng bukirin ang makikita mo, meron namang parteng kulay ginto na dahil hinog na ang mga palay na pananim ng mga taga dun at mga bunton ng dayami ang madalas mong makita katabi ng mga kalabaw na nagpapahinga. Ang sarap ng pakiramdam kapag ganun kaaliwalas ang kapaligiran mo, sariwang hangin ang malalanghap mo, kaya bawat higit ko ng hininga sinisiguro kong pumapasok ito sa kaibuturan ng baga ko. Ang sarap sa pakiramdam ng sariwang hangin, pakiramdam ko lumalakas ako na parang si Popeye na nakakain ng spinach. Lalo na nung makarating kami sa bahay na pupuntahan namin. Bahay na yero nga ang bubong pero tabla ang dingding, may mataas na hagdan paakyat at may silong na lampas tao. Tablang kahoy din ang sahig nila na may kapirasong siwang kaya tagus-tagusan ang hangin. Pagkatapos naming mananghalian na ang ulam ay inihaw na tilapia na hinuli nila sa fish pound sa likod bahay mila bumaba muna ako at nag-tour sa di naman kalakihang bakuran nila, ang bahay nila halos di tinatamaan ng sinag ng araw kahit katanghaliang tapat dahil sa malalaking puno ng mangga at santol na nakatanin sa magkabilang gilid nito. Pinakuang kawayan na hanggang baywang ang taas ng pinaka bakod nila. Sa gilid ng bakod nila nakatanim yung ilang halaman na di ko alam ang pangalan pero maganda naman tingnan dahil sa kulay pula at kumpol-kumpol na bulaklak nito. Wala kang makitang ibang basura sa paligid nila kundi mga tuyong dahon ng punong mangga at santol, masarap sa balat ang malamig na hangin kapag umiihip, puro huni lang ng ibon ang maririnig mo. Sa tabing kalsada ang bahay nila at pagtawid mo ng kalsada isang tila walang katapusang kabukiran ang matatanaw mo. Sementadong ang kalsada sa harap nila pero halos mga taong sakay lang ng kalabaw ang dumadaan dito o kaya naman ay yung traktorang pambukid na nilagyan ng hinihilang parang kariton na maaaring sakyan ng mga 5 hanggang 7 katao. Kuliglig yata ang tawag sa sasakyang yun kung di ako nagkakamali. Paminsan minsan may mga tricycle din na dumadaan o kaya naman ay jeep na puno ng pasahero hanggang bubungan. Nung hapon na naglakadlakad kami, nakakapanibago talaga dahil hindi mga batang kalye ang patakbo-takbo sa sementadong kalsada nila kundi mga manok na habol habol nung isang matandang babae dahil pinapak nito palay nyang nakabilad at nakalatag sa gilid ng kalsada. Nung nag-aaway na ang dilim at liwanag umuwi na rin kami, alas-7 lang nung maghapunan kami, pakbet naman ang ulam, pinitas daw yung gulay na yun doon sa bukid na sinasaka nila. Pakbet tsaka yung tirang inihaw na tilapia na tira kaninang tanghalian… buUrrrrp! saaaarap! Nagkukwentuhan kami nung kaibigan ko habang nakaupo sa bintana nilang isang dipa kwadrado ang laki nang biglang bumuhos ang ulan, lalo kong naramdaman ang sarap ng pakiramdam habang nasa lugar nila, tahimik ang paligid wala kang maririnig na mga laseng na akala mo naghahamon ng away kung kumanta sa videoke sa kalagitnaan ng gabi. Patak ng ulan at huni ng mga kuliglig ang tanging maririnig mo, paminsan-minsan kahol ng mga aso at kokak ng mga palaka. Ang sarap ng tulog ko nung gabing yun, kinaumagahan ginising ako nung huni yata ng kung anung hayup, tuuuuffo! tuuuuuffo! nagtitinda pala ng pandesal yun, inilalako pa pala ang pandesal sa lugar nila. Alas-7 na yata yun nung bumangon ako, ako pala ang nahuli sa higaan. Pagkatapos maligo nag-almusal na kami, babalik na rin kasi kami nung kaibigan ko sa Maynila noong araw na yun. Tahimik na lugar, malinis ang hangin at kapaligiran, malayo ang nararating ng paningin ng mga mata mo at sariwang pagkain ang sarap ng ganung ambiance parang kahit may problema ka kaya mong lutasin agad dahil malaya kang makakapagisip. Ayaw ko pa sanang umalis nung araw na yun, itong kaibigan ko lang ang nagmamadali, kaya nga natanung ko sya bago kami umalis “baket ba nagmamadali ka? may gagawin ka ba sa Manila at nagmamadali kang makauwi?” wala, sagot nya “e baket ka nga nagmamadali” sawa na raw kasi sya sa buhay sa probinsya, "kahit saan ka tumingin puro bukid ang makikita mo, nakakabingi raw ang katahimikan dito pag-gabi, wala kang maririnig kundi huni ng mga kulisap at kokak ng mga palaka kung tag-ulan, wala daw mall sa lugar nila, walang bilyaran, ni wala nga raw eroplanong dumadaan sa bayan nila, puro pan de coco at pan de nora ang tinapay na mabibili mo sa mga panadirya wala man lang pizza pie o kaya kahit egg pie, puro AM lang ang makukuha mong istasyon sa radio walang FM, wala ring FX puro jeep na hanggang bubungan kung magsakay ng pasahero lang ang pwede mong sakyan, bukod daw dun sa sementadong kalsada sa tapat nila lahat ng pupuntahan mo maputik kapag umulan, mahina daw ang signal ng cellphone sa lugar nila dahil walng cell site na malapit, ang basketball court daw sa kanila hindi sementado kaya pagkatapos mong maglaro mukha ka na ring kalabaw, wala rin daw internet café sa lugar nila, at sawang sawa na rin daw syang magbungkal ng lupa! Gusto nya raw ng break!

Habang nasa byahe kami pauwi naisip ko, siguro talagang ganun ang buhay ng tao, ang madalas mong makita ay yung kakulangan sa buhay mo, at kapag nabulag ka na ng mga pagkukulang na yan di mo na rin makikita yung mga bagay na meron ka. Pero sigurado ako isang araw hahanap-hanapin mo rin yung lugar na kinalakihan mo kasama na dun yung marami nyang kakulangan.

picture by: kamalayan www.flickr.com

tayomismo

2009-02-14T19:53:00.004+08:00

Napakarami nating sinisisi sa mga di magagandang nangyayari sa buhay natin ngayon, isa sa una nating sinisisi -gobyerno. Hindi naman sa kinakampihan ko ang mga politiko pero di naman yata tamang lahat ng problema ay sa kanila dapat isisi, hindi naman kasi lahat ng politiko ay corrupt at magnanakaw (pero halos lahat… hehehe). Pero tanggapin natin madalas tayo mismo ang may dahilan kung bakit marami tayong problema, sabi nga dun sa isang libro, ang tunay nating kalaban ay hindi kumersyalisismo, hindi rin imperyalismo kundi tayo mismo! Isipin mo panay tayo reklamo na puro kurakot at magnanakaw ang mga namiminuno sa gobyerno natin pero tuwing eleksyon sila naman ang ibinoboto mo kapalit ng 500 piso. Panay ang reklamo natin tungkol sa traffic na araw-araw nating nararanasan e araw-araw ka rin tumatawid sa mga di tamang tawiran, may over pass naman pero mas gusto mong makipagpatintero sa mga sasakyan sa gitna ng kalsada, di ba’t isa rin yan sa dahilan ng traffic –mga commuters na walang disiplina. Kung saan mo gustong bumaba doon ka papara kahit na alam mo namang no loading and unloading zone doon. Ang resulta buhol-buhol na traffic tapos magrereklamo ka. Kung isa ka namang tsuper malamang isa ka rin sa panay ang reklamao na mahina ang kita dahil sa traffic pero ikaw mismo isang tsuper na di marunong sumunod sa mga traffic rules. Singit dito singit doon, hataw dito hataw doon, maya-maya banggaan dito bangaan doon tuloy ang nangyayari. Panay tayo reklamo dahil sa baha, pero kung magtapon tayo ng basura sa ilog ganun-ganun na lang, imbis na ipunin muna ang basura at hintaying dumating ang truck ng basura e sa mga estero at kanal mo na lang hinuhulog ang mga basura mo. Tapos kapag umulan natural barado ang mga daanan ng tubig umpisa na ng baha, minsan umihi lang ang talong aso ng sabay-sabay baha na e paano wala tayong disiplina. Imbis na sa basurahan itapon ang maliliit na kalat kung saan-saan na lang ihahagis, balat ng kendi, upos ng sigarilyo, pinagkainan ng chichiria, plastic cup na nilagyan ng softdrink at kung anu-ano pa, maliliit na basura lang yan pero pag-pinagsamasama mo magdudulot ng malaking problema yan. Panay ka angal dahil maraming drug addict sa lugar nyo pero ayaw nyo namang makipagtulungan sa mga alagad ng batas. Panay kayo anagal dahil laging brown out e may kuntador ka nang naturingan pero may jumper ka pa rin, kaya laging over load ang linya nyo na nagiging dahilang ng pagputok ng linya na nagiging dahilan ng mga brown out. Panay ka angal na mabaho na ang Metro Manila pero ikaw mismo kung saan-saan nagtatapon ng basura. Kahit musmos alam sulusyunan yang mga inirereklamo mo. kaya lang hindi sa iba magsisimula ang sulusyon dyan, kundi sayo mismo!
Pero dumako tayo doon sa isa madalas isigaw ng mga tao: kulang daw sa pang-araw araw na pangangailangan nila ang kanilang kinikita. Paano kayong hindi mahihirapan at paano sasapat yung kinikita mo sa pangngailangan nyo e alam mo nang maliit lang ang sinasahod mo sa pinapasukan mong trabaho kung mag-anak ka sunod-sunod, alam mo nang dalawang daang piso lang ang sahod mo tapos mag-aanak ka ng pito! Anu ka si Cristo na kayang magpakain ng maraming sa kakaunting pagkain? At paanong di ka kakapusin alam mo nang maliit lang ang sinasahod mo pero gumagastos ka ng higit pa sa kinikita mo? kung may sumobra man sa kita mo imbis na itabi mo para may madudukot sa panahon na kinakapos ka gagastusin mo lang ito sa walang kwentang bagay na nagdudulot sayo ng panadaliang kasiyahan, punta sa mall, shopping dito, shopping doon, bili ng kung anu-anong bagay na di mo naman talaga kailangan at minsan sa alak pa at bisyo nauuwi ang sobrang pera. May kakilala akong paglalako ng lumpiya ang hanap-buhay, maganda naman ang kita nya dito, minsan kumikita sya ng halos 500 piso sa maghapon nyang paglalako, pero nauuwi lang sa wala yung kita nya, paano sa kinikita nyang limang daang piso yung dalawang daan pambili nya ng ulam at bigas yung natitirang tatlong daan pambisyo na nya, aba! mas malaki pa iyong para sa bisyo kesa sa panggastos sa bahay. Baket di natin tularan yung kapit bahay namin dati, napakapraktikal kaya magaan ang buhay. May colored TV sila pero di kalakihan, di mo naman daw kelangan ng malaki, gastos lang daw yun samantalang parehong palasbas naman daw ang mapapanuod malaki man o maliit ang TV. May washimg machine sila pero kung di naman sya masyadong busy sa araw na yun kamay na lang rin ang ginagamit nya sa paglalaba, para daw makatipid sa kuryente. Baket ka raw sasakay ng FX e mas mura kung sa jeep lang, at baket ka raw sasakay pa ng jeep kung pwede namang lakarin lang, nakapagehersisyo ka pa. At hindi sya kagaya ng ibang mga nanay na walang ginawa kundi makipagtsismisan lang, sa halip na mangapitbahay paglilinis na lang daw ng bahay ang gagawin nya, mas malinis daw kasi ang bahay mas malayo sa sakit ang mga nakatira dito, mas malaking gastos daw kasi kung maoospital ka. Hindi rin sya mahilig sa mga branded na damit, branded daw o hindi mapupunit at maluluma rin kasi. Lahat kasi ng bagay ay may kaugnayan sa isa’t isa, at kahit maliliit na bagay lang yan, konte man ang matitipid mo dyan pero pagpinagsamasama mo lahat yan di mo napapansin malaki-laki na rin pala ang natitipid mo.
Maraming tayong reklamo sa maraming mga bagay, pero di natin namamalayan tayo pala mismo ang may gawa ng mga problemang tayo rin mismo ang nagdurusa. Isang bagay lang ang makakalutas ng mga problemang yan –disiplina. Kapag naisabuhay natin ang disiplina walang ibang makikinabang nyan kundi tayo mismo.

picture by: kamalayan www.flickr.com

tunay na pinoy

2009-02-14T19:52:00.002+08:00

Pinoy ka nga ba? Gaano mo kakilala ang sarili mo bilang isang Pilipino? May ilang libro at mga website sa internet akong nabasa na tumutukoy sa pagkakakilala nila sa atin bilang mga Pinoy. Kayo na lang ang humusga kung totoo nga ba o kasinungalingan lang ang lahat ng mga ito..

isa ka raw tunay na pinoy kung…

Gumagamit ka ng tabo sa paliligo.

Manggang hilaw at bagoong ang gusto mong kainin kung buntis ka.

Bistek ang tawag mo sa halip na beaf steak.

Joe ang tawag mo sa mga foreigner na makikita mo.

May bunot at walis ting-ting o tambo sa likod ng pinto ng bahay nyo.

Patis ang paborito mong sawsawan sa hapag kainan.

Pridyider ang tawag mo sa halip na refrigerator.

May parol na nakasabit sa bintana nyo tuwing pasko.

Hinuhugasan mo ang mga disposable na baso, kutsara at tinidor para magamit uli.

Boose ang tawag mo sa halip na bus.

Naglalaba ka ng damit mo gamit ang kamay.

Kumakamot ka sa ulo mo kapag di mo alam ang sagot sa itinatanong sayo.

Kyutiks ang tawag mo sa nail foolish.

Nakasabit lahat ng mga larawan nyo sa dingding ng bahay nyo.

Mahilig ka sa tsismis.

BINGO ang paborito mong libangan.

Ha? Yan ang tanong mo kapag di mo narinig ang sinabi sayo.

Ballpen ang tawag mo sa lahat ng de tintang panulat.

Nakapatong ang paa mo sa inidoro kung tumatae ka.

Kumakain ka ng balut.

Madalas mong gamitin ang nguso kung meron kang itinuturo.

Tango ang pambati mo sa mga nakakasalubobg mo.

Nakataas ang paa mo kung kumakain ka.

Kumakain ka gamit ang iyong kamay.

Xerox ang tawag mo sa copying machine.

Uumihi ka kung saan-saan lang.

May asawa’t anak ka na pero nakatira ka pa rin sa bahay ng nanay mo.

Parang simbahan na ang bahay mo sa dami ng mga santo.

Madali kang makatulog pagkatapos mananghalian.

Naniniwala ka sa mga aswang.

Ayaw mo ng sapatos na gawang Marikina, ang gusto mo yung imported.

Laging may pansit kung birth day mo.

Gumagamit ka ng kulambo.

May take home ka pa tuwing galing ka sa handaan.

Madalas kang huli sa takdang oras ng usapan.

Higit sa lahat, mahilig ka sa “mamaya na”

Pinagsama-sama ko lang at isinalin sa tagalog ang mga iyan, galing ang mga pananaw na yan sa iba’t ibang libro pati na rin sa internet. Masakit sa tenga pakinggan kung ganyan nila ilalarawan ang lahi natin, para sa akin masakit mang tanggapin pero totoo lahat yan. Pero sana lang isinali rin nila dyan yung mga magaganda naman nating katangian, halimbawa sa Pilipinas kailangan nyo munang manligaw sa babae kung gusto mo syang mapangasawa, at kailangan nyo rin munang maikasal bago kayo magsiping, ang mga kabataan sa atin gumagamit ng “po” at “opo” bilang tanda ng pag-galang sa matatanda, tumanda man at humina na ang ating mga magulang inaaruga pa rin natin sila, matatapang din ang mga pinoy, marunong tumanaw na loob, masisipag, malikhain, matiisin at marami pang katangian ang Pinoy na tanging tayo lang rin mismo ang may taglay.
Naalala ko tuloy yung isang kwentong barbero tungkol sa isang Amerikano na gustong maging tunay na Filipino citizen. Sabi ng Amerikano “anu ba dapat ko gawin? Gusto ko kasi maging isang tunay na Pilipino?” sumagot naman yung isang datu na nakausap nya “kung gusto mong maging tunay na Pilipino simple lang, kailangan mong gawin ang mga sumusunod: una, papatay ka ng isang Tamaraw. Pangalawa: mang-gagahasa ka ng isang babaeng Aeta. At ikatlo: iinum ka ng isang galong lambanog at isang galong tuba” pero dahil hindi sya masyadong nakakaintindi ng tagalog hindi nya rin masyadong naintindihan yung pagkakasunod-sunod ng mga dapat nyang gawin. Maya-maya bumalik na yung aspiring na maging Pinoy citizen, lasing na lasing ang loko… “inum na ako isang galon lambanog at isang galon tuba… patay ko na rin babae Aeta… kaso di ko kaya gahasa tamaraw, tulin takbo!” sabay suka sya dahil sa kalasingan… “ggwaaarrrkkKK!!!” hehehe inuna nya kasi yung pag-inum ng lambanog at tuba kaya nalasing agad, nagkabaliktad tuloy yung mga dapat nyang gawin.

picture by: meanderingmark www.flickr.com

menthol candy

2009-02-12T20:38:00.005+08:00

Alas-singko ng madaling araw dapat gising ka na para hindi ka ma-traffic sa ‘yonng byahe at para mauna ka sa pila sa job agency na pipilahan mo para mag-apply ng trabaho, bitbit ang brown envelop na naglalaman ng yung bio-data, birth certificate, medical at health certificate, diploma, resume, NBI clearance, Police clearance, Baranggay clearance at kung anu-ano pang mga clearances. Baon mo ang singkwenta pesos na pamasahe at panalangin na sana matanggap ka na sa trabaho na mataga-tagal mo nang inaasam matapos kang mag-finish contract sa pinasukan mong pabrika isang taon na ang nakakaraan. Dahil halos isang taon ka na ring walang trabaho kaya halos wala ka na ring budget para sa muling pagbabaka-sakali na makahanap ng bagong desenteng trabaho na papasukan. Pagdating mo sa agency aabutan mo ang napakahaba nang pila ng mga nagbabaka-sakali rin na makahanap ng trabaho. Alas-nuebe na, mataas na ang araw, ramdam mo na ang hapdi ng init nito sa ‘yong balat, nanunuyo na ang lalamunan mo dahil sa uhaw sa pagkakabilad mo sa araw, ni hindi ka makabili ng samalamig o kahit iced water man lang dahil eksakto na lang pauwi ang natitira mong pera, namimintig na rin ang mga binti mo sa katatayo dahil sa bagal ng usad ng mga nakapilang aplikante. Nililibang mo na lang ang sarili mo pagbabasa ng mga iba pang job opening na nakapaskel sa mga bulletin board na alam mo namang hindi aplikable sayo dahil puro “college graduate” o kaya ay “at least second year college” ang mga required samantalang ikaw ay high school graduate lang. Nabasa mo na lahat ng mga job opening na nakasabit sa dingding habang nakapila ka pero matagal pa rin bago ka inter view-hin dahil nasa kalagitnaan ka pa lang ng mabagal at mahabang pila kaya kailangan mong muling libangin ang sarili mo para di mo masyadong maramdaman ang pamimintig ng ‘yong mga binti pati na rin ang ‘yong gutom, sa pagkakataong ito babasahin mo naman ng paulit-ulit ang mga requirements na ‘yong dala-dala. Alas-onse y medya na pala ng tanghali, oras na rin ng tanghalian, dobleng gutom na ang nararamdaman mo dahil hindi ka rin nakapag-almusal kanina bago umalis sa bahay nyo. Tinawag na ang babaeng nasa unahan mo, pagkatapos nyang ma-inter view ikaw na sana ang susunod na i-inter-view-hin, pero sadya yatang sinusubukan ng tadhana ang ‘yong pasensya at katatagan (pati na rin katatagan sa gutom). Alas-dose na, break time daw muna dahil oras na ng tanghalian at oras na rin ng tanghalian ng mga empleyado ng agency. “Kumain muna kayo at kakain din muna kami, bumalik na lang kayo sa pila nyo mamyang 1-o’clock, after lunch itutuloy natin ang inter view…” sabi pa nung gwardya ng agency. Wala kang magagawa kundi sumunod na lang sa inanunsyo, lalabas ka muna ng opisina, hindi para magtanghalian kundi para sa labas magpalipas at magtiis ng gutom dahil kailangan mong tipirin ang pera mo para may pamasahe ka pauwi, may sukli ka sanang sampung piso sa pamasahe kung hindi ka lang nagpa-xerox ng mga dala mong requirements kanina. Nakaupo ka sa gilid ng opisina at naghihintay na muli itong magbukas para ma-inter view ka na, may lalapit sa ‘yo at makikiupo sa tabi mo na isa ring aplikante, aalukin ka nya ng dala nyang menthol candy, yun lang rin pala ang pinaka-tanghalian nya. Hindi ka pala ng nag-iisa, marami pala kayo, may mga kasama ka rin pa lang nagtitiis ng gutom magkaroon lang ng disenteng hanap-buhay. Menos diyes para ala-una, balik na uli sa pila, pero sarado pa rin ang opisina, nang silipin mo tulog pa sa kani-kanilang mesa ang mga empleyado ng agency, yung isa nakapatong pa ang paa sa mesa. Ala-una bente na nung magbukas ang opisina para ituloy ang naputol na inter view-han dahil sa lunch break. Tinawag na ang pangalan mo at ikaw naman ang sasalang sa katakot-takot na tanungan na akala mo ay may mabigat kang kaso at nasa senado ka ngayon para sa isang senate hearing. Tinanong ang pangalan mo, pangalan ng tatay mo, pangalan ng nanay mo, apelyido, ilan kayong magkakapatid, dati mong trabaho, saan ka nakatira, ilang taon ka na, kung may SSS ka ba, miyembro ka ba ng Pag-ibig fund, ano TIN number mo at kung anu-ano pang mga katanungan. Pagkatapos mong gisahin ng tanong sasalang ka naman sa ilang written exam na may kinalalaman sa math, english, abstract at minsan may mga tanong pa na tungkol sa biblia. Pagkatapos mong masagutan lahat ng mga written exam sa loob ng 15 minutes ipapasa mo na ito duon sa nag-inter view sayo at sasabihan ka nya na bumalik sa makalawa para malaman kong nakapasa ka. Alas-dos na ng hapon nang lumabas ka na sa opisina, sa wakas makakauwi ka na at makakain ng alamusal at tanghalian ngayong hapon. Lumipas ang dalawang araw nangutang ka na lang ng pamasahe para bumalik sa agency para alamin kung pumasa ka sa inter view at exam nila, salamat sa Diyos at pinakinggang naman nya ang panalangin mo, nakapasa ka. “Sa lunes pumunta ka sa pabrikang ito, ipakita mo ‘tong recommendation namin sabihin mo galing ka dito sa agency” Lunes ng umagang-umaga nangutang ka uli ng pamasahe, lakad ka na naman, pupunta ka naman ngayon doon sa pabrika na inirekominda sayo nung agency. Pagdating mo doon panibagong inter view na naman, tatanungin uli nila kung anong pangalan mo, pangalan ng tatay mo, pangalan ng nanay mo, apelyido, ilan kayong magkakapatid, dati mong trabaho, saan ka nakatira, ilang taon ka na, ilan kayong magkakapatid, kung may SSS ka ba, miyembro ka ba ng Pag-ibig fund, ano TIN number mo at kung anu-ano pang mga katanungan. Pagkatapos mong gisahin ng tanong sasalang ka naman sa ilang written exam na may kinalalaman sa math, english, abstract at minsan may mga tanong pa tungkol sa biblia. Pagkatapos mong masagutan lahat ng mga written exam sa loob ng 15 minutes ipapasa mo na ito duon sa nag-inter view sayo at sasabihan ka nya na bumalik sa makalawa para malaman kong nakapasa ka (ganyan talaga kapag nag-aapply, paulit-ulit, nakakairita) paglipas uli ng dalawang araw nangutang ka na naman ng pamasahe (tsk! tsk! tsk! magkano na utang mo?) babalik ka uli duon sa pabrika para malaman kung nakapasa ka, kaya lang nakagawa ka yata ng kasalanan sa Diyos nitong mga huling araw kaya hindi nya pinakinggan ang panalangin mo ngayon, hindi ka tanggap sa pabrika… over age ka daw, trenta anyos ka na raw kasi at hanggang bente otso lang ang tinatanggap nila.

Ganyan kahirap ang maghanap ng trabaho dito sa Pinas ngayon, minsan doble pa dyan o higit pa sa doble nyan ang hirap na mararanasan mo, napakaraming hinihinging requirements, sari-saring exam at isang katerbang katanungan ang dapat mong sagutin, pababalik-balikin ka at sa bandang huli hindi ka rin pala matatanggap! Minsan ko ring naranasan ang ilan sa mga iyan sa pagahahanap ko ng trabaho, gumising ng maaga, mangutang ng pamasahe, magtiis sa init ng araw at magutom. Ilang inter view at exam din ang dinaanan ko at naipasa ko naman, pero sa huli denied pa rin dahil trenta anyos na raw ako at hanggang bente otso lang daw ang tinatanggap nila. Nasagot ko tuloy ng pabalang yung buntis na nag-inter view sa akin, hindi kasi dapat basehan ang edad kung dapat bang tanggapin o hindi ang isang aplikante, matagal-tagal di kasi akong nakapagtrabaho sa isang textile company at marami rin akong naging mga katrabaho na ang edad ay bente lang mahigit, pero hindi garantiya yung edad nila sa pagiging magaling na trabahador nila, minsan sila pa nga itong pa-lousy lousy lang sa trabaho, samantalang yung mga mas may edad at meron nang pamilya ang mas porsigido at maayos magtrabaho. Kung hindi sana bulok ang sistema dito sa Pinas hindi sana tambay ang maraming Pinoy ngayon, hindi sana talamak ang mga nanlilmos na lang ng makakain sa araw-araw, hindi rin sana talamak ang mga babaeng nagbebenta ng sarili nilang laman, mababawasan rin sana ang mga side walk vendor na nagpapasikip ng mga daanan, wala rin sanang mga squatters kung saan-saan, wala rin sanang mga nagnanakaw ng tubig at kuryente, mababawasan din sana ang mga holdaper at snatchers, wala na rin sanang mga nagtutulak ng mga ipinagbabawal na droga para lang may maipakain sa pamilya nila. Lahat yan malulunasan kung kukunin na sana ni Lord yung mga politiko dito sa bayan natin na wala namang ginagawa kundi ang magpalago lang ng yaman nila.

picture by: ardenstreet www.flickr.com

slave (menthol candy II)

2009-02-12T20:34:00.003+08:00

Kung sakali mang pinalad ka na at natanggap ka rin sa wakas sa trabahong inaplayan mo, at iniisip mong tapos na ang problema mo at sa wakas giginhawa na rin ang buhay nyo… nagkakamali ka. Kunsabagay hindi naman lahat ay ganito ang kinahihinatnan, pero minsan yung inaakala mong sasagot sa problema mo na trabahong napasukan mo e minsan dagdag pa pala sa pasakit sa buhay mo. Natanggap ka nga sa isang trabaho pero sobrang baba naman pala ng pasweldo dito, one hundred eighty pesos per day lang ang sinusweldo mo, masyadong mababa at wala pa sa minimum, gagastos ka ng 60 pesos para sa pamasahe balikan, kakain ka ng halagang 30 pesos para sa maghapon mong pagkain, lumalabas na 90 pesos lang ang kinikita mo araw-araw kakaltasan pa ng hulog sa SSS, sa Pagibig at tax. Kaya 60 hanggang 70 pesos lang pala ang malinis mong naii-uwi sa pamilya mo (tsk! tsk! tsk!) 60 hanggang 70 pesos araw-araw kapalit ng malakalabaw na trabaho mo sa loob ng walong oras kada araw, pati itlog mo ay papawisan ng malapot sa kabubuhat ng kung anu-anu sa pabrika kapalit ng ganun kaliit na kita, kaya mapipilitan kang mag-over time para kahit trenta pesos ay may maidagdag man lang sa 70 pesos mong kita, at least meron ka nang isan daang piso kada araw. Hindi mo naman magawang humanap na lang uli ng ibang trabaho dahil nagdadalawang isip ka rin na baka hindi ka na swertehin at baka hindi ka lang uli matanggap sa ibang pabrika. Kaya mag-iisip ka na lang ng iba pang paraan para medyo lumaki ang sweldong maiiuwi mo, kaya sa halip na mamasahe e wan-tu-tri na lang ang ginagawa mo kapag sumasakay ka ng jeep (wan-tu-tri: sumasakay at bumababa nang hindi nagbabayad. bad yun! wag tutularan) yung iba nagtityaga na lang na magbisekleta sa araw-araw nilang pagpasok sa pabrika para mas makatipid. Ang problema lang pagod ka na sa maghapon mong trabaho dadagdagan pa ng panibagong pagod sa pagpadyak ng bisekleta pauwi at papasok sa trabaho. Pero lahat yan handang tiisin ng maraming mahihirap na Pinoy. Minsan naman hindi yung kakulangan sa sahod ang nagiging problema ng iba kundi yung mga amo mismo nilang kalahating pinoy at kalahating tsino, hindi naman sa nilalahat natin marami rin namang mababait na tsinoy employer o maging hindi man tsinoy. Pero may ilan na masyadong abusado kung magtrato ng mga trabahador nila, singhal dito singhal doon, konteng pagkakamali mo mura dito mura doon, at hindi man lang nag-iisip sa damdamin ng mga empleyado nila. Minsan hindi na trabahador o empleyado ang tingin nila sa mga tauhan nila kundi “slave”, baka nakakalimutan nilang pera lang ang pagkakaiba nila sa mga tauhan nila, bukod doon wala na… pare-pareho lang tayong tao lahat na walang dapat ipagmalaki. Isipin din sana nila na wala sila sa bayan nila kundi nadito sila sa Pilipinas ngayon at dayo lang sila dito. Meron namang ilan na mababa na kung magpasweldo ay ninanakawan pa nila ang mga tauhan nila, sa paraang kinakaltasan nila ng hulog sa SSS, Pag-ibig at malalaking tax ang mga empleyado nila pero hindi naman pala totoong hinuhulog kundi sa bulsa rin nila mismo napupunta. Mahirap ka na nanakawan ka pa. Yung iba naman wala sa employer nila ang problema kundi sa kapwa nila trabahador at kapwa rin nila Pinoy. May ilan kasi na akala mo ay linta kung makasipsip sa amo nila, kumurap ka lang isusunbong ka na natutulog ka na raw, maghikab ka lang natutulog ka na rin daw, nailabas mo lang yung ballpen ng di sinasadya dahil nakalimutan mo itong tanggalin sa pagkakasabit sa tenga mo bago ka umuwi isusumbong ka nang nagnanakaw ka raw, may ilan pang pangyayari na papaangat na sana ang ranggo mo sa trabaho o yun bang mapo-promote ka na sana ay kung anu-anong di magagandang bagay ang isusumbong nila na di mo naman talaga ginagawa para lang mapigilan nila ang pag-asenso mo, inggit naman ang tawag dun. Lahat yan karanasan at patuloy na nararanasan ng maraming Pinoy ngayon, lahat yan tinitiis ng marami makakain lang ng galing sa disenteng paraan at hindi galing sa masama.

Lahat sana ng mga bagay na yan ay mababawasan kung nagtutulungan sana ang bawat Pinoy at kung maganda sana ang sistemang pang-gobyerno ng Pilipinas. Kaya naman kasi minsan nagkakaroon ng mga abusadong employer maging hindi purong pinoy o purong pinoy man ay dahil na rin mismo sa mga politikong kinakapitan ng mga higanteng kapitalista. Anu man kasing iligal na bagay o panlalamang at pagnanakaw sa mga empleyado nila ang gawin nila ay hindi sila natatakot, may isa man kasing hamak na trabahador ang magsumbong sa kinauukulan tiyak na wala rin mangyayari, para lang syang isang kulisap na babangga sa isang elepante. Mapatunayan man na may pag-abuso ang kumpanya kayang kaya nilang bayaran ang anumang dapat bayaran, minsan nga hindi na humahantong sa korte ang hinaing ng pobreng obrero dahil sa baba pa lang nilalagyan na ng mga employer ang mga dapat tapalan para hindi na ito mangamoy at umabot sa taas. Kung sakali mang umabot sa itaas ang reklamong pang-aabuso ng isang employer sa kanyang pobreng tauhan wala pa rin itong patutunguhan dahil nadyan naman ang mga politikong nasa pay roll ng mga higanteng kapitalista para ipangtanggol sila. Ang hirap maging mahirap. Lord kelan mo ba kukunin ang mga nagpapatakbo ng gobyerno namin na walang ginawa kundi ang protektahan ang interes ng ilan kesa sa interes ng maraming mahihirap na Pilipino?

picture by: kamalayan www.flickr.com

tamolmol

2009-02-11T14:44:00.004+08:00

Naranasan mo na bang buong araw na magliwaliw sa Mall? Oo sa Mall… yung deparment store. Tiyak “oo” ang sagot mo, lalo na kung nakatira ka sa urban area o kaya ay sa Metro Manila mismo. SM City, Robinson, Shangrila plaza, Rustan, Gateway, Market Market, Ayala Center, Glorieta, Farmers Plaza, Crossing, Gotesco, Greenhills Shopping Center, Isetan, TriNoMa, Mall of Asia, Ali mall, Mega mall at kung anu-ano pang ta-molmol! Noong napunta nga pala ako ng Leyte may malaking mall din sila doon, Gaisano yata yun kung hindi ako nagkakamali. Malamang kapag nasa mall ka bili ng damit dito bili ng damit doon, kain dito kain doon at walang patumanggang waldas ng pera sa lahat ng pwedeng pagwaldasan nito. Ang sarap ng ganung buhay, yung para bang hindi nauubos ang pera mo sa bulsa at parang limang bayong na pera ang dala ng sugar mommy mo kaya lahat ng pwedeng kainin e pwede mong lantakan at lahat ng magustuhan mo ay pwede mong ituro sa kanya para bilhin par sayo. Pero kahit wala kang gaanong maraming pera malilibang ka rin talaga sa pamamasyal sa mga mall, pwede kang pumasok sa tindahan ng mga usong-usong gadget ngayon para at least alam mo ang mga latest at bago para di ka naman nahuhuli kahit sa kwentuhan man lang. Pwede ka ring pumasok sa tindahan ng mga cellphone, appliances, sapatos, stuff toys, baril, alahas, laruan, hardware store, sa music store, mga book store o maging sa tindahan ng mga damit. Ang nakaka-bad trip lang kapag pumasok ka sa mga tindahan lalo na tindahan ng damit ‘e yung lalapitan ka agad ng sales lady, para ka tuloy may tae sa pwet ng sinusundan-sundan ng langaw na sales lady sabay tanong ng “anu po ang hanap nyo sir? Polo shirt o t- shirt? Ayan pong checkered bagay yan sa inyo… tsaka yan po ang usong kulay ngayon… kulay tulok” at kahit anu mang hawakan mo e sasabihan ka ng “bagay sayo yan sir, disente kayong tingnan dyan” kahit na ang totoo ay mukha ka talagang boyoyong clown. Nakakatuwa rin yung mga nag-dedemo ng mga featured products… “sir ma’am ito pong arenola na to is made from finest materials na imported pa from Istanbul, meron po syang automatic blender sa loob na kapag tumae kayo yung tae nyo e irerecycle nya para maging toilet tissue na pwede nyong gamitin pamunas ng pwet pagkatapos nyong tumae, very environmental po sya at di nakakasira sa ozone layer sa halip napipigilan nya pa po ang global warming, mapapasainyo po sya for only nine hundred ninety nine pesos and ninety five centavos, at may free pa po syang three sticks of chupa chups lollipops at isang pack ng captain sid butong pakwan…” Maaari ka ring pumasok sa tindahan ng mga cassette tapes at CD, pwede ka doong makinig ng mga bagong album na ipino-promote nila, at siguradong mapapa-head bang ka pa habang nakasalpak sa tenga mo yung headset habang pinakikinggan mo yung bagong hit song ni Justine Timberlake o kaya ni Renz Verano. Pero hindi lahat ng pagmo-malling ay masaya, nasubukan mo na bang halos buong araw kang magpalakad-lakad sa mall nang walang pera? As in wala ka talagang pera… at kung may pera ka man ay tama lang para sa pamasahe pauwi, kung may sobra man ay limang piso lang, tamang-tama pambili ng isang stick ng Marlboro at Double Mint. Kapag ganun ang sitwasyon siguradong magugutom ka kaya ang pag-asa mo na lang ay yung mga libreng tubig sa mga drinking fountain sa food court, kung malakas-lakas ang sikmura mo pwede ka na ring uminum dun sa gripo sa mga CR o kaya kapag muka mo naman ang malakas-lakas ang apog at di marunong makaramdam ng hiya maaari kang pumasok sa mga fast food chain para makahingi ng tubig, kelangan lang tunog mayaman ang accent mo sa pagsasalita… “miss pahingi nga ako ng baso, paki lagyan mo na rin ng konteng ICE, nakalimutan ko kasing sabihin dun sa crew kanina na gawing juice yung drinks dun sa order ko” o diba? May yelo pa ang tubig mo, at paglabas mo ng fast food sasabihan ka pa ng guardya “thank you sir, balik po kayo” Ang tiyak lang na magiging problema mo ay tuwing mapapadaan ka sa tapat ng Maxx Fried Chicken o kaya Kenny Rogers o kahit sa mga food court dahil siguradong matatakam ka sa amoy pa lang ng mga pagkain, lalo na kapag nakikita mo yung mga manok nila habang niluluto, umiikot-ikot sa baga habang nagmamantika… hhhmmmMM!!! sheeeett ambango! Kapag natapat ka sa ganyan at wala kang pera mabuti pa lumayo ka na agad at baka hindi makapag-pigil ang large intestine mo ay bigla nyang kainin ang small intestine mo! ang masarap na lang gawin kung wala ka talagang pera ay ang paglilibot sa mga amusement park sa loob ng mall, doon walang sales lady na bubuntot buntot sayo, wala kang gagawin dun kundi panuorin yung mga batang naglalaro ng pinball, arcade games, crane, game cards, dance revo, virtua cops at kung anu-anu pang electronic games na hinuhulugan ng tokens. Kung gusto mo naman doon ka tumambay sa mga kumakanta sa mga videoke kung kaya mong tiisin yung masakit sa tengang boses ng mga prostrated singer na akala mo batang baka na nawalay sa kanilang mga magulang kung umatungal ng kanta. At pagsapit ng mga bandang alas siete ng gabi medyo nangangamoy uwian na, kelangan mo nang magunat-unat dahil lumipas na ang araw at nalipasan ka na rin ng gutom. Paglabas mo sa mall medyo mag-iiba ang pakiramdam mo dahil maghapon kang babad sa malamig na centralized air-con tapos maalinsangang hangin at puno ng usok ng mga sasakyan ang temperaturang sasalubong sayo sa labas, tiyak sipon ang aabutin mo. Habang nasa gitna ka ng byaheng saksakan ng traffic pauwi bigla mo na lang maiisip ang pagsisisi, sana di ka na lang nag-class cutting, sana pumasok ka na lang sa eskwela di ka sana nagutom at natuto ka pa sana kung anu man ang itinuro ng teacher mo sa paaralan ngayon… bukas kaya magka-class cutting ka kaya uli at muling babalik sa mall?

picture by: silentsnap www.flickr.com

pi-yu-dyey

2009-02-10T20:50:00.003+08:00

Tricycle, pedicab, jeep, kalesa, bus, FX, LRT at MRT …minsan bangkang gawa sa styrofoam kapag bumabaha. Ilan lang yan sa mga karaniwan nating sinasakyan sa araw-araw papunta sa trabaho, eskwelahan, palengke, mall o kahit saan pa man. Sabi ng iba masarap daw sumakay ng FX, hindi daw pahinto-hinto dahil iilan lang naman ang pasahero nito at pwede pa syang mag-short cut kung saan walang gaanong traffic. Yung iba naman sa LRT o MRT mas gustong sumakay, mabilis daw kasi at kahit pa magkabuhol-buhol ang traffic mula Cubao hanggang Ayala hindi ito apektado, may sarili kasi itong daanan. Meron namang nagsasabi na mas gusto nila ang pedicab dahil wala itong pulosyon, ganun din ang rason ng mga taong kalesa ang gustong sakyan. Noong nagtrabaho ako sa isang pabrika nang halos sampung taon, halos sampung taon din akong naging araw-araw na pasahero ng mga jeepney. Naranasan kong sumabit sa estribo ng jeep, ang di ko makakalimutang pagsabit sa estribo e yung sampu yata kaming nakasabit, konteng pagkakamali lang maaari kaming sabay-sabay na madisgrasya, agawan kasi ng sasakyan noon dahil sa strike kaya napilitan akong sumabit kahit na alam kong medyo delikado (kung kumati ang betlog ko nung mga oras na yun malamang kasama ko na si Lord ngayon). Naranasan ko rin na atakihin ng grabeng pagsakit ng tiyan habang nasa gitna ng traffic sakay ng jeep. Pakiramdam ko isang lasing na tao ang pwet ko na handang sumuka dahil sa kalasingan anumang oras, dahil sa pagpipigil kong wag sumuka ang lasing kong pwet naglabasan ang ga-munggo kong pawis sa mukha na kasing lapot ng Alaska evaporated milk, manhid na ang buo kong katawan, blared na rin ang paningin ko at wala na rin akong ibang naririnig kundi ang tibok ng puso ko…tub-tub!… tub-tub!… tub-tub!... sa bawat lagabog ng puso ko sinasabayan ko na lang ito ng taimtim na panalangin na sana umabot ako sa bahay at wag dito sa jeep sumabog ang galit ng pwet ko… haaAAAyyy!!! Buti na lang umabot ako sa bahay at hindi dun sa jeep nagkalat ng lagim. Marami ring mga makairitang pangyayari na kung sasakay ka lang ng jeep maaari mong maranasan, kagaya ng mga barumbadong tsuper na akala mo walang kamatayan kong magmaneho, halos magkapalit-palit na ng mga mukha yung mga pasahero nya sa sobrang tulin ng takbo. Sa sobrang bilis nga yung buhok mo na parang buhok ni Jose Rizal bago ka sumakay ng jeep e magmumukang buhok na ni Albert Einstein pag-baba mo. Meron din namang sobrang bagal… mabagal pa sa karo ng patay kung magmaneho at siguradong mahaba na ang bigote’t balbas mo pagdating mo sa destinasyon mo. May mga tsuper naman na lahat ng kanto ay hinihintuan at kapag nakakita ng pasahero kahit isang daang kilometro pa ang layo nito ay hihintayin na nya para alukin ng sakay, ang siste pa paglapit na nung pasahero e ibang byahe pala ang sasakyan nya, kakabadtrip!. Meron pang ilang tsuper na lahat ng makasalubong na kapwa tsuper na kakilala nya ay ilang minuto munang kapwa hihinto sa gitna ng kalye para magkakamustahan “pare yung inaanak ko kamusta na? naoperahan na ba ang goiter ni mare? yung buni mo magaling na ba?” susmaryosep male-late na mga pasahero nya nagawa nya pang makipag-chikahan! May mga tsuper din na namimili ng pasahero, ayaw nilang isakay sa unahan o doon sa front seat yung mga lalake ang gusto nila yung mga sexy at magaganda babae ang pauupuin doon. Pero meron akong isang tsuper na kinatutuwaan, matandang driver sya ng byaheng Malinta-Novaliches tingin ko mga nasa 50 na ang edad nya, English speaking pero halata mo namang pinoy sya… “Whose ten pesos is this?” “sa akin po, isang Caybiga yan” sagot ko “from where?” tanong nya uli “from Bayan po” pati tuloy ako napa-ingles hehehe. May mga jeepney rin na akala mo ay rolling beer house (yun bang parang rolling store ni PGMA) dahil sa lakas ng New Wave o disco music nito sa saliw ng mga iba’t ibang kulay at patay sinding mga ilaw, byaheng Nova-Blumentritt maraming ganito. Yung ganung mga klase ng jeep ay tinatawag nilang “hataw” o “patok”, minsan isang gabi napasakay ako sa ganung jeep muntik na akong mapa-order ng isang bote ng San Mig light at isang ka-table na babaeng bagong raspa. May mga jeep din na akala mo ay super ferry dahil sa laki nito, sa Marikina naman maraming ganito, sa magkabilang gilid ng mga ganitong jeep naka-portrait yung litrato ng buong pamilya nung may-ari nung jeep na yun. Akala mo tuloy pang perya yung mga jeep na bumibiyahe doon, iba-iba ang design ang makikita mo merong puro anime ang design, merong puro santo, meron ding demonyo ang naka-design sasabayan pa ng busina nilang… A-HA-HA-HA-HA-HAAAAaaA!!! (boses yun ng isang babaeng tumatawa) o kaya naman yung TOT-TOT-TOT-toROT-toROT-TOrOooot!!! (kung nanonood kayo ng NBA alam nyo yung tunog na yun). Nakakalibang namang pampalipas oras habang nasa byahe ka at sakay ng jeep yung pagbabasa ng mga sticker na nakadikit sa mga dash board o kaya yung mga maliliit na akala mo parol na nakasabit sa kisame ng jeep bandang ulunan ng tsuper, kalimitan mong mababasang nakasulat doon ay Bayad muna bago baba, God knows JU-DAS not pay, barya lang po sa umaga, God bless our trip, basta sexy libre kapag mataba doble, basta driver sweet lover, pag-utot ay pigilin nang hindi bumaho ang hangin, basta lubak iwas kapag butas pasak, miss konteng ipit para hindi masilip, babaeng balbon mahilig sa ibon, virgin ng malasing buntis nang magising at nakaparami pang iba. Pati doon sa mga nakalaylay sa likuran ng jeep masarap din silang pampalipas oras lalo na mababasa mo dun na nakasulat ay ANG HANAP KO AY PIRA HINDE KARIRA, KEEP DESTANCE, POTPOT BAGO LUSOT, DISTANCIA AMEGOo at VOTE! EDDIE GIL FOR PRESIDENT!. Minsan mismong mga pasahero naman ang pasaway, akala mo ay pugon kung magbuga ng usok ng sigarilyo sa loob ng jeep sa kabila ng alam naman nilang bawal yun. Meron namang mga lalake na kung makaupo e akala mo kasing laki ng pakwan ang magkabilang itlog nya, yung ibang pasahero e halos mahulog na dahil walang maupuan sya naman ay bukakang-bukaka pa. May mga magkakasama naman na sakay din ng jeep na kung magkwentuhan akala mo mga bingi dahil sa lakas ng boses nila kung mag-usap at kung tumawa pa e kita na ang tonsil at labas ang buong gilagid nila. Pero mas nakakainis yung mag-babayad ka na ng pamasahe mo, tyempong sa gawing hulihan ka nakaupo kaya ipapakisuyo mo itong iabot sa pasaherong medyo malapit sa driver, ang siste magtutulog-tulugan yung pasaherong gago para lang hindi sya maabala sa pag-abot ng pamasahe mo! tsk! nakakainis yung ganung kasakay sa jeep alam mo namang di talaga sya tulog dahil tatlong segundo pa lang ang nakakalipas nang nakita mo syang nangungulangot at nag-alis ng muta nya sa mata. Kapag ganun ang nakasakay ko isa lang ang gagawin ko, ipanalangin na lang na sana makatulog sya ng tuluyan at wag nang magising pa o kaya kapag nangulangot sya uli wag na sanang mabunot pa ang daliri nya sa ilong nya… tangnanya!

picture by: kamalayan www.flickr.com

boooOO!!!

2009-02-10T12:41:00.006+08:00

Ang pag-aasawa daw ay hindi tulad ng mainit na kanin na kapag napasoka ay maari mong iluwa…

(booooOOO)!!! gasgas na yang kasabihan mong yan, wala ka bang bago?!!!)

A.. e..hehe… wala e…

Kwento ko na lang yung napag-kwentuhan din namin ng mga kaibigan ko noon habang tumatagay kami ng Emperador (isang tagay sa tagumpay) at namumulutan ng taho… tungkol yun sa mga nakakatuwang pagkakaiba ng pag-sasama ng mag-asawa noong sila ay mag-nobyo at mag-nobya pa lang at ang kaibahan nito ngayong mga tatlo o limang taon matapos silang maikasal.

Mag-syota pa lang: sabi ni lalake kay babae habang magkahawak ng kamay na naglalakad papuntang SM North para manuod ng bagong pelikula ni John Lloyd Cruz at Bea Alonzo… “Babes dahan-dahan lang sa paglalakad baka matapilok ka nyan e, okey lang naman na gabihin tayo. Basta’t magkasama tayo kahit abutin pa tayo ng pag-puti ng uwak okey lang…”

Mag-asawa na: palagi nang nauuna sa paglalakad si lalake kay babae, mga apat o pitonghakbang ang laging pagitan nila. Eto na sabi ni lalake habang naglalakad sila ng asawa nya kasama ang tatlo nilang anak (yung isang anak karga-karga ni misis nya, yung dalawa nakakapit sa magkabilang laylayan ng duster ng misis nya) papunta sa bahay ng biyanan nya… lilingunin muna ni lalake tong si babae sabay pasinghal na sasabihin… “gggrrRR@#$* bilisan mo nga! ang kupad-kupad mong maglakad kahit kelan...!!!”

Mag-syota pa lang: habang nasa byahe sila sakay ng jeep pauwi sa bahay nung babae (araw-araw kasi at walang sawang hinahatid ni lalake ‘tong si babae galing sa trabaho)… napapapikit na ‘tong si babae dahil sa antok at pagod dahil sa trabaho… papa-pogi points itong si lalake “Babes ihilig mo ang ulo mo dito sa balikat ko para makaidlip ka muna habang nasa byahe pa tayo, gigisingin na lang kita kapag malapit na tayong bumaba…”

Mag-asawa na: habang pauwi sila galing sa pagdalaw sa byanan nya.. nakasakay sila ng jeep at papikit-pikit na itong si misis dahil pagod sa haba ng byahe at dahil na rin sa sobrang trapik, hihilig sana itong si misis sa balikat ni mister para maidlip man lang tutal malayo-layo pa naman ang bababaan nila. Magagalit itong si mister at iretableng ii-ilag bigla ang balikat nya kung saan ihihilig sana ni misis ang ulo nya… “Anak ng pu…!!! Anu ka ba, wag mong sabihin dito ka pa sa loob ng jeep matutulog? Anu kala mo saken unan? Malapit na tayong bumaba, isang daan at tatlumpong kilometro na lang nasa bahay na tayo, dun ka na matulog!”

Mag-syota pa lang: itong si babae naman ang dadalaw sa mga magulang nitong si lalake odoon sa magiging mga biyanan nya kapag naikasal na sila nitong si lalake. Habang magkahawak ang kamay na naglalakad lahat ng mga makita at makasalubong nitong si lalake na mga kakilala nya ipinakikilala nya itong si babae, sa mga kaibigan, sa mga kapitbahay kahit sa alaga nilang galising aso ipinakilala nitong si lalake itong si babae. Ganito pa nga banat ni lalake nung ipinakilala nya itong nobya nya sa isa nyang kaibigan… “Pare si Nina girlfriend ko… Babes si Fred kababata ko…”

Mag-asawa na: papunta uli itong sila lalake sa bahay ng nanay nya nang madaanan nila ang mga kaibigan at mga kababata nya. As usual nauuna pa rin sa paglalakad itong si lalake kay babae mga apat o pitong hakbang ang agwat ni lalake kay babae… babatiin si lalake at tatanungin nung isa sa mga kaibigan nya… “pare kamusta? Si misis mo asan? Kasama mo ba sya?” sasagot si lalake… “okey lang pare… misis ko? Ayun oh!!!” sabay senyas ng turo gamit ang nguso…

Mag-syota pa lang: maagang sinundo ni lalake si babae para ihatid sa pinapasukan nitongtrabaho, dahil nga maaga pa niyaya muna ni babae itong si lalake na mag-almusalmuna kaya sabay silang nag-agahan. Nang di sinasadyang natapunan ni babae itong si lalake ng mainit na Ovaltine sa putim-puting Bench polo shirt nito (dami kong product promotion dun a)… abot-abot ang paghingi ng dispensa nitong si babae kay lalake… “Babes sorry… sorry talaga, di ko naman sinasadya e…” sasagot naman itong si lalake… “okey lang yun Babes, alam ko namang di mo yun sadya e, tsaka madali namang matanggal ang mantsa nito, isang babad ko lang sa Ariel okey na to…” okey lang daw… kahit na nag-ngingitngit ang loob nito dahil isang linggong sweldo yata ang ipinambili nito ng puti nyang polo.

Mag-asawa na: sabay ulit na kumain ng almusal itong sila lalake at babae kasabay ang lima nilang makukulet at sipuning nga anak. Nakabihis na itong si lalake suot ang puti at piniratang t-shirt nito na No Fear na nabili nya sa Divisoria. Nang di sinasadyang nabangga ng dalawa nilang anak na nag-aaway dahil sa manipis na pandesal ang kanilang ina na nagsasalin ng tubig sa baso ng kanilang ama, kaya ang nangyari nabasa ng tubig itong si lalake. Biglang napatayo itong si lalake sabay sabi ng… “Syet! Tingnan mong ginawa mo sa damit ko! Tatanga-tanga ka kasi, magsalin lang ng tubig sa baso di mo pa magawa ng maayos! Bwiset!!!”

Hehehe… kakatuwa anu? Pero nakakalungkot, meron kasi talagang ganyan ang nagiging pagbabago tatlo o higit pang taon matapos makasal na itong si babae kay lalake. Lalo na kapag nanganak na itong si babae at medyo lumobo na ang hugis ng katawan o kaya kapag medyo alsado na rin ang puson ni babae matapos makapanganak ng pitong bata (9.8 lbs ang timbang ng pinakamaliit nyang iniluwal) sa loob ng pitong taon nilang pagsasama o kaya kapag medyo amoy bawang na si babae. Buti na lang ako simula nung syota ko pa lang ang asawa kahit kelan di pa ako nagbabago sa pagiging sweet sa kanya (lunok! Lord patawin mo ako sa pagsisinungaling ko ngayon) kung meron mang nagbago sa akin e yung naging mas sweet pa ako ngayon…

Ngapala may isa pa pala akong ipinagbago… nakakautot na ako ng malakas sa harap ng asawa ko kahit pa kumakain kami ng almusal. Bagay na di ko magawa noong magsyota pa lang kami...

picture by: kamalayan www.flickr.com

swerte trap

2009-02-10T12:36:00.005+08:00

Minsan wala akong magawa kaya kinalikot ko mga nasa friend list ko sa friendster syempre (www.friendster.com). Mas nabigyan ko ng pansin yung dati kong mga naging kaklase at kaeskwela noong grade school pati na noong high school, marami na ang nagbago mula nang makasalamuha ko sila noong mga estudyante pa kami. Merong lumaki na di mo akalain na aabot sa ganoon katangkad na tao meron namang di na talaga lumake, meron ding mga lomobo… lalo na sa mga babae, pero meron ding di mo na makilala dahil gumanda ng husto, malayong malayo sa itsura nya noon na para lang syang isang malaking taghiyawat na tinubuan ng mukha at meron din namang halos di nagbago ang itsura. Maging sa porma maraming naging pagbabago dati rati naka-shorts lang kami ng kulay green kapag pumapasok sa eskwelahan samantalang ngayon todo “coat and tie” na ang mga kaklase ko, meron ding naging teacher na, na dati-rati ay sila lang ang tinuturuan ng mga teachers namin, meron ding naging engineer, accountant, mekaniko ng mga eroplano, nasa real state, merong waiter sa isang luxury ship, nagtatrabaho bilang PRESS o media, meron na ring pumasok sa larangan ng politika samantalang dati class officer lang ang tinatakbuhan nila at manalo lang bilang sergeant at arm e masaya na, meron din namang nakapagasawa ng taga ibang bansa at nilalasap nila ngayon doon ang sarap ng buhay. Makikita mo sa mga album sa profile nila kung gaano na kalayo ang marating nila, meron silang picture na ang background e beach ng boracay o kaya hundred islands, yung iba naman snow at yelo ang nasa likuran, meron din namang nasa disyerto, merong nasa Disney land, o kaya kasama nila sa mga litrato nila yung mga kaopisina nilang ibat-iba ang kulay dahil sa abroad ang trabaho nila. Sino ang mag-aakala na mararating nila ang ganun kararangyang buhay samantalang dati kasabay ko lang rin silang nakapila para umihi sa mapangheng CR namin sa school, o kaya kumain ng matabang na sopas sa canteen. Ibang-iba talaga ang epekto sa buhay mo kapag nakapagtapos ka ng pag-aaral, kapag tapos ka kasi ng pag-aaral sabayan pa ng pagsisikap siguradong para kang tae na lalangawin ng magagandang oportunidad na magdudulot sayo ng mgandang buhay. Samantalang sa mga di tapos sa pag-aaral na tulad ko pawisan man pati bayag mo sa pagsisikap swerte na lang talaga kung magakakaroon ka ng magandang buhay sa hinaharap. Pero naniniwala ako na dalawang bagay ang susi sa tagumpay na buhay… kaalaman at pagsisikap, isa man lang sa dalawang yan dapat meron ka. Wala ka mang kaalaman na galing sa paaralan dapat meron kang pagsisikap. Wala ka nang kalaaman wala ka pang pagsisikap mabuti pa kumain ka na lang ng watusi, at kahit naman may kaalaman ka pa galing sa paaralan kung wala kang pagsisikap wala ring mangyayari sa buhay mo kaya mabuti pa kumain ka na lang rin ng watusi.
Ngapala saang botika ba o hardware nakakabili ng pagsisikap, makabili nga nang swertihin din ako… o kaya meron bang “swerte trap”? yun bang parang fly trap o mouse trap na kapag dumaan yung swerte e mata-trap ko sya at maari ko na syang ikulong sa isang maliit na garapon o hawla at pwede ko na syang alagaan.

picture by: kamalayan www.flickr.com

pep_ ng baboy

2009-02-10T12:34:00.003+08:00

Nakarinig ka na ba ng salita ng batang nagsisimula pa lang matutong bumigkas? yung mga isa o dalawang taon pa lang ang edad? kalimitan ay wala sa ayos at hindi mo gaanong maintindihan ang kanyang pagsasalita dahil “utal” pa sya. Kapag pinabigkas mo sa kanya ang salitang sako “tako” ang sasabihin nya sayo… kapag pinabigkas mo naman sa kanya ay sisi “titi” ang maririnig mo, kaya wag na wag mong tatangkain na ipabibigkas sa kanya ang salitang “pusang ina” kung ayaw mong maaga syang maparusahan ng langit dahil sa kasong pagmumura. Kung sa mga batang apat na taon pababa ay utal o bulol ang tawag anu kaya ang tawag sa mga taong disi-otso anyos pataas na ang edad na hindi naman pipi o ngongo pero dispalinghado pa rin kung magsalita? halimbawa cocom bond (coupon bond). Sabi nung teacher sa kanyang mga estudyante… “class get a piece of cocom bond, magdo-drawing tayo ng bundok” sasagot naman yung isa nyang estudyante “ma’am pwede po ba sa nok book muna (note book) di kasi ako nakapagdala ng cocom bond e” “ano? Kanina wala ka ring dalang golpen (ballpen) kaya nanghiram ka lang sa kaklase mo, ngayon wala ka ring dalang cocom bond” “ma’am sorry po hindi na mauulit” sagot nang estudyante “puro na lang sorry! sorry! Anu ka per-syir? (First year) aba! tandaan mo ter-dyir (Third year) high school ka na!… tingnan mo yang itsura mo, baket naka sanilas (tsinelas) ka lang ngayon?” “ma’am pasensya na po basa pa po kasi yung sipatos ko (sapatos)” pangangatwiran nung estudyante. Kakatuwa ano? parang usapan ng mga lango sa rugby, hehehe. Pero marami talagang ganyan magsalita, salitang di mo alam kung saang planeta nagmula. Marami pang halimbawa ng ganyang mga salita, halimbawa: nakakain ka na ba ng FRIEND fries (French fries) o hambOr-Jer (hamburger) sa JOE-llibee? (Jollibee), e nakakain ka na rin ba ng iklog (itlog) na may hakdog (hotdog) tuwing umaga pagkatapos mong mag-exOrcise? (Exercise), siguro naman bagul gam (Bubble gum) nakatikim ka na? Alam mo rin ba na masarap magka- gElfren? (Girlfriend) ang feeling mo para kang na-kurENte (kuryente) kapag inlove ka, kelangan mo lang talaga ng tARbaho (trabaho) para meron kayong pang-date. Hehehe, parang usapang addict lang talaga kapag ganyan ang maririnig mong kwentuhan. Meron pa akong narinig tungkol dun sa huling laban ni Pacman na ginanap daw sa Malanday Bay (Mandalay Bay) sa Las Vegas, Malanday? diba sa Malabon lang yun? yung syudad sa Metro Manila na laging binabaha. Anyway kilala mo ba si Bong Joey? Oo si Bong Joey… yung kumanta ng Bed of Roses (Bon Jovi). Nagkaroon din ako ng tindahan noon, minsan may bumili: pabili nga po ng Colgate yung Close up! “huh?” yun na lang ang nasabi ko. Meron pang isa, pabili nga ng Pampers yung Huggies! “huh?” yun na lang uli ang nasabi ko. Hirit naman nung isa “pare relak (relax) ka lang, mag-Andok (Andoks) muna tayo dyan sa tabi ng Caltek (Caltex)”. Meron pa, ganito naman ang banat: pare kung masakit ang mga dyuwent (joint) mo pahiran mo lang yan ng bibi uwel (baby oil) sigurado sa sunod na laro natin makaka-three puwents (points) ka na nyan!” Santisimatrinidad! Hindi mo malaman kung kanino mo isisisi ang ganitong mga pangyayari, sa gobyerno ba na dahil sa bulok na sistema ng pamamalakad nila sa programang pang edukasyon kaya ganyan ang lenguaheng alam ng ilang Filipino o sa mga tatay at nanay natin na di man lang inayos ang pagkakagawa ng ating mga dila. Isa lang ang maipapayo ko sa mga taong ganito kung magsalita, try nyo kumain ng pitong kilong inihaw na “pepe ng baboy”…

picture by: kamalayan www.flickr.com

yellow corn

2009-02-10T12:32:00.004+08:00

…hindi tao hindi hayop; minsan matamis, minsan mapakla… minsan mabango, minsan mabaho… minsan maikli, minsan mahaba… minsan malapit, minsan malayo, ano ito?

SiiireeeEt?

Palayaw!..

Maraming iba’t ibang klase ng palayaw kagaya ng mga nabanggit sa unahan, merong matamis merong mapakla, maikli lang o kaya mahaba, meron ding mabango at mabaho. Iba-iba ang dahilan kung baket iba-iba rin ang palayaw ang mga tao, karaniwan na nagsisimula ang palayaw ng isang tao sa kanyang pagkabatapa lang at mula din sa bahay nila mismo, halimbawa ang tunay nyang pangalan ay Maria Teodora Elena, masyadong mahaba kung bibigkasin mo ito at masyado ring mahaba kung buo mo itong itatawag sa kanya, at halimbawang babatuhin sya ng kapitbahay nyo ng refrigerator o kaya ng tangke ng LPG malamang na di sya makailag at tamaan sya nito kung isisigaw mo ng buo ang pangalan nya… “Maria Teodora Elena ilaaaggGG!” Samantalang kung tatawagin mo sya ng Len-len may pag-asang daplis lang ang magiging tama nya, “Len-len ilaaaggG!!” Masyado ring aksayado sa space kung sa text sa cellphone mo isusulat ang pangalan nya at malamang na sa pangalan nya pa lang puno na ang 1/4 sheet of paper nya sa eskwelahan tuwing meron silang quiz lalo na kung ang apelyido nya ay Schwarzenegger o kaya ay Delos Propeleroiasistimatiko (may ganun bang apelyido? tunog sakit ng barko yun ah!) Meron din namang mga palayaw na matamis pakinggan, halimbawa; Denver, Dominador pala ang tunay na pangalan nya. Patty, mula sa tunay na pangalang Cleopatra. Si Terry, Eleoterio pala ang buo nyang ngalan. Meron ding palayaw na medyo hindi matamis pakinggan, halimbawa Berto (tunog magtataho) samantalang pwede namang Robert para medyo sosyal ang dating o kaya ay Bob dahil Roberto naman ang tunay nyang pangalan. Yung Antonio tinatawag na Tonyo (tunog barbero) kahit na ang mas maganda e Tony. Meron namang mga palayaw na isang libong kilometro ang layo sa tunay nyang pangalan. Naalala ko tuloy yung kaklase ko dati nung high school pa lang ako, pumunta ako sa bahay ng isa kong kaklaseng babae di ko na lang maalala kung anong dahilan basta pumunta ako sa kanila… “tao po… andyan po ba si Dolores?” “sinooO??” tanung nung dumungaw sa bintanang kapitbahay nila (I’m barking at the wrong door pala hehe…) ” si Dolores po… Dolores Ramirez” “ah si Jasmine… doon sa kabilang pinto.” Dolores –Jasmine… layo no? kaya naitanong ko sa kanya baket ganun kalayo palayaw nya sa tunay nyang pangalan, paborito pala ng nanay yung bulaklak na Jasmine. Isa pang malayong palayaw yung “Erap” ni Joseph Estrada. May mga palayaw din na hindi na akma sa itsura ng pinalayawan, halimbawa yung kapatid ko trenta anyos na sya ngayon pero Bunso pa rin ang tawag sa kanya, kaya yung mga pamangkin namin tito Bunso o uncle Bunso ang tawag sa kanya, meron pa ngang tumatawag sa kanya ng kuya Bunso (meron bang bunso na kuya?) meron pang sisenta anyos na at trenta na ang mga apo e Totoy pa rin ang palayaw. Si aleng Nene na dalawang beses nang nabalo at apat na beses nang nakapag-asawa. Si aleng Baby na siyam ang anak (dose sana yun namatay lang yung tatlo). Pero isa sa nakakatuwang naging palayaw e yun bang kabaliktaran ng itsura nya, halimbawa yung kapitbahay namin na kasinlaki lang ng anak ko na limang taon lang ang edad e tawagin ba namang Jabar, kung hindi ako nagkakamali e 6’11” ang height ni Jabar tapos itatawag mo sa taong 3’11” lang ang height, minsan tinatawag din syang “tangkad”. Yung tricycle driver na kakilala ko hindi naman sa nilalait ko ang itsura nya pero kung nakita mo na si Master Yoda ng Star Wars parang nakita mo na rin sya, pero “pogi” ang palayaw nya. Meron pang isang nakakatuwang palayaw, yun bang palayaw na nakabase mismo sa itsura nung tao, halimbawa yung isa pang tricycle driver sa lugar namin, dahil may kahabaan ang baba at kapag yumuko sya ay tumatama sa dibdib nya ang mahaba at matulis nyang baba na maari nyang ikamatay anumang oras… “baba” ang naging palayaw nya. Yung baranggay tanod sa amin na napapanot na “noo” naman ang palayaw nya. Meron ding mga kabataan dito sa lugar namin na parehong Macmac ang pangalan, kaya madalas kapag itinatanong mo kung nasaan si Macmac… “sinong Macmac?” ang tanong na ibabalik sayo ng pinagtanungan mo, kaya minabuti ng mga may pagmamahal sa bayan na mga kabataan dito sa amin na bigyan sila ng pagkakakilanlan para di na nakalilito ang mga pangalan nila. Si Macmac Bangaw, bangaw dahil meron syang higanteng nunal sa pisngi na akala mo nakadapong bangaw sa malayuan. Macmac Ulo naman yung isa dahil akala mo may sakit syang hydrocephalous dahil sa laki ng ulo nya noong bata pa sya. Nuong nagtrabaho naman ako sa isang pabrika ng tela meron din akong mga nakatrabaho na may kakaibang palayaw. Si William na tinatawag ding “Richard”… Richard Buni dahil meron syang isang dangkal na buni sa tagiliran nya. Si Romy Putol, Romy putol dahil putol ang isa nyang hintuturo at si Manny Panday, panday dahil kahawig ni Panday (FPJ) ang porma nya nung una syang pumasok sa pabrika… naka-pitted na pantaloon at nakasuot ng bota, ang pantaas nyang damit V-neck na t-shirt na putol ang manggas kaya akala mo sya si Flavio at si tata Temyong na lang ang kulang. Pero ang higit sa lahat ng palayaw na di ko makakalimutan at wag naman sanang maging palayaw ng anak ko e yung palayaw ng kaeskwela ko noong nasa elementarya pa lang ako, si Jun-jun (di nya tunay na pangalan) Jun-jun Tae… baket tae? Tumae kasi sya noon sa eskwelahan dahil nasobrahan yata sa kakakain ng yellow corn na tinitinda sa paligid ng eskwelahan namin. Hanggang ngayon tuloy na meron na kaming kani-kaniyang pamilya Roland Tae na ang tawag sa kanya. (patay! Nasabi ko rin tunay nyang pangalan… soriii…hehehe)

picture by: kamalayan www.flickr.com

tortang talong!

2009-01-16T01:19:00.004+08:00

Marami na tayong nabalitaan na mga dahilan kung baket nasa third world country tayo, merong nagsasabi dahil daw yan sa mga tarantadong politiko (hindi naman lahat pero halos lahat) bagaman mga talamak na magnanakaw e meron pa ring salitang Honorable sa unahan ng kanilang mga pangalan, totoong isang malaking aspeto yun kaya nasa panget na kalagayan ang bansa natin ngayon, meron ding nagsasabi na dahil daw sa kawalang disiplina ni Juan dela Cruz kaya nangungulelat ang Pinas pero hindi natin maikakaila na isa sa malaking dahilang kung baket ganito kasama ang kalagayan ng bayan natin e dahil sa bulok na sistema na nag-uugat sa corruption.
Wag na tayong lumayo pa pumunta tayo sa mga paaralan dito sa Pinas, mapa-public man yan o private, naalala ko tuloy nung high school pa lang ako, 3rd year high ako noon nung ma-kick out ako dahil sa kapilyuhan, tatlo kaming magkakaklase na pare-parehong na-kick out sa eskwelahan, at ang kabayaran sa kapilyuhang ginawa ko ay hindi na uli ako maaaring pumasok pa sa paaralang iyon, pero dahil iniyakan ng nanay ko yung principal ng eskwelahan at dahil na rin siguro sa pakiusap ng nanay ko pinayagan uli akong makapag-enroll sa eskwelahan iyon, pero laking gulat ko nang makita ko iyong isang kasama kong ma-kick out na nakapasok pa rin pala sa paaralang iyon at ang siste pa (hindi naman sa pagmamayabang mas may alam pa ako sa kaklase kong iyon) pero sya nasa higher section pa samantalang ako nasa pinakahuling section, ang mga naging kaklase ko puro adik at pokpok. Walang problema sa akin kung nasa lowest section man ako kasama yun sa parusa sa pagiging kick out ko pero yung kaklase ko na nasa higher section pa samantalang mas may alam naman ako kesa sa kanya nakakapagtaka yata iyon… anyway wala akong against sa kaklase kong yun, kaibigan ko sya hanggang ngayon, yung sistema ang punto ko dito... alam nyo ba dahilan baket napunta sya sa higher section? Bakla yung adviser nung section na yun at pogi yung kaklase ko na kasama kong na-kick out… di ba't isang simpleng kaso ng kurapsyon yan? Isa pa, yung teacher na nagpa-kick out saken naturalmente ida-drop nya ako sa subject nya (Math 3) dahil nga galit sya sa akin, kaya naturalmente may back subject ako pagdating ko ng 4th year, di ko alam kung anung term ang tawag dun sa math ng 3rd year basta mga Y=X2 yun! Pero alam nyo bang naipasa pa rin ako kahit wala akong alam sa subject na yun? Alam nyo kung paano? nagbigay lang ako ng isang set ng Rotring ballpen sa subject teacher ko… kurapsyon din diba? Natuwa ako nung mga panahong iyon, walang kahirap-hirap pumasa ako, pero ngayon ako nagsisisi kung baket ko ginawa iyon… pinagtyagaan ko na lang sanang matutunan ang subject na yun, ngayon tanungin mo ako sa tungkol sa math 3 mas posible pang magpatuli uli ako sa ikalawang pagkakataon kesa masagot ko ang tanung tungkol sa math 3.
Sa ibang mga eskwelahan naman lalo na sa mga liblib na lugar papaano matututo ng mataas na uri ng edukasyon ang mga estudyante e high school na pinagtatanim pa ng kamote, ang home economics nila pagluluto ng “eggplant with an egg”, tortang talong in short! Kapag nasa elementarya ka naman Henny Penny sa grade 1, kapag grade 2 Pepe and Pilar, kapag grade 3 Alamat ng Ibong Adarna! Susmaryosep... masyadong mababa ang sistema ng pagtuturo sa mga mag-aaral dito sa atin, pero hindi naman lahat, may mga eskwelahan din na mataas ang kalidad ng pagtuturo pero mas mataas naman sa bundok banahaw ang matrikula. Kaya dito sa Pinas kung ang tatay mo ay isang jeepney driver lang ang hanap-buhay o kaya ay isang karpintero malabo pa sa tubig baha ang tyansa mo na makapagaral sa magandang klaseng paaralan.

picture by: kamalayan www.flickr.com

buhay eheads

2009-01-16T00:35:00.010+08:00

Eraserheads… isa yan sa paborito kong banda lalo na sa local music ng Pinas. Bukod sa the beatles , eraserheads wala nang iba pa para sa akin. Kagaya ng the beatles gumagawa ang eheads (eraserheads) ang mga obra nila hango sa buhay ng mga karaniwang tao kagaya ko, kaya nga tinagurian silang “the beatles” ng Pilipinas. Naaalala ko pa nung high school ako, tuwing umaga bago pumasok sa eskwela kinakanta-kanta ko pa yung hit song nilang “Pare Ko” habang naliligo ako sa banyo at naghihilod ng mga banil ko . kapag kinakanta ko yung sikat nilang kantang yun nagagalit ang ermat ko… meron kasing linya dun na medyo rated PG… "hanggang kalian maghihintay ako ay nabuburat na/ diba tang ina nagmuka akong tanga pinaasa nya lang ako, letseng pag-ibig to, diyos ko oh ano ba naman ito…" Pagdating naman sa school (BSHS) meron akong kaklase na mahilig magdala ng luma nyang gitara sa eskwelahan (sa sobrang luma nga di mo na malaman kung gitara ba yun o basura hehehe). Kapag wala yung subject teacher namin nagkakantahan na lang kami, halos lahat kami alam yung kantang Pare Ko kaya pati katabi naming classroom nabubulabog sa ingay namin madalas tuloy kaming mapagalitan ng mga teachers. Sa awa ni Bathala nakatapos din ako ng high school, di naman ako nakatapos ng college kaya maaga akong nagtrabaho, nang magkatrabaho na ako nakabili na rin ako ng sarili kong gitara at eheads din ang naging influence ko para magaral ng konte sa pagkaskas ng gitara. With a Smile at Toyang yan yung mga una kong natugtog na kanta ng eheads. Lalo pang lumalim sa akin ang eheads nung matuto ako ng kalokohan kasama ng mga barkada “ang daming bawal sa mundo, sinasakal nila tayo, kalimutan lang muna ang lahat ng problema / masdan mo aking mata di mo ba nakikita? huminga ka nang malalim at tayo’y lalarga na, gusto mo bang sumama?”. Naalala ko rin yung niligawan ko dati na medyo social climber… “hika ang inabot ko ng piliting sumabay sayo hanggang kanto ng isipan mong parang sweepstakes ang hirap manalo” masyado kasi syang mataas para sa akin kaya di ko sya nagawang abutin. Meron din akong crush dati na ewan ko ba kung anung nangyari sa akin… madaldal akong tao pero basta nandyan na sya pakiramdam ko nalulunok ko ang dila ko… “pasensya na kung ako ay di nagsasalita, di ko kayang sabihin ang aking nadarama / pwede bang umalis ka na tumutunog na ang beeper mo”. At yung isa ko namang pinormahan dati, namimili sya ng manliligaw nya ayaw nya sa akin dahil hindi daw ako mayaman… letse sya! kaya tingnan mo sya ngayon para na lang syang “ebak” ngayon, “balita ko’y may anak ka na, ngunit walang asawa, taga-hugas ka raw ng bayag sa may ermita” inanakan lang sya ng mayamang manliligaw nya dati, buti nga sa kanya gaga sya! Sayang tuloy yung niregalo ko sa kanyang stuff toy na Blue Magic na binili ko pa sa SM North, (yun pa lang kasi ang SM na malapit sa amin dati, walang pang SM Fairview hehehe).
At lumakad ang panahon, nagkaroon na ako ng asawa, nagkaroon ng anak… “nung ako’y musmos pa lamang ay takot sa multo, nung maging binata sa erpat ng syota ko, ngayon ay may asawa at meron ng pamilya, wala namang multo ngunit takot sa asawa ko!” Ngayon trenta na ako mahigit tigil na sa kalokohan, kelangan ko nang mag-focus sa buhay ko at sa pamilya ko, pero syempre ‘yung dati nating mga kasakasama sa kalokohan e’ hinde naman natin pwedeng basta na lang kalimutan… “minsan sa may Kalayaan tayo’y nagkatagpuan may mga sariling gimik at kanya-kanyang hangad sa buhay / sa ilalim ng bilog na buwan mga tiyan natin ay walang laman, ngunit kahit na walang pera ang bawat gabi’y anung saya / ngunit ngayon kay bilis maglaho ng kahapon, sana’y ‘wag kalimutan ang ating mga pinagsamahan / at kung sakaling mapadaan baka ikaw ay aking tawagan dahil minsan tayo ay naging tunay na magkaibigan…” sarap diba?

pic. by: alan aseniero www.flickr.com

A Tribute To Sir George Harrison

2008-11-28T00:15:00.007+08:00

George Harrison was born at Liverpool England on February 24, 1943 to Louise and Harold Harrison. He first attended school at Dove dale Road Infants & Juniors School, very close to Penny Lane. There he passed his Eleven-plus examination and achieved a place at the Liverpool Institute for Boys where he attended from 1954 to 1959 and where he met Paul McCartney. Harrison formed a skiffle group called 'The Rebels' with his brother Peter and a friend, Arthur Kelly.
In the early days of the Beatles, when the band was still called the Quarrymen, McCartney invited Harrison to join. Harrison was the youngest member of the group. Beatles became popular at their era and at this time he became addicted to nicotine. His smoking became pervasive throughout his career, eventually leading to his death from lung cancer. Harrison embraced Hinduism on 1960's.
After the Beatles band break-up Harrison became successful solo artist.
Harrison's cancer recurred in 2001 and was found to have metastasized and died on November 29 on the same year at the Hollywood Hills mansion. He was cremated and, although it was widely reported that his ashes were scattered in the Ganges River, the ceremony was not conducted at the expected time. The actual disposition of the ashes has not been publicly disclosed.

source: wikipedia.org
video created by: marcusrevolver@yahoo.com

kaklase (BSES batch 91) reloaded

2008-11-26T09:13:00.017+08:00

eto na po yung complete list ng mga classmates ko noong nasa grade school pa ako way back 1991, ayoko namang magtampo yung iba nating classmates na di ko nabanggit sa una kong post titled "BSES Batch 91"... pasensya na po kung di ko kayo nabanggit sa una kong post di ko na kasi talaga maalala complete names nating lahat na magkakaklase, alam nyo na... kapag medyo nagkakaedad kinukulang na ng sustansya ang memorya, hehehe... sya nga pala courtesy of our dear classmate Micheal Cuntapay itong list na to, bilib ako sa classmate nating yun biruin nyo naitago nya pa yung complete list ng klase natin na halos 17 years na ang nakakaraan... di ko lang alam kong ang naitabi nya ba e yung graduation program natin o yung attendance notebook, hehehehe

Blauta, Marvin S.
Cabuenas, Lormi Glenn A.
Castro, Ferdinand B.
Casuncad, Reymond C.
Chong, Jhonwell S.P.
Constantino, Reylly V.
Cunanan, Hercel V.
Cuntapay, Dharel D.
Cuntapay, Michael G.
Delawin, Teresito F.
Delmo jr., Rodolfo E.
Deus Jr., Benjamin E.
Empaynado, Michael V.
Estropigan, Domino E.
Fernando, Roland A.
Jayoma, Jesus O.
Jove, Emmanuel R.
Molina, Arnel C.
Nacional, ViceRex A.
Olaguer Jr., Antonio C.
Paano, Michael Fernando A.
Rivalde, Dante A.
Santos, Hermael L.
Taay, Melchor T.
Talastas, Michael P.
Talocod, Anecito L.
Tambago, Edwin B.

Abing, Jhoanna L.
Acacio, Rachel M.
Alvarado, Mydalene D.
Angeles, Connie L.
Antonio, Decy T.
Aquino, Mylene G.
Bebing, Elsa F.
Bermudez, Mary Jane E.
Camacho, Catherine I.
Cardona, Dandemar P.
Choa, Sheila O.
Cipriano, Riza M.
Clavito, Maribelle M.
Coching, Julicarre H.
Dalnay, Josie B.
Fallaria, Rosalie P.
Ibardo, Concepcion C.
Jamnaque, Claire A.
Lontoc, Maricel P.
Lopez, Ameriza M.
Macanas, May Rose S.
Marano, Rowena S.
Obias, Glenda L.
Pizarras, Lea J.
Restar, Lovella R.
Reyes, Zenaida T. Delos
Rosario, Rhodora R. Del
Salen, Jean B.
Suarez, Merlita E.
Tagle, Rachelle T.
Tagle, Riza T.
Yanzon, Sherlyn C.

walang sablay yan! lahat nabanggit... kaso may isa pa akong nakalimutan... ano nga ba first name ni Sir Magalona?

pic by: reymondcasuncad@yahoo.com
source of list: michaelcuntapay@yahoo.com

tunay na kalayaan

2008-11-25T16:04:00.002+08:00

napagiwanan

2008-11-24T16:36:00.002+08:00

kahit anung gawing biling at lingon
sa likurang pinagdaanan ko noon
tila nalilito pa rin at laging nagtatanong
nauna na yata ako sa landas na aming sinusuong

dating aking mga kasakasabay
sa mahabang landas na nilalakbay
sino nga ba ang tunay na nahiwalay?
ang isip ko tuloy naguguluhang tunay

nasan ang mga dati kong kasama
baka sa daan silay naiwan na
lahat sila sa tabi koy nawala na
ako na lang yata ang natirang magisa

sa pagkalingat akoy nagising
hindi pala sila ang naiwan sa daanan
kundi ako na sa kalayawan ay nalasing
sila nandoon na sa unahan, ako pala ang naiwan

huli na ba ang lahat para silay maabutan
pipilitin kong makahabol, ako man ay pagpawisan
ayokong tuluyang sa paglalakbay ay maiwan
bagkus ay makasabay sa mga dati kong kaibigan

pic by: kamalayan www.flickr.com

mailap na pangarap

2008-11-24T15:48:00.002+08:00

hay naku pangarap na kay ilap
sa pintuan ko ikaw sanay kumatok
upang sa wakas ika'y aking makaharap
sa kahihintay sayo sumasakit ang aking tuktok

sa akin tila kay damot ng panahon
sa mga tulad kong hirap makaahon
simpleng pangarap na aking nilalayon
tila mataas pa sa bundok ng Mayon

kung halimbawa at sakasakali man
magandang kapalaran na aking inaasam
sa buhay ko di man lamang napadaan
kamatayan na lang marahil ang lunas sa bigat na pasan

pic by: kamalayan www.flickr.com

landas

2008-11-24T15:25:00.001+08:00

...nakatira ako ngayon sa isang lugar na lamang ang kahirapan kesa sa kasaganaan, napapansin ko lang lalo na sa mga kabataan yung pagiging masyadong mapusok, mabisyo, kawalang galang sa kapwa tao nila at pati na rin sa kanilang mga magulang. marami akong nakikita hindi lang dito sa lugar namin kahit saang parte na yata ng metro manila maraming mga batang ligaw ang landas... hindi ko ibinabagsak ang buong sisi sa mga magulang kung baket naligaw ang landas ng mga anak nila, pero ang katotohanan 80% ng ugali ng bata natutunan nya o nakamulatan nya sa bahay mismo nila. kung ano kasi ang nakikita ng bata sa bahay nila habang sya ay bata pa aakalain nyang ito ay tama, lalo na kung sa sariling magulang nya ito nakikita, alak, droga, sigarilyo, pagmumura, kalaswaan, kahalayan, pagaaway ng magasawa at kung anu-ano pa. o di kaya naman sa sobra nilang pagmamahal sa anak nila kahit na nagawa na ng mali ayaw pa rin nila itong disiplinahin sa pamamagitan ng pagpalo. hindi ibig sabihin hindi mo mahal ang anak mo kung papaluin mo sila kapag sila ay nagkamali, katunayan nga ito ng pagmamahal sa kanila. basta nasa lugar ang pagpalo o pagdisiplina sa anak walang mali dito.
kahit pa ang bata ay mapunta sa isang lugar na masama ang nasa paligid nya kung sya naman ay naturuan ng tama ng mga magukang nya, kahit anung aya pa ng mga nasa paligid nya ay hindi ito sasama sa kapwa bata nya na gumagawa ng masama... kasi nga alam nya ang mali at ang mga hindi dapat na gawin sapagkat naituro na nga ito sa kanya ng magulang nya. kaya dapat lang na habang mas maaga pa hanggat bata pa ang ating mga anak dapat na maturuan agad sila ng tamang paguugali, mas mahirap kasing maghutok ng isang halaman kapag malaki na ito, mas matigas na kasi ang mga sanga nito. sana lang wag akong subukan ng langit, bagkus napalaki ko ng maayos ang aking sariling anak...

"turuan mo ang bata sa daan na dapat niyang lakaran, at kung tumanda siya hindi nya ito hihiwalayan." Kawikaan 20:6

pic by: kamalayan www.flickr.com

Lennon for Jesus remark

2008-11-24T00:26:00.001+08:00

VATICAN CITY (Reuters) – The Vatican's newspaper has finally forgiven John Lennon for declaring that the Beatles were more famous than Jesus Christ, calling the remark a "boast" by a young man grappling with sudden fame.
The comment by Lennon to a London newspaper in 1966 infuriated Christians, particularly in the United States, some of whom burned Beatles' albums in huge pyres.
But time apparently heals all wounds.
"The remark by John Lennon, which triggered deep indignation mainly in the United States, after many years sounds only like a 'boast' by a young working-class Englishman faced with unexpected success, after growing up in the legend of Elvis and rock and roll," Vatican daily Osservatore Romano said.
The article, marking the 40th anniversary of the Beatles' The White Album, went on to praise the pop band.
"The fact remains that 38 years after breaking up, the songs of the Lennon-McCartney brand have shown an extraordinary resistance to the passage of time, becoming a source of inspiration for more than one generation of pop musicians," it said.
Lennon was murdered in New York in 1980.

(Writing by Deepa Babington; editing by Keith Weir)

napanuod ko na ang sagot ni lennon sa issue na yan doon sa " The Beatles Anthology", di ko lang malaman kung anong anthology yun, 3 or 4 yata yun... ayun kay Lennon kaya nya nasbi na "the Beatles is more popular than Jesus Christ" nung minsan nagconcert sila sa isang lugar na walang masyadong nagtuturo ng "religion", kaya na conclude nya na they're more popular than Jesus Christ pero dun lang sa lugar na yun... kaya on my own opinion kaya lang lumaki ang issue na yun ay dahil nung panahon nila (the Beatles) isa sila sa pinaka sikat na personalidad at kahit saan sila magpunta dinudumog sila ng mga tao pati na rin media, alam mo naman ang media minsan kailangan nilang magpalaki ng issue for then to make a great story na kakagatin ng mga tao.

pic by: www.flickr.com

osteoporosis

2008-11-21T01:06:00.003+08:00

Nainspired akong isulat tong post na to nung may isang anonymous guy na na nagcomment sa isa kong post title "you". That post kasi was address to my wife... sa comment ni anonymous meron syang sinabi na "sa tingin ku po in love kayu sa wife nyu.... ang tanong in love din po ba cya sa inyo ( sana )"... yan yung eksakto nyang sinulat. Nagreply ako kay anonymous at sinabi ko na "anyway hindi man ako love ng wife ko at least hindi ako ang nasira sa kanya... sya ang nasira saken?". Wala akong againts sa sinabi ni anonymous, pero paghiga ko that night naisip ko pano nga kaya kung di talaga ako love ng wife ko? wwwaaaaaaaaa! masakit yun ah! hehehe, basta ako alam ko at nararamdaman ko na love ako ng wife ko. Anyway naisip ko tama rin yung nireply ko sa kanya (kay anonymous) na sa isang relasyon ang isa sa mahalagang parte ay "trust" base sa experience ko since kinasal kami ng wife ko... hindi nakikita ang trust pero nararamdaman, at yang trust na yan ay nararamdaman ko sa wife ko... alam kong nagtitiwala saken ang asawa ko kaya naman nagtitiwala rin naman ako sa kanya. Minsan na akong nagkamali, humingi naman ako ng tawad sa kasalanan ko at katunayan na may tiwala saken ang wife ko binigyan nya pa ako ng isa pang chance at eto masaya pa rin kaming magkasama hanggang ngayon. Isa pa sa sinabi ko kay anonymous na dapat maging parte ng isang relasyon ay ang "unselfishness"... kapag may ganun kasi kayong isipan ng partner mo malabong makagawa kayo ng ikasasakit ng bawat isa, kasi ang iisipin mo ay iyong ikabubuti o ikatutuwa ng partner mo at hindi yung ikasasaya mo lang. Kung sakali namang di sinasadya at nahulog ka sa paggawa ng mali dyan naman papasok yung isa pang dapat na parte ng relation nyo, yung "love"... kapag love mo kasi ang isang tao makagawa man sya ng mali at nasaktan ka nya magagawa mo pa rin syang patawarin. Well sana tumanda man ako ang gusto ko lang yung asawa ko pa rin ang kasama ko, maging ulyanin man ako at dumating sa puntong nagwee-wee-wee na ako sa salawal ko o kaya tubuan ng osteoporosis ang asawa ko gusto ko kami pa rin ang magkasama, bahala na kaming mag-akayan sa paglakad kahit magkanda hulog pa sa kanal...

*that picture was taken on our wedding day, March 29, 2003... hindi po sira yang picture na yan, "art" daw yan sabi nung siraulo naming photographer kaya ganyan,hehehe